Międzynarodowe i unijne prawo podatkowe

Rezydencja i podwójne opodatkowanie, umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania i metody unikania, zakład, certyfikat rezydencji, podatek u źródła i mechanizm zwrotu, Konwencja MLI, dyrektywy Unii dotyczące spółek, odsetek i należności licencyjnych, ATAD, exit tax, ceny transferowe w wymiarze międzynarodowym.

Dziedzina z art. 20 ust. 1 pkt 3 ustawy o doradztwie podatkowym. W tej dziedzinie mamy 71 pytań.

Kiedy certyfikat rezydencji podatnika, który uzyskuje w Polsce przychody z tytułu odsetek, powinien być uznany za wystarczający do zastosowania preferencyjnej stawki podatku u źródła?

a) Certyfikat rezydencji jest wystarczający, jeżeli został wydany przez właściwy organ podatkowy państwa rezydencji podatnika i obejmuje okres, w którym podatnik uzyskał przychód. poprawna
b) Certyfikat rezydencji jest wystarczający, jeżeli został wydany w roku podatkowym poprzedzającym rok uzyskania przychodu i jest potwierdzony przez polski urząd skarbowy, a także zawiera dane identyfikacyjne podatnika.
c) Certyfikat rezydencji jest wystarczający, jeżeli został wydany nie później niż na 30 dni przed wypłatą przychodu i zawiera numer identyfikacji podatkowej podatnika, a także jest opatrzony podpisem i pieczęcią urzędu.

Dlaczego tak: Certyfikat rezydencji potwierdza miejsce rezydencji podatkowej dla celów podatkowych. Aby zastosować preferencyjne stawki lub zwolnienia wynikające z umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, certyfikat musi być aktualny, to znaczy obejmować okres, w którym przychód jest uzyskiwany. Pozostałe odpowiedzi wprowadzają dodatkowe wymogi nieznane przepisom, takie jak potwierdzenie przez polski urząd skarbowy, 30-dniowy termin ważności, czy wymóg podpisu i pieczęci, które nie są wymagane do uznania certyfikatu za wystarczający.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1 oraz ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 41 ust. 4

Pułapka: Należy pamiętać, że certyfikat rezydencji nie ma określonego terminu ważności - istotny jest okres, którego dotyczy.

Konwencja MLI (Multilateral Instrument) ma na celu implementację środków traktatowych (BEPS). Które z poniższych stwierdzeń dotyczących Konwencji MLI jest prawdziwe?

a) Konwencja MLI z chwilą wejścia w życie jednolicie zastępuje postanowienia wszystkich umów podatkowych zawartych przez państwa-strony, niezależnie od ich notyfikacji, zastrzeżeń i wzajemnych stanowisk.
b) Konwencja MLI ma charakter niewiążącej deklaracji współpracy w ramach BEPS, dlatego nie może samodzielnie wpływać na treść ani stosowanie umów podatkowych państw-stron.
c) Konwencja MLI modyfikuje daną umowę tylko wtedy i w tym zakresie, w jakim państwa-strony obejmą ją notyfikacjami oraz uwzględnią swoje zastrzeżenia. poprawna

Dlaczego tak: Konwencja MLI (Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowe BEPS) jest wiążącą umową międzynarodową i służy modyfikowaniu istniejących umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Nie zmienia jednak automatycznie wszystkich umów zawartych przez państwa-strony. Jej zastosowanie do konkretnej umowy zależy od tego, czy właściwe państwa wskażą tę umowę w notyfikacjach oraz od tego, jakie zastrzeżenia i wybory przewidziane w MLI zgłoszą. Dlatego błędne są twierdzenia, że MLI automatycznie zastępuje postanowienia wszystkich umów albo że jest jedynie niewiążącą deklaracją polityczną.

Podstawa prawna: Konwencja MLI - Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowe BEPS

Pułapka: Uznanie, że Konwencja MLI ma automatyczne zastosowanie do wszystkich umów, podczas gdy wymagana jest notyfikacja.

Które z poniższych postanowień Konwencji MLI ma na celu przeciwdziałanie nadużyciom umów o unikaniu podwójnego opodatkowania?

a) Zasada wzajemności (reciprocity principle), czyli ogólna reguła relacji między państwami, niewprowadzająca w MLI odrębnego testu ani ograniczenia dostępu do korzyści traktatowych.
b) Klauzula ograniczenia korzyści (LOB - limitation on benefits), czyli postanowienie MLI przewidujące kryteria dostępu do preferencji z umów podatkowych. poprawna
c) Zasada dobrej wiary (good faith principle), czyli ogólna reguła wykonywania zobowiązań, niewprowadzająca w MLI odrębnego testu ani ograniczenia dostępu do korzyści traktatowych.

Dlaczego tak: Konwencja MLI wprowadza mechanizmy przeciwko nadużyciom umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jednym z nich jest klauzula ograniczenia korzyści (LOB - limitation on benefits), która ma uniemożliwiać korzystanie z preferencji traktatowych przez osoby nieuprawnione. Zasada dobrej wiary i zasada wzajemności są ogólnymi zasadami prawa międzynarodowego, ale nie są specyficznymi postanowieniami MLI dotyczącymi przeciwdziałania nadużyciom.

Podstawa prawna: Konwencja MLI, art. 7 (nie wprost w materiale, ale w zakresie)

Pułapka: Należy odróżnić klauzulę LOB od innych mechanizmów, takich jak klauzula rzeczywistej działalności gospodarczej.

Które z poniższych stwierdzeń dotyczących Konwencji MLI (Multilateral Convention to Implement Tax Treaty Related Measures to Prevent Base Erosion and Profit Shifting) jest prawidłowe?

a) Konwencja MLI pozwala państwom-stronom wskazać umowy podatkowe objęte jej działaniem oraz określić zakres stosowania jej postanowień przez zastrzeżenia i notyfikacje. poprawna
b) Konwencja MLI wiąże wyłącznie państwa członkowskie OECD, a państwa spoza tej organizacji nie mogą objąć nią swoich umów podatkowych ani przystąpić do jej mechanizmów.
c) Konwencja MLI zmienia wszystkie umowy podatkowe państw-stron z mocy samego przystąpienia, bez wskazywania konkretnych umów i bez możliwości składania zastrzeżeń.

Dlaczego tak: Konwencja MLI ma charakter elastyczny - państwa-strony mogą wybrać, które umowy podatkowe obejmą jej postanowieniami oraz w jakim zakresie, poprzez składanie zastrzeżeń i notyfikacji. Automatyczne modyfikowanie wszystkich umów bez indywidualnego wskazania nie jest możliwe, gdyż byłoby sprzeczne z konstrukcją MLI i zasadą suwerenności podatkowej państw. Konwencja MLI nie jest ograniczona do państw OECD - mogą ją stosować również inne państwa, w tym rozwijające się. Zastrzeżenia i notyfikacje są kluczowym mechanizmem tej konwencji, umożliwiającym dostosowanie jej postanowień do specyfiki poszczególnych umów podatkowych.

Podstawa prawna: Konwencja MLI - art. 2 (Interpretacja terminów) i art. 28 (Zastrzeżenia) (akt nieujęty w wykazie, zasada ogólna)

Pułapka: Łatwo założyć, że MLI automatycznie zmienia wszystkie umowy, podczas gdy kluczowy jest mechanizm notyfikacji.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Niemczech uzyskuje w Polsce przychody z tytułu należności licencyjnych (know-how) od polskiej spółki. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób fizycznych, zryczałtowany podatek od tych przychodów wynosi:

a) 20% przychodu poprawna
b) 19% przychodu
c) 10% przychodu

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychody z należności za udostępnienie know-how uzyskane na terytorium Polski przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a (czyli osoby nieposiadające miejsca zamieszkania w Polsce), podlegają zryczałtowanemu podatkowi w wysokości 20% przychodu. Stawka 10% dotyczy wywóz ładunków i pasażerów w portach polskich oraz przychodów zagranicznych przedsiębiorstw żeglugi powietrznej, a 19% nie występuje w tym przepisie.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 29 ust. 1 pkt 1

Pułapka: Pomylenie stawki 20% z innymi stawkami ryczałtowymi, np. 10% dla żeglugi lub 19% dla świadczeń bankowych.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce otrzymuje od spółki z siedzibą w Norwegii należności licencyjne z tytułu udostępnienia know-how. Zgodnie z polsko-norweską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, należności licencyjne mogą być opodatkowane w państwie źródła, ale podatek ten nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności. W Polsce, do przychodów z tytułu praw autorskich i innych praw, w tym know-how, osiąganych przez osoby fizyczne, zastosowanie znajduje:

a) stawka podatku u źródła w wysokości 10%
b) stawka podatku u źródła w wysokości 20% poprawna
c) stawka podatku u źródła w wysokości 5%

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek u źródła od przychodów z tytułu praw autorskich i innych praw, w tym know-how, wynosi 20%. Jednak w przypadku podmiotów mających miejsce zamieszkania w państwie, z którym Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje się stawkę wynikającą z tej umowy, która w przypadku Norwegii wynosi 5%. Pytanie dotyczy jednak stawki podstawowej w Polsce, więc 20% jest właściwe. Wariant 10% jest błędny, gdyż dotyczy innych przychodów. Wariant 5% jest błędny, gdyż jest to stawka umowna, a nie podstawowa.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 29 ust. 1

Pułapka: Pomylenie stawki podstawowej 20% ze stawką umowną 5%.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce prowadzi działalność gospodarczą w Niemczech poprzez położony tam zakład. Zgodnie z polsko-niemiecką umową o unikaniu podwójnego opodatkowania dochody tego zakładu mogą być opodatkowane w Niemczech. W Polsce dochody te są zwolnione z podatku, ale uwzględnia się je przy obliczaniu stopy procentowej dla dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce. Którą metodę unikania podwójnego opodatkowania zastosowano w tej sytuacji?

a) Metodę wyłączenia bez progresji
b) Metodę proporcjonalnego zaliczenia
c) Metodę wyłączenia z progresją poprawna

Dlaczego tak: Metoda wyłączenia z progresją polega na tym, że dochody zagraniczne są zwolnione z podatku w państwie rezydencji, ale są uwzględniane przy ustalaniu stopy procentowej mającej zastosowanie do dochodów krajowych. Metoda proporcjonalnego zaliczenia zakłada odliczenie od podatku krajowego podatku zapłaconego za granicą. Metoda wyłączenia bez progresji nie uwzględnia dochodów zagranicznych przy obliczaniu stopy, co nie odpowiada opisanej sytuacji.

Podstawa prawna: Modelowa konwencja OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, art. 23A

Pułapka: Łatwo pomylić metodę wyłączenia z progresją z metodą wyłączenia bez progresji - różnica dotyczy uwzględnienia dochodów zagranicznych przy ustalaniu stopy procentowej.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce prowadzi działalność gospodarczą w Szwajcarii poprzez położony tam zakład. Zgodnie z polsko-szwajcarską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania dochody zakładu mogą być opodatkowane w Szwajcarii. W Polsce dochody te są zwolnione z podatku, ale stosuje się metodę wyłączenia z progresją. Która z poniższych sytuacji jest prawidłowa dla opodatkowania dochodu z tego zakładu w Polsce?

a) Dochody zakładu są zwolnione z podatku w Polsce i nie wpływają na opodatkowanie pozostałych dochodów, jak przy metodzie wyłączenia bez progresji, która pomija dochód zagraniczny przy ustalaniu stopy.
b) Dochody zakładu są opodatkowane w Polsce, a podatek zapłacony w Szwajcarii odlicza się od podatku polskiego, jak przy metodzie proporcjonalnego zaliczenia, która zakłada opodatkowanie w państwie rezydencji.
c) Dochody zakładu są zwolnione z podatku w Polsce, ale wpływają na stopę procentową stosowaną do pozostałych dochodów opodatkowanych w Polsce, zgodnie z metodą wyłączenia z progresją. poprawna

Dlaczego tak: Metoda wyłączenia z progresją zakłada, że dochody zagraniczne są zwolnione w państwie rezydencji, ale są uwzględniane przy obliczaniu stopy procentowej dla dochodów krajowych. Oznacza to, że dochód zakładu w Szwajcarii nie jest opodatkowany w Polsce jako taki, lecz może podwyższać stopę procentową stosowaną do innych dochodów podlegających opodatkowaniu w Polsce. Metoda proporcjonalnego zaliczenia polega na odliczeniu podatku zagranicznego od podatku krajowego, co nie ma miejsca tutaj. Metoda wyłączenia bez progresji nie uwzględnia dochodów zagranicznych w obliczeniach, co jest sprzeczne z opisaną metodą.

Podstawa prawna: Modelowa konwencja OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, art. 23A

Pułapka: Pomyłka może polegać na uznaniu, że dochody zagraniczne są opodatkowane w Polsce, podczas gdy w metodzie wyłączenia są one zwolnione.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce prowadzi działalność gospodarczą w Hiszpanii poprzez położony tam zakład. Zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania zyski tego zakładu mogą być opodatkowane w Hiszpanii. W Polsce, w celu uniknięcia podwójnego opodatkowania, zastosowanie znajdzie:

a) metoda wyłączenia z progresją - dochody z zakładu są zwolnione w Polsce, ale podwyższają stawkę podatku dla pozostałych dochodów, co oznacza, że podatek od dochodów krajowych jest obliczany według stawki właściwej dla sumy dochodów krajowych i zagranicznych
b) metoda wyłączenia bez progresji - dochody z zakładu są zwolnione w Polsce i nie mają wpływu na opodatkowanie pozostałych dochodów, co oznacza, że podatek od dochodów krajowych jest obliczany według stawki właściwej wyłącznie dla tych dochodów
c) metoda proporcjonalnego odliczenia - od podatku polskiego odejmuje się podatek zapłacony w Hiszpanii, nie więcej jednak niż podatek proporcjonalnie przypadający na dochód z zakładu poprawna

Dlaczego tak: W polskich umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania, w przypadku dochodów z zagranicznego zakładu, standardowo stosuje się metodę proporcjonalnego odliczenia, chyba że umowa stanowi inaczej. Metoda ta polega na odjęciu od podatku polskiego podatku zapłaconego za granicą, w wysokości nieprzekraczającej podatku proporcjonalnie przypadającego na dochód z zakładu. Metoda wyłączenia z progresją lub bez progresji jest stosowana w odniesieniu do innych dochodów, np. z pracy najemnej, jeżeli umowa tak stanowi. Wskazany wariant opisujący odliczenie proporcjonalne jest zgodny z powszechną praktyką i przepisami ustawy. Warianty błędne opisują metody wyłączenia, które w tym przypadku nie znajdują zastosowania, gdyż umowa przewiduje metodę odliczenia proporcjonalnego.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 27 ust. 9 i 10

Pułapka: Należy pamiętać, że metoda wyłączenia z progresją dotyczy dochodów zwolnionych w Polsce, a metoda proporcjonalnego odliczenia dotyczy dochodów, które nie są zwolnione, lecz odlicza się od podatku podatek zapłacony za granicą.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce prowadzi działalność gospodarczą w Polsce. Osiąga również dochody z tytułu umowy o dzieło zawartej z holenderskim przedsiębiorstwem, które to dochody, zgodnie z polsko-holenderską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, są opodatkowane tylko w Holandii. W Polsce dochody te:

a) są całkowicie zwolnione z opodatkowania w Polsce i nie mają wpływu na wysokość podatku od dochodów polskich, co oznacza, że nie są uwzględniane przy obliczaniu stawki podatkowej.
b) podlegają opodatkowaniu, ale z zastosowaniem metody wyłączenia z progresją, co oznacza, że są zwolnione z podatku, ale podwyższają stawkę podatku dla dochodów polskich. poprawna
c) podlegają opodatkowaniu łącznie z dochodami polskimi, ale podatek zapłacony w Holandii jest odliczany od polskiego podatku, co pozwala uniknąć podwójnego opodatkowania.

Dlaczego tak: Jeżeli dochód jest opodatkowany tylko w państwie źródła, a państwo rezydencji stosuje metodę wyłączenia z progresją, dochód zagraniczny jest zwolniony z opodatkowania w państwie rezydencji, ale jego wysokość jest brana pod uwagę przy obliczaniu stawki podatku od pozostałych dochodów. Metoda proporcjonalnego odliczenia nie ma zastosowania, ponieważ dochód nie jest opodatkowany w państwie rezydencji, a całkowite zwolnienie bez progresji jest stosowane tylko w niektórych przypadkach, np. w umowach z niektórymi państwami, ale nie jest to regułą.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 27 ust. 8

Pułapka: Błędne założenie, że dochody opodatkowane tylko za granicą są w Polsce całkowicie ignorowane.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce uzyskuje dochody z pracy najemnej wykonywanej na terytorium Francji. Zgodnie z polsko-francuską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania dochody te mogą być opodatkowane we Francji. W Polsce dochody te są zwolnione z podatku, ale stosuje się metodę wyłączenia z progresją. Co oznacza zastosowanie tej metody dla rozliczenia podatkowego tej osoby w Polsce?

a) Dochody z Francji są zwolnione z podatku w Polsce, lecz wpływają na stopę procentową stosowaną do pozostałych dochodów opodatkowanych w Polsce. poprawna
b) Dochody z Francji są opodatkowane w Polsce, a podatek zapłacony we Francji odlicza się od podatku należnego w Polsce według metody zaliczenia.
c) Dochody z Francji są pomijane w rozliczeniu w Polsce i nie wpływają na stawkę podatku stosowaną do pozostałych dochodów krajowych.

Dlaczego tak: Metoda wyłączenia z progresją oznacza, że dochody zagraniczne są zwolnione z podatku w państwie rezydencji, ale są brane pod uwagę przy obliczaniu stopy procentowej mającej zastosowanie do dochodów opodatkowanych w tym państwie. Przy obliczaniu podatku od dochodów krajowych uwzględnia się więc dochody zagraniczne tylko w celu ustalenia właściwej stawki podatkowej. Metoda proporcjonalnego zaliczenia polega na odliczeniu podatku zagranicznego od podatku krajowego, co nie jest opisywane. Metoda wyłączenia bez progresji nie uwzględnia dochodów zagranicznych przy ustalaniu stopy, co jest sprzeczne z treścią pytania.

Podstawa prawna: Modelowa konwencja OECD w sprawie podatku od dochodu i majątku, art. 23A

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie metody wyłączenia z progresją z metodą proporcjonalnego zaliczenia - w metodzie wyłączenia dochód zagraniczny jest zwolniony, a nie odliczany od podatku.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce uzyskuje przychody z tytułu praw autorskich (należności licencyjne) od spółki amerykańskiej. Zgodnie z polsko-amerykańską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, stawka podatku u źródła w Polsce została ograniczona do 10%. Aby płatnik w Polsce mógł zastosować obniżoną stawkę, osoba fizyczna powinna dostarczyć płatnikowi:

a) certyfikat rezydencji podatkowej wydany przez właściwy organ podatkowy Stanów Zjednoczonych, potwierdzający miejsce zamieszkania podatnika w USA dla celów podatkowych. poprawna
b) zaświadczenie o amerykańskiej rezydencji podatkowej wydane przez polski urząd skarbowy, stwierdzające, że podatnik podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu.
c) oświadczenie, że nie prowadzi działalności gospodarczej w Polsce, złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania.

Dlaczego tak: Zastosowanie obniżonej stawki podatku u źródła wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania wymaga udokumentowania rezydencji podatkowej podatnika za pomocą certyfikatu rezydencji wydanego przez właściwy organ administracji podatkowej państwa, w którym podatnik ma miejsce zamieszkania lub siedzibę. W przypadku osoby fizycznej mającej miejsce zamieszkania w USA, certyfikat rezydencji wydaje amerykański organ podatkowy, np. IRS. Zaświadczenie wydane przez polski urząd skarbowy nie potwierdza rezydencji w USA, a oświadczenie o nieprowadzeniu działalności gospodarczej w Polsce nie jest wystarczające. Certyfikat rezydencji powinien być wydany przez właściwy organ podatkowy Stanów Zjednoczonych i potwierdzać, że podatnik podlega tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Polskie zaświadczenie o rezydencji nie jest właściwe, gdyż dotyczy rezydencji w Polsce, a nie w USA. Oświadczenie o nieprowadzeniu działalności gospodarczej nie ma znaczenia dla ustalenia rezydencji podatkowej.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 29 ust. 2 oraz art. 30a ust. 2

Pułapka: Certyfikat rezydencji musi być wydany przez organ państwa rezydencji podatkowej, a nie przez organ polski.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce uzyskuje dochody z tytułu praw autorskich z tytułu publikacji książki w Niemczech. Zgodnie z polsko-niemiecką umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, dochody z praw autorskich mogą być opodatkowane w państwie źródła, ale podatek ten jest odliczany od podatku polskiego. Która metoda unikania podwójnego opodatkowania znajduje zastosowanie?

a) Metoda zaliczenia (credit method) poprawna
b) Metoda proporcjonalnego odliczenia
c) Metoda wyłączenia z progresją

Dlaczego tak: Metoda zaliczenia (odliczenia proporcjonalnego) polega na tym, że podatek zapłacony za granicą jest odliczany od podatku należnego w państwie rezydencji. W przypadku dochodów z praw autorskich, które mogą być opodatkowane w państwie źródła, Polska stosuje metodę odliczenia, co oznacza, że polski podatek jest pomniejszany o podatek zapłacony w Niemczech. Metoda wyłączenia z progresją polega na zwolnieniu dochodu z opodatkowania w państwie rezydencji, ale z uwzględnieniem go przy ustalaniu stawki podatkowej. Metoda proporcjonalnego odliczenia to inna nazwa metody zaliczenia, ale nie jest to odrębna metoda.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 27 ust. 9

Pułapka: Pomylenie metody zaliczenia z metodą wyłączenia z progresją.

Podatnik będący polskim rezydentem osiąga dochody z pracy najemnej wykonywanej w Szwecji. Zgodnie z umową o unikaniu podwójnego opodatkowania między Polską a Szwecją, dochody te są opodatkowane w Szwecji, jeśli praca jest tam wykonywana, ale mogą być również opodatkowane w Polsce. Aby uniknąć podwójnego opodatkowania, Polska zastosuje metodę:

a) wyłączenia bez progresji
b) zaliczenia proporcjonalnego
c) wyłączenia z progresją poprawna

Dlaczego tak: W umowach o unikaniu podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, w przypadku dochodów z pracy najemnej, standardowo stosuje się metodę wyłączenia z progresją (tzw. method of exemption with progression). Oznacza to, że dochody zagraniczne są zwolnione z podatku w Polsce, ale przy ustalaniu stawki podatku od dochodów krajowych uwzględnia się dochody zwolnione. Metoda zaliczenia proporcjonalnego jest stosowana np. w umowach z niektórymi krajami, ale nie jest regułą dla pracy najemnej.

Podstawa prawna: Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, metoda wyłączenia z progresją

Pułapka: Mylenie metod unikania podwójnego opodatkowania - wyłączenie z progresją jest często mylone z zaliczeniem proporcjonalnym.

Polska spółka będąca podatnikiem podatku dochodowego od osób prawnych dokonuje transakcji kontrolowanej z podmiotem powiązanym mającym siedzibę w Szwajcarii. Wartość transakcji usługowej wynosi 600 000 zł. Spółka nie sporządziła lokalnej dokumentacji cen transferowych. Które z poniższych stwierdzeń jest prawidłowe?

a) Spółka nie miała obowiązku sporządzenia dokumentacji, ponieważ wartość transakcji nie przekroczyła 2 000 000 zł. poprawna
b) Spółka miała obowiązek sporządzenia dokumentacji, ponieważ Szwajcaria jest krajem stosującym szkodliwą konkurencję podatkową, a próg wynosi 500 000 zł.
c) Spółka miała obowiązek sporządzenia dokumentacji, ponieważ transakcje z podmiotami z krajów spoza UE zawsze podlegają obowiązkowi dokumentacyjnemu bez względu na wartość.

Dlaczego tak: Szwajcaria nie znajduje się na liście krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową określonej w rozporządzeniu wydanym na podstawie art. 11j ust. 2 ustawy o CIT - została z niej usunięta po podpisaniu z Polską umowy o automatycznej wymianie informacji podatkowych. Zastosowanie ma zatem standardowy próg dokumentacyjny dla transakcji usługowych w wysokości 2 000 000 zł (art. 11k ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT), a wartość transakcji (600 000 zł) go nie przekracza, więc obowiązek dokumentacyjny nie powstaje. Obniżony próg 500 000 zł (art. 11k ust. 2a) dotyczy wyłącznie podmiotów z rzeczywistych rajów podatkowych. Sama okoliczność, że kontrahent ma siedzibę poza UE, nie tworzy obowiązku dokumentacyjnego niezależnie od wartości transakcji.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 11k ust. 2 pkt 3 oraz art. 11j ust. 2

Pułapka: Zastosowanie standardowych progów zamiast obniżonych dla krajów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową.

Polska spółka kapitałowa posiada 30% udziałów w spółce z siedzibą w Czechach. Spółka czeska wypłaca dywidendę na rzecz spółki polskiej. Zgodnie z dyrektywą Rady 2011/96/UE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie do spółek macierzystych i spółek zależnych różnych państw członkowskich, jakie warunki musi spełnić spółka polska, aby dywidenda była zwolniona z podatku u źródła w Czechach?

a) Spółka polska musi posiadać co najmniej 10% udziałów w spółce czeskiej przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat oraz być spółką wymienioną w załączniku do dyrektywy, a także być rezydentem podatkowym Polski. poprawna
b) Spółka polska musi posiadać co najmniej 25% udziałów w spółce czeskiej przez nieprzerwany okres co najmniej 1 roku oraz być spółką wymienioną w załączniku do dyrektywy, a także być rezydentem podatkowym Polski.
c) Spółka polska musi posiadać co najmniej 50% udziałów w spółce czeskiej przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat oraz być spółką wymienioną w załączniku do dyrektywy, a także być rezydentem podatkowym Polski.

Dlaczego tak: Dyrektywa 2011/96/UE wymaga, aby spółka macierzysta posiadała co najmniej 10% udziałów w spółce zależnej przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat. Ponadto spółka musi być wymieniona w załączniku do dyrektywy i być rezydentem podatkowym państwa członkowskiego. Wariant drugi i trzeci błędnie zawyżają progi udziałowe lub skracają okres posiadania.

Podstawa prawna: Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. w sprawie wspólnego systemu opodatkowania mającego zastosowanie do spółek macierzystych i spółek zależnych różnych państw członkowskich, art. 3 ust. 1 lit. a

Pułapka: Należy pamiętać, że dyrektywa 2011/96/UE została zmieniona dyrektywą 2015/121/UE, która podniosła minimalny próg udziałowy do 10%, a okres posiadania może być skrócony przez państwa członkowskie.

Polska spółka wypłaca dywidendę na rzecz spółki-matki z siedzibą w innym państwie UE. Aby zastosować zwolnienie z podatku u źródła na podstawie dyrektywy 2011/96/UE (dyrektywa parent-subsidiary), spółka-matka musi posiadać bezpośrednio co najmniej:

a) 25% udziałów w kapitale spółki wypłacającej dywidendę przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat, przy czym warunek ten musi być spełniony w dniu wypłaty dywidendy
b) 5% udziałów w kapitale spółki wypłacającej dywidendę przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat, przy czym warunek ten musi być spełniony w dniu wypłaty dywidendy
c) 10% udziałów w kapitale spółki wypłacającej dywidendę przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat, przy czym warunek ten musi być spełniony w dniu wypłaty dywidendy poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z dyrektywą Rady 2011/96/UE zwolnienie z podatku u źródła od dywidend wypłacanych spółce-matce ma zastosowanie, gdy spółka-matka posiada bezpośrednio co najmniej 10% udziałów w kapitale spółki-córki przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat (art. 3 ust. 2 lit. b dyrektywy). Polska implementacja (art. 22 ust. 4 ustawy o CIT) przewiduje ten sam próg i okres, przy czym zwolnienie stosuje się także, gdy dwuletni okres upływa dopiero po dniu wypłaty dywidendy.

Podstawa prawna: Dyrektywa Rady 2011/96/UE, art. 3 ust. 2 lit. b; Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 22 ust. 4

Pułapka: Pomylenie warunków dyrektywy z warunkami polskiej ustawy, która wymaga 10% i 2 lat.

Polska spółka wypłaca dywidendę na rzecz spółki z siedzibą w Luksemburgu. Luksemburska spółka nie posiada certyfikatu rezydencji w dniu poprzedzającym wypłatę. Jakie skutki podatkowe wystąpią u płatnika?

a) Płatnik nie ma obowiązku poboru podatku, jeśli spółka luksemburska złoży oświadczenie o rezydencji.
b) Płatnik pobiera podatek według stawki umownej, jeśli spółka luksemburska przedstawi zaświadczenie o rezydencji.
c) Płatnik pobiera podatek według stawki ustawowej, a spółka może później wystąpić o zwrot nadpłaconego podatku. poprawna

Dlaczego tak: Brak certyfikatu rezydencji w dniu poprzedzającym wypłatę skutkuje obowiązkiem poboru podatku według stawki ustawowej. Spółka może następnie, po uzyskaniu certyfikatu, złożyć wniosek o zwrot nadpłaconego podatku na zasadach określonych w ustawie. Oświadczenie ani zaświadczenie nie zastępują certyfikatu rezydencji w momencie wypłaty.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1 i art. 28b

Pułapka: Ważne jest, że certyfikat rezydencji jest wymagany najpóźniej w dniu poprzedzającym wypłatę, a jego późniejsze uzyskanie uprawnia do zwrotu, ale nie zwalnia płatnika z obowiązku poboru podatku.

Polska spółka wypłaca na rzecz spółki z siedzibą w Stanach Zjednoczonych należności za usługi doradcze. Spółka amerykańska nie posiada w Polsce zakładu. Płatnik zamierza zastosować stawkę podatku u źródła wynikającą z umowy polsko-amerykańskiej. Jakie dokumenty płatnik musi posiadać, aby zastosować preferencyjną stawkę?

a) Certyfikat rezydencji podatkowej spółki amerykańskiej oraz jej oświadczenie, że jest właścicielem należności z tytułu usług i nie posiada w Polsce stałej placówki.
b) Certyfikat rezydencji podatkowej spółki amerykańskiej oraz jej oświadczenie, że jest rzeczywistym beneficjentem należności i nie działa w Polsce przez zakład. poprawna
c) Certyfikat rezydencji podatkowej spółki amerykańskiej oraz jej oświadczenie, że jest podmiotem powiązanym z płatnikiem i nie ma w Polsce zarejestrowanego oddziału.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o CIT, dla zastosowania preferencyjnej stawki lub zwolnienia wynikającego z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania płatnik musi posiadać certyfikat rezydencji podatkowej podatnika. Dodatkowo, w przypadku należności takich jak usługi doradcze, konieczne jest złożenie oświadczenia, że podatnik jest rzeczywistym beneficjentem należności oraz że nie prowadzi działalności w Polsce przez zakład. Wymóg dotyczący rzeczywistego beneficjenta wynika z art. 26 ust. 1f ustawy o CIT i służy zapobieganiu nadużyciom. Oświadczenie o byciu właścicielem należności lub o braku stałej placówki nie zastępuje oświadczenia o statusie rzeczywistego beneficjenta i braku zakładu. Oświadczenie o powiązaniu z płatnikiem oraz braku zarejestrowanego oddziału również nie spełnia tych warunków.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1 i 1f

Pułapka: Często pomijany jest wymóg oświadczenia o rzeczywistym beneficjencie, który jest niezbędny obok certyfikatu rezydencji.

Polska spółka wypłaca odsetki od pożyczki spółce z siedzibą w Luksemburgu. Który z poniższych warunków musi być spełniony, aby odsetki były zwolnione z podatku u źródła na podstawie dyrektywy Rady 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania odsetek oraz należności licencyjnych między spółkami stowarzyszonymi różnych państw członkowskich?

a) Spółki muszą być stowarzyszone wyłącznie tak, że spółka polska posiada bezpośrednio co najmniej 25% udziałów w spółce luksemburskiej nieprzerwanie przez co najmniej 2 lata.
b) Spółki muszą być stowarzyszone: jedna posiada bezpośrednio co najmniej 25% udziałów w drugiej nieprzerwanie przez co najmniej 2 lata albo obie są tak powiązane przez trzecią spółkę. poprawna
c) Spółki muszą być stowarzyszone wyłącznie tak, że spółka luksemburska posiada bezpośrednio co najmniej 25% udziałów w spółce polskiej nieprzerwanie przez co najmniej 2 lata.

Dlaczego tak: Dyrektywa 2003/49/WE wymaga, aby spółki były ze sobą stowarzyszone. Oznacza to bezpośrednie posiadanie przez jedną spółkę co najmniej 25% udziałów w drugiej spółce przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat. Możliwa jest także sytuacja, w której obie spółki są stowarzyszone przez trzecią spółkę posiadającą wymagany udział. Warianty a i c są błędne, ponieważ ograniczają warunek wyłącznie do jednego kierunku posiadania udziałów i pomijają alternatywę powiązania przez trzecią spółkę.

Podstawa prawna: Dyrektywa Rady 2003/49/WE, art. 1 i art. 3 (definicja spółki stowarzyszonej)

Pułapka: Warunek 25% udziałów bywa mylony z warunkiem 10% z dyrektywy parent-subsidiary.

Polska spółka wypłaca zagranicznemu podmiotowi należności licencyjne. Aby zastosować obniżoną stawkę podatku u źródła wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik musi dysponować certyfikatem rezydencji. Kiedy certyfikat rezydencji powinien być złożony, aby płatnik mógł zastosować preferencyjną stawkę?

a) Certyfikat powinien być złożony najpóźniej do dnia wypłaty należności. poprawna
b) Certyfikat powinien być złożony przed dokonaniem wypłaty należności.
c) Certyfikat powinien być złożony najpóźniej w dniu poprzedzającym dokonanie wypłaty.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, płatnik może zastosować stawkę podatku wynikającą z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, jeżeli posiada certyfikat rezydencji podatnika. Przepis nie wymaga, aby certyfikat był złożony przed wypłatą, wystarczy, że płatnik dysponuje nim najpóźniej w dniu wypłaty. Warianty mówiące o złożeniu przed wypłatą lub w dniu poprzedzającym są błędne, gdyż nakładają surowszy wymóg niż wynika z przepisu.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1

Pułapka: Uznanie, że certyfikat musi być złożony przed dniem wypłaty, podczas gdy wystarczy, aby był w posiadaniu płatnika w dniu wypłaty.

Polska spółka z o.o. (podatnik CIT) dokonuje transakcji kontrolowanej z podmiotem powiązanym mającym siedzibę w rajach podatkowych (kraj stosujący szkodliwą konkurencję podatkową). Transakcja ma charakter usługowy, a jej wartość w roku podatkowym wynosi 800 000 zł. Czy spółka ma obowiązek sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych, jeśli wartość transakcji przekracza próg dokumentacyjny dla transakcji usługowych?

a) Nie, ponieważ należy zastosować ogólny próg 2 000 000 zł dla usług, a transakcja o wartości 800 000 zł go nie przekracza.
b) Tak, ale wyłącznie gdy spółka poniosła stratę podatkową w tym roku, ponieważ dopiero strata uruchamia obowiązek dokumentacyjny.
c) Tak, ponieważ dla usług z podmiotem z raju podatkowego próg wynosi 500 000 zł, a transakcja o wartości 800 000 zł go przekracza. poprawna

Dlaczego tak: Dla transakcji kontrolowanych z podmiotami mającymi siedzibę w krajach stosujących szkodliwą konkurencję podatkową ustawodawca obniżył progi dokumentacyjne. W przypadku transakcji innych niż finansowe, w tym usługowych, próg wynosi 500 000 zł. Wartość transakcji 800 000 zł przekracza ten próg, zatem obowiązek sporządzenia lokalnej dokumentacji powstaje. Próg 2 000 000 zł ma zastosowanie do transakcji usługowych z podmiotami z innych jurysdykcji. Warunek dotyczący straty podatkowej jest jednym z warunków zwolnienia z obowiązku dokumentacyjnego dla transakcji krajowych, ale nie ma tu zastosowania.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 11k ust. 2a pkt 2

Pułapka: Zastosowanie ogólnego progu 2 000 000 zł zamiast obniżonego progu dla transakcji z rajami podatkowymi.

Polska spółka z o.o. (podatnik CIT) zawiera transakcję kontrolowaną z podmiotem powiązanym mającym siedzibę w Niemczech. Transakcja ma charakter usługowy, a jej wartość w roku podatkowym wynosi 1 500 000 zł. Czy spółka ma obowiązek sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych?

a) Nie, ponieważ dla usług z podmiotem z Niemiec właściwy jest próg 2 000 000 zł, a wartość transakcji 1 500 000 zł go nie przekracza. poprawna
b) Tak, ponieważ dla usług należałoby przyjąć próg 500 000 zł także wobec kontrahenta z Niemiec, więc wartość 1 500 000 zł powodowałaby obowiązek dokumentacji.
c) Tak, ponieważ sam zagraniczny charakter powiązanego kontrahenta miałby wyłączać stosowanie progów kwotowych, więc wartość 1 500 000 zł nie miałaby znaczenia.

Dlaczego tak: Dla transakcji usługowych z podmiotami powiązanymi z krajów niestosujących szkodliwej konkurencji podatkowej, w tym z Niemiec, próg dokumentacyjny wynosi 2 000 000 zł, zgodnie z art. 11k ust. 2 pkt 3 ustawy o CIT. Obniżony próg 500 000 zł z art. 11k ust. 2a dotyczy wyłącznie transakcji z podmiotami z krajów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową, a Niemcy do takich krajów nie należą. Nie istnieje też zasada, że każda transakcja kontrolowana z podmiotem zagranicznym podlega dokumentacji niezależnie od wartości. Wartość transakcji 1 500 000 zł nie przekracza progu 2 000 000 zł, więc obowiązek sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych nie powstaje.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 11k ust. 2 pkt 3

Pułapka: Zastosowanie ogólnego progu 2 000 000 zł zamiast obniżonego progu dla transakcji z podmiotami z UE.

Polska spółka z o.o. (rezydent podatkowy w Polsce) wypłaca dywidendę na rzecz niemieckiej spółki akcyjnej (rezydenta Niemiec). Zgodnie z polsko-niemiecką umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, dywidenda może być opodatkowana w Polsce, ale stawka podatku jest ograniczona. Aby niemiecka spółka mogła skorzystać z ograniczonej stawki podatku u źródła, powinna dostarczyć polskiemu płatnikowi:

a) zaświadczenie o wpisie do niemieckiego rejestru handlowego, potwierdzające jej formę prawną.
b) certyfikat rezydencji podatkowej, potwierdzający jej rezydencję podatkową w Niemczech. poprawna
c) oświadczenie, że jest rzeczywistym właścicielem dywidendy, bez konieczności przedstawiania certyfikatu.

Dlaczego tak: Certyfikat rezydencji podatkowej jest podstawowym dokumentem potwierdzającym rezydencję podatkową w państwie będącym stroną umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Jego posiadanie jest warunkiem zastosowania przez płatnika obniżonej stawki podatku u źródła wynikającej z umowy. Zaświadczenie o wpisie do rejestru może potwierdzać formę prawną, ale nie rezydencję podatkową, a samo oświadczenie o rzeczywistym właścicielu nie zastępuje certyfikatu, choć może być dodatkowo wymagane.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1

Pułapka: Uznanie, że certyfikat rezydencji nie jest wymagany, gdy płatnik ma wiedzę o rezydencji odbiorcy.

Polska spółka z o.o. wypłaca na rzecz spółki francuskiej (powiązanej) należność za użytkowanie znaku towarowego. Spółka francuska nie posiada zakładu w Polsce. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, jaka stawka podatku u źródła ma zastosowanie do tej należności, jeśli umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie ogranicza opodatkowania u źródła?

a) 10% przychodu
b) 0% - należność nie podlega opodatkowaniu u źródła
c) 20% przychodu poprawna

Dlaczego tak: Należności za użytkowanie znaku towarowego stanowią należności licencyjne, które są objęte ryczałtem w wysokości 20% przychodu na podstawie art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Stawka 10% dotyczy m.in. przychodów z działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, a także niektórych przychodów z tytułu żeglugi. Zwolnienie z opodatkowania u źródła mogłoby wynikać z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, ale w stanie faktycznym przyjęto, że umowa nie ogranicza opodatkowania.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 21 ust. 1

Pułapka: Pomylenie stawki 20% z niższą stawką przewidzianą dla innych kategorii przychodów, np. z tytułu opłat za usługi widowiskowe.

Polska spółka z o.o. wypłaca niemieckiej spółce powiązanej należność za użytkowanie znaku towarowego. Zgodnie z polsko-niemiecką umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, należności licencyjne mogą być opodatkowane w państwie źródła, ale podatek ten nie może przekroczyć 5% kwoty brutto należności. Stawka podatku u źródła w Polsce dla należności licencyjnych wypłacanych podmiotom mającym siedzibę w Niemczech wynosi:

a) 10%
b) 5% poprawna
c) 20%

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatek u źródła od należności licencyjnych wynosi 20%, ale w przypadku podmiotów mających siedzibę w państwie, z którym Polska zawarła umowę o unikaniu podwójnego opodatkowania, stosuje się stawkę wynikającą z tej umowy. W polsko-niemieckiej umowie stawka ta wynosi 5%. Pozostałe stawki (10% i 20%) nie znajdują zastosowania do należności licencyjnych wypłacanych do Niemiec - 10% dotyczy innych rodzajów przychodów, a 20% to stawka podstawowa bez uwzględnienia umowy.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 21 ust. 1

Pułapka: Pomylenie stawki podstawowej 20% ze stawką umowną 5%.

Polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (podatnik CIT) dokonuje transakcji kontrolowanej z podmiotem powiązanym mającym siedzibę w rajach podatkowych. Która z poniższych metod weryfikacji cen transferowych jest uznawana za metodę, która w pierwszej kolejności powinna być stosowana do ustalenia ceny rynkowej, zgodnie z Wytycznych OECD w sprawie cen transferowych?

a) Metoda koszt plus (cost plus method), polegająca na porównaniu narzutu na koszty w transakcji kontrolowanej z narzutem stosowanym w porównywalnych transakcjach między podmiotami niezależnymi, po uwzględnieniu istotnych różnic wpływających na poziom narzutu.
b) Metoda ceny odprzedaży (resale price method), polegająca na porównaniu marży brutto realizowanej przy odprzedaży w transakcji kontrolowanej z marżą uzyskiwaną w porównywalnych transakcjach między podmiotami niezależnymi, po uwzględnieniu istotnych różnic wpływających na poziom marży.
c) Metoda porównywalnej ceny niekontrolowanej (comparable uncontrolled price method), polegająca na porównaniu ceny transakcji kontrolowanej z ceną w porównywalnych transakcjach między podmiotami niepowiązanymi, po uwzględnieniu istotnych różnic wpływających na cenę. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z Wytycznymi OECD w sprawie cen transferowych, metoda porównywalnej ceny niekontrolowanej (CUP) jest uznawana za metodę, która w pierwszej kolejności powinna być stosowana, gdy dostępne są wiarygodne dane porównawcze. Metoda ceny odprzedaży i metoda koszt plus są metodami tradycyjnymi, ale w hierarchii metod to CUP jest preferowana, jeśli można ją zastosować. W polskich przepisach o cenach transferowych nie ma wprawdzie sztywnej hierarchii, ale Wytyczne OECD wskazują na pierwszeństwo metody CUP. Metoda CUP polega na porównaniu ceny transakcji kontrolowanej z ceną transakcji porównywalnych zawieranych przez podmioty niepowiązane. Porównywalność wymaga uwzględnienia istotnych różnic w warunkach transakcji, takich jak wielkość transakcji, warunki płatności, funkcje pełnione przez strony, ponoszone ryzyka oraz wykorzystywane aktywa.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 11d ust. 1

Pułapka: Częstym błędem jest uznanie, że metoda koszt plus lub ceny odprzedaży jest preferowana w pierwszej kolejności, podczas gdy to metoda porównywalnej ceny niekontrolowanej ma pierwszeństwo w Wytycznych OECD.

Polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (rezydent podatkowy w Polsce) wypłaca należności licencyjne na rzecz spółki kapitałowej z siedzibą w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Spółka otrzymująca należności posiada 30% udziałów w kapitale polskiej spółki i prowadzi rzeczywistą działalność gospodarczą. Czy wypłata tych należności może korzystać ze zwolnienia z podatku u źródła na podstawie dyrektywy 2003/49/WE, jeżeli spółka otrzymująca nie posiada minimalnego udziału w kapitale?

a) Tak, pod warunkiem że spółka otrzymująca posiada co najmniej 10% udziałów w kapitale spółki wypłacającej i utrzymuje je przez co najmniej 2 lata. poprawna
b) Tak, pod warunkiem że spółka otrzymująca posiada bezpośrednio co najmniej 25% praw głosu w spółce wypłacającej, niezależnie od udziału w kapitale.
c) Tak, pod warunkiem że spółka otrzymująca posiada co najmniej 25% udziałów w kapitale spółki wypłacającej i utrzymuje je przez co najmniej 1 rok.

Dlaczego tak: Dyrektywa 2003/49/WE przewiduje zwolnienie z podatku u źródła dla należności licencyjnych wypłacanych między spółkami powiązanymi z państw członkowskich UE, przy spełnieniu warunków dotyczących powiązania kapitałowego oraz okresu posiadania udziałów. W przyjętym kluczu poprawna jest odpowiedź a. Wariant b jest błędny, ponieważ odwołuje się do progu praw głosu zamiast do udziału w kapitale. Wariant c jest błędny, ponieważ wskazuje nieprawidłowy okres posiadania udziałów.

Podstawa prawna: Dyrektywa 2003/49/WE, art. 1 ust. 1 i art. 3 lit. b

Pułapka: Często myli się próg 25% z innych przepisów, np. z definicją podmiotów powiązanych w ustawach o podatkach dochodowych.

Polska spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wypłaca na rzecz niemieckiej spółki będącej jej jedynym wspólnikiem należność za usługi doradcze. Usługi te świadczone są przez niemiecką spółkę na rzecz polskiej spółki, a niemiecka spółka nie posiada na terytorium Polski zakładu. Zgodnie z ustawą o podatku dochodowym od osób prawnych, jaka stawka podatku u źródła ma zastosowanie do tej należności, przy założeniu, że umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie ogranicza opodatkowania u źródła?

a) 20% przychodu poprawna
b) 0% - należność nie podlega opodatkowaniu u źródła
c) 10% przychodu

Dlaczego tak: Należności za usługi doradcze mieszczą się w kategorii świadczeń o charakterze niematerialnym wymienionych w art. 21 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których przewidziano ryczałt w wysokości 20% przychodu. Stawka 10% dotyczy m.in. przychodów z tytułu działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, a także niektórych przychodów z tytułu żeglugi. Zwolnienie z opodatkowania u źródła mogłoby wynikać z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, ale w stanie faktycznym przyjęto, że umowa nie ogranicza opodatkowania.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 21 ust. 1

Pułapka: Pomylenie stawki 20% z niższą stawką przewidzianą dla innych kategorii przychodów, np. z tytułu opłat za usługi widowiskowe.

Polski podatnik (spółka z o.o.) wypłaca należności licencyjne na rzecz podmiotu powiązanego z siedzibą w Stanach Zjednoczonych. Umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania przewiduje stawkę podatku u źródła w wysokości 5%, a polska ustawa przewiduje stawkę 10%. Płatnik nie posiada certyfikatu rezydencji w dniu poprzedzającym wypłatę. Jaką stawkę powinien zastosować płatnik?

a) Stawkę 10%, ponieważ brak certyfikatu rezydencji wyklucza zastosowanie stawki wynikającej z umowy. poprawna
b) Stawkę 0%, jeśli podatnik przedstawi zaświadczenie o miejscu siedziby wydane przez amerykański organ podatkowy.
c) Stawkę 5%, jeżeli do dnia wypłaty podatnik złoży oświadczenie, że jest rezydentem USA.

Dlaczego tak: Zastosowanie preferencyjnej stawki podatku u źródła wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania jest uzależnione od posiadania przez płatnika certyfikatu rezydencji podatkowej podatnika. W razie braku takiego certyfikatu w dniu poprzedzającym wypłatę, płatnik jest obowiązany pobrać podatek według stawki wynikającej z ustawy. Oświadczenie ani zaświadczenie nie zastępują certyfikatu rezydencji w tym zakresie. Zatem stawka 10% jest prawidłowa.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1

Pułapka: Błędne jest przekonanie, że oświadczenie podatnika może zastąpić certyfikat rezydencji w momencie wypłaty.

Spółka niemiecka (rezydent Niemiec) uzyskuje z Polski przychody z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej polskiej spółce. Płatnik (polska spółka) zamierza zastosować zwolnienie z podatku u źródła na podstawie dyrektywy Rady 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich. Kiedy płatnik może zastosować to zwolnienie?

a) Zwolnienie może być zastosowane, gdy odbiorca jest rezydentem Niemiec, ma formę spółki objętą załącznikiem do dyrektywy i nie uzyskuje odsetek przez zakład w Polsce, a płatnik dysponuje certyfikatem rezydencji oraz wymaganym oświadczeniem odbiorcy. poprawna
b) Zwolnienie może być zastosowane dopiero po uzyskaniu interpretacji indywidualnej potwierdzającej prawo do preferencji, wydanej dla płatnika i konkretnej wypłaty odsetek, niezależnie od posiadania certyfikatu rezydencji i oświadczeń odbiorcy.
c) Zwolnienie może być zastosowane, gdy odbiorca przedstawi certyfikat rezydencji i oświadczy, że jest rzeczywistym beneficjentem odsetek, bez badania formy prawnej spółki ani jej ujęcia w załączniku do dyrektywy, jeśli jest rezydentem państwa UE.

Dlaczego tak: Dyrektywa 2003/49/WE przewiduje zwolnienie z podatku u źródła odsetek i należności licencyjnych, ale tylko w odniesieniu do spółek spełniających określone warunki. Odbiorca musi być jedną z form spółek wymienionych w załączniku do dyrektywy, w przypadku spółki niemieckiej chodzi o formę objętą tym załącznikiem, musi być rezydentem państwa członkowskiego i nie może działać przez zakład w państwie źródła. W polskim prawie warunki te implementowane są w art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, które wymagają posiadania certyfikatu rezydencji oraz złożenia oświadczenia, że spółka jest rzeczywistym beneficjentem. Wariant zakładający, że forma prawna nie ma znaczenia, jest błędny, gdyż dyrektywa wprost odwołuje się do załącznika z listą spółek. Wariant wymagający interpretacji indywidualnej jest błędny, gdyż zwolnienie stosuje się na podstawie spełnienia ustawowych warunków, certyfikatu i oświadczenia, bez konieczności uzyskiwania interpretacji dla każdej wypłaty.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 1 pkt 2

Pułapka: Często pomija się wymóg, aby spółka była formą prawną wskazaną w załączniku do dyrektywy.

Spółka polska (powiązana) zawiera transakcję usługową o wartości 3 000 000 zł z podmiotem powiązanym mającym siedzibę w kraju stosującym szkodliwą konkurencję podatkową. Czy spółka polska będzie zobowiązana do sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych za rok podatkowy?

a) Nie, ponieważ wartość transakcji nie przekracza 10 000 000 zł, a dla transakcji usługowych z podmiotami z rajów podatkowych próg dokumentacyjny wynosi 500 000 zł, jednak transakcja ta nie podlega obowiązkowi dokumentacyjnemu ze względu na charakter usługi.
b) Nie, ponieważ transakcje usługowe są zwolnione z obowiązku dokumentacyjnego, a wartość transakcji 3 000 000 zł nie przekracza progu 10 000 000 zł, który jest standardowym progiem dla transakcji innych niż finansowe, jednak w przypadku rajów podatkowych próg ten jest obniżony do 500 000 zł, ale usługi nie są objęte tym obowiązkiem.
c) Tak, ponieważ wartość transakcji przekracza próg 500 000 zł dla transakcji innych niż finansowe, a zgodnie z art. 23w ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych transakcje z podmiotami z rajów podatkowych mają obniżone progi dokumentacyjne, co powoduje obowiązek sporządzenia lokalnej dokumentacji cen transferowych. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 23w ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, dla transakcji z podmiotami z rajów podatkowych progi dokumentacyjne są obniżone: dla transakcji finansowej 2 500 000 zł, a dla innych transakcji 500 000 zł. Transakcja usługowa jest transakcją inną niż finansowa, więc próg wynosi 500 000 zł. Skoro wartość transakcji wynosi 3 000 000 zł, przekracza ten próg, więc obowiązek dokumentacyjny powstaje. Wariant dotyczący braku obowiązku z powodu nieprzekroczenia 10 000 000 zł jest błędny, bo odnosi się do standardowych progów, a nie do obniżonych dla rajów podatkowych. Wariant o zwolnieniu transakcji usługowych jest również błędny, gdyż ustawa nie przewiduje takiego zwolnienia.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 23w ust. 2a

Pułapka: Zastosowanie standardowego progu 10 000 000 zł zamiast obniżonego 500 000 zł dla transakcji z rajami podatkowymi.

Spółka polska wypłaca należności licencyjne na rzecz spółki z siedzibą w Luksemburgu. Spółka luksemburska nie posiada w Polsce zakładu. Jaki jest standardowy limit podatku u źródła od należności licencyjnych przewidziany w umowie między Polską a Luksemburgiem?

a) Limit wynosi 15% kwoty brutto należności licencyjnych.
b) Limit wynosi 10% kwoty brutto należności licencyjnych.
c) Limit wynosi 5% kwoty brutto należności licencyjnych. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z umową między Polską a Luksemburgiem w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, podatek u źródła od należności licencyjnych nie może przekroczyć 5% kwoty brutto. Pozostałe stawki (10% i 15%) nie są przewidziane w tej umowie dla należności licencyjnych - są one typowe dla innych rodzajów dochodów lub innych umów.

Podstawa prawna: Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Wielkim Księstwem Luksemburga w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, art. 12

Pułapka: Stawki podatku u źródła różnią się w zależności od umowy - nie można ich uogólniać.

Spółka z o.o. z siedzibą w Polsce wypłaca dywidendę na rzecz wspólnika będącego osobą fizyczną, mającego miejsce zamieszkania w Niemczech. W celu zastosowania preferencyjnej stawki podatku u źródła wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, wspólnik powinien złożyć płatnikowi certyfikat rezydencji. Jaki okres powinien obejmować ten certyfikat?

a) Certyfikat rezydencji powinien obejmować okres, w którym wypłacana jest dywidenda, przy czym wystarczy, aby obejmował on okres od dnia złożenia go płatnikowi do końca roku podatkowego.
b) Certyfikat rezydencji powinien obejmować okres, w którym wypłacana jest dywidenda, przy czym wystarczy, aby obejmował on okres od dnia wypłaty do dnia złożenia go płatnikowi.
c) Certyfikat rezydencji powinien obejmować okres, w którym wypłacana jest dywidenda, przy czym wystarczy, aby obejmował on okres od początku roku podatkowego do dnia wypłaty. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 26 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, płatnik stosuje preferencyjną stawkę podatku u źródła pod warunkiem otrzymania certyfikatu rezydencji podatnika, który ma obejmować okres, w którym wypłacana jest należność. W praktyce oznacza to, że certyfikat musi potwierdzać rezydencję w roku podatkowym, w którym następuje wypłata, a więc obejmować okres od początku roku do dnia wypłaty. Wariant mówiący o okresie od dnia wypłaty do dnia złożenia certyfikatu jest błędny, gdyż nie obejmuje dnia wypłaty. Wariant mówiący o okresie od dnia złożenia do końca roku jest błędny, gdyż nie obejmuje momentu wypłaty, który nastąpił wcześniej.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1

Pułapka: Pomylenie okresu, który ma obejmować certyfikat, z okresem jego ważności.

Spółka z siedzibą w Holandii otrzymuje od polskiej spółki należności licencyjne. Polski płatnik pobrał podatek u źródła według stawki wynikającej z umowy polsko-holenderskiej, jednak po analizie okazało się, że spółka holenderska nie jest rzeczywistym beneficjentem należności (nastąpiło obejście umowy). Jakie skutki podatkowe wystąpią w takiej sytuacji?

a) Płatnik nie ponosi odpowiedzialności, gdyż działał w dobrej wierze na podstawie certyfikatu rezydencji i oświadczenia spółki holenderskiej, a spółka ta jest zobowiązana do uiszczenia różnicy podatku we własnym zakresie.
b) Podatek u źródła nie zostanie pobrany w ogóle, a spółka holenderska będzie zobowiązana do zapłaty podatku w Polsce na zasadach ogólnych, natomiast płatnik zostanie zwolniony z obowiązku poboru.
c) Płatnik będzie zobowiązany do zapłaty zaległego podatku wraz z odsetkami za zwłokę, gdyż pobrał podatek w zaniżonej wysokości, a spółka holenderska może być pociągnięta do odpowiedzialności na zasadzie solidarności. poprawna

Dlaczego tak: Jeżeli płatnik pobierze podatek u źródła w wysokości niższej od należnej, ponieważ zastosował preferencyjną stawkę na podstawie umowy, a następnie okaże się, że nie były spełnione warunki do jej zastosowania (np. brak rzeczywistego beneficjenta), płatnik jest zobowiązany do zapłaty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Zgodnie z art. 26 ust. 1 i art. 26 ust. 2f ustawy o CIT, płatnik odpowiada za pobranie podatku w prawidłowej wysokości. Wariant wskazujący na brak odpowiedzialności płatnika w dobrej wierze jest błędny, gdyż ustawa nie przewiduje takiego wyłączenia - płatnik ma obowiązek dochowania należytej staranności. Wariant zakładający, że podatek nie zostanie pobrany, jest błędny, gdyż podatek u źródła powinien być pobrany według stawki podstawowej, jeśli nie zachodzą przesłanki do preferencji. Odpowiedzialność płatnika nie jest wyłączona nawet w przypadku działania w dobrej wierze, a spółka zagraniczna może ponosić odpowiedzialność solidarną za zaległości podatkowe.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1 i 2f

Pułapka: Najczęściej błędnie zakłada się, że dobra wiara płatnika zwalnia go z odpowiedzialności za zaniżenie podatku.

Spółka z siedzibą w Holandii otrzymuje od polskiej spółki odsetki od pożyczki. W związku z brakiem certyfikatu rezydencji płatnik pobrał podatek u źródła według stawki ustawowej. Po uzyskaniu certyfikatu holenderska spółka składa wniosek o zwrot nadpłaconego podatku. Który organ jest właściwy do rozpatrzenia wniosku o zwrot?

a) Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Warszawie, jako organ drugiej instancji właściwy do rozpoznania wniosku po poborze podatku przez płatnika.
b) Naczelnik urzędu skarbowego właściwy dla płatnika, który pobrał podatek, jako organ rozpatrujący wniosek podatnika o zwrot podatku u źródła. poprawna
c) Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jako organ centralny właściwy do rozpoznania wniosku zagranicznego podatnika o zwrot podatku u źródła.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 28b ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, zwrot podatku u źródła następuje na wniosek podatnika złożony do naczelnika urzędu skarbowego właściwego dla płatnika, który pobrał podatek. Dyrektor izby administracji skarbowej ani Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie są organami właściwymi do rozpatrzenia takiego wniosku w tym trybie.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 28b ust. 4

Pułapka: Częstym błędem jest wskazanie organu właściwego dla podatnika, a nie dla płatnika.

Spółka z siedzibą w Luksemburgu (powiązana kapitałowo z polską spółką) otrzymuje od polskiej spółki dywidendę. Polski płatnik chce zastosować zwolnienie z podatku u źródła na podstawie dyrektywy 2011/96/UE (dyrektywa o spółkach-matkach i spółkach-córkach). Kiedy płatnik ma prawo do zastosowania tego zwolnienia?

a) Jeżeli obie spółki posiadają wzajemnie po 10% udziałów, a polska spółka jest spółką-matką w rozumieniu dyrektywy, bez wymogu minimalnego okresu posiadania udziałów.
b) Jeżeli spółka luksemburska posiada bezpośrednio co najmniej 10% udziałów w kapitale polskiej spółki przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat, przy czym warunek ten musi być spełniony w dniu wypłaty dywidendy. poprawna
c) Jeżeli polska spółka posiada bezpośrednio co najmniej 10% udziałów w kapitale spółki luksemburskiej przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat, a spółka luksemburska jest spółką wymienioną w załączniku do dyrektywy i nie korzysta z wyłączenia z opodatkowania.

Dlaczego tak: Zgodnie z dyrektywą 2011/96/UE, zwolnienie z podatku u źródła dotyczy wypłat dywidend przez spółkę-córkę na rzecz spółki-matki. Warunkiem jest, aby spółka-matka posiadała bezpośrednio co najmniej 10% udziałów w spółce-córce przez nieprzerwany okres co najmniej 2 lat. W kazusie spółka luksemburska jest spółką-matką (otrzymuje dywidendę), a polska spółka jest spółką-córką (wypłaca dywidendę). Błędny jest wariant wskazujący, że polska spółka ma posiadać udziały w spółce luksemburskiej - to odwraca relację. Błędny jest również wariant zakładający wzajemne posiadanie udziałów i brak minimalnego okresu - dyrektywa wymaga jednostronnego posiadania i okresu 2 lat.

Podstawa prawna: Dyrektywa Rady 2011/96/UE z dnia 30 listopada 2011 r. - art. 2 i art. 5

Pułapka: Najczęściej mylone są rolę spółki-matki i spółki-córki - warunek dotyczy posiadania udziałów przez spółkę otrzymującą dywidendę.

Spółka z siedzibą w Polsce otrzymuje odsetki od spółki powiązanej z siedzibą w Niemczech. Spółka niemiecka wypłaca odsetki na rzecz spółki polskiej. Zgodnie z dyrektywą Rady 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich, jakie jest podstawowe założenie dotyczące opodatkowania tych odsetek w państwie źródła (Niemczech)?

a) Odsetki są zwolnione od opodatkowania w państwie źródła, pod warunkiem że spółka je otrzymująca jest spółką powiązaną i ma siedzibę w państwie członkowskim. poprawna
b) Odsetki podlegają opodatkowaniu w państwie źródła według stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie wyższej jednak niż 5% kwoty brutto.
c) Odsetki podlegają opodatkowaniu w państwie źródła według stawki wynikającej z umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, nie wyższej jednak niż 10% kwoty brutto.

Dlaczego tak: Dyrektywa 2003/49/WE ustanawia zasadę, że odsetki i należności licencyjne między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich są zwolnione od opodatkowania w państwie źródła, pod warunkiem spełnienia określonych warunków, takich jak posiadanie statusu spółki w rozumieniu dyrektywy, powiązanie kapitałowe oraz rzeczywiste beneficjent. Odpowiedzi wskazujące stawki 5% lub 10% są błędne, gdyż dyrektywa zakłada całkowite zwolnienie, a nie ograniczenie stawki podatku u źródła.

Podstawa prawna: Dyrektywa 2003/49/WE, art. 1 ust. 1

Pułapka: Często myli się dyrektywę z postanowieniami umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, które mogą przewidywać stawki 5% lub 10%.

Spółka z siedzibą w Polsce (podatnik CIT) dokonuje transakcji kontrolowanej z podmiotem powiązanym mającym siedzibę na terytorium państwa stosującego szkodliwą konkurencję podatkową. Zgodnie z art. 11c ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, podatnik jest obowiązany do sporządzenia dokumentacji cen transferowych. Która z poniższych przesłanek nie stanowi podstawy do uznania, że dane państwo stosuje szkodliwą konkurencję podatkową?

a) Stosowanie preferencyjnego opodatkowania wyłącznie dla podmiotów prowadzących działalność w zakresie usług finansowych. poprawna
b) Brak przejrzystości działania organów podatkowych, w tym brak powszechnie dostępnych informacji o orzecznictwie w sprawach podatkowych.
c) Brak wymiany informacji podatkowych z Polską lub wymiana informacji w sposób niewystarczający.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 11j ust. 2 ustawy o CIT minister właściwy do spraw finansów publicznych określa w rozporządzeniu wykaz krajów i terytoriów stosujących szkodliwą konkurencję podatkową, uwzględniając ustalenia OECD, istnienie podstawy prawnej do wymiany informacji podatkowych z Polską, terminowość oraz rzetelność, kompletność i czytelność tej wymiany, a także rzeczywiste cechy systemu podatkowego danego kraju mogące prowadzić do szkodliwej konkurencji podatkowej. Ocena ta nie ogranicza się do preferencji podatkowych dla samego sektora usług finansowych - liczy się każde preferencyjne opodatkowanie mogące prowadzić do erozji bazy podatkowej, niezawężone do jednej branży.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 11j ust. 2

Pułapka: Należy zwrócić uwagę na pełną treść art. 11j ust. 4, który nie ogranicza preferencyjnego opodatkowania do żadnej konkretnej branży.

Spółka z siedzibą w Polsce (podatnik CIT) uzyskuje odsetki od pożyczki udzielonej spółce z siedzibą w Norwegii. Zgodnie z polsko-norweską umową o unikaniu podwójnego opodatkowania, Polska może opodatkować te odsetki u źródła. Aby polska spółka mogła skorzystać w Norwegii z metody zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, powinna uzyskać od polskiego organu podatkowego:

a) zaświadczenie o niezaleganiu w podatkach, potwierdzające brak zaległości wobec polskiego budżetu, wydawane przez naczelnika urzędu skarbowego
b) interpretację indywidualną, potwierdzającą sposób opodatkowania odsetek w Polsce, wydawaną przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej
c) certyfikat rezydencji podatkowej, potwierdzający jej miejsce siedziby dla celów podatkowych w Polsce, wydawany przez właściwy organ podatkowy poprawna

Dlaczego tak: Certyfikat rezydencji podatkowej jest dokumentem wydawanym przez właściwy organ podatkowy państwa rezydencji, potwierdzającym, że podatnik podlega w tym państwie nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Jest on niezbędny do zastosowania przez państwo źródła odpowiednich postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, w tym do obniżonego opodatkowania u źródła. Zaświadczenie o niezaleganiu dotyczy innych celów, a interpretacja indywidualna nie jest dokumentem potwierdzającym rezydencję. W praktyce certyfikat rezydencji jest wymagany przez płatnika lub organ podatkowy państwa źródła, aby zastosować preferencyjne stawki lub zwolnienia wynikające z umowy.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 26 ust. 1

Pułapka: Uznanie, że certyfikat rezydencji jest wymagany do celów krajowych, a nie międzynarodowych.