Spółka niemiecka (rezydent Niemiec) uzyskuje z Polski przychody z tytułu odsetek od pożyczki udzielonej polskiej spółce. Płatnik (polska spółka) zamierza zastosować zwolnienie z podatku u źródła na podstawie dyrektywy Rady 2003/49/WE w sprawie wspólnego systemu opodatkowania stosowanego do odsetek oraz należności licencyjnych między powiązanymi spółkami różnych państw członkowskich. Kiedy płatnik może zastosować to zwolnienie?

Dlaczego tak: Dyrektywa 2003/49/WE przewiduje zwolnienie z podatku u źródła odsetek i należności licencyjnych, ale tylko w odniesieniu do spółek spełniających określone warunki. Odbiorca musi być jedną z form spółek wymienionych w załączniku do dyrektywy, w przypadku spółki niemieckiej chodzi o formę objętą tym załącznikiem, musi być rezydentem państwa członkowskiego i nie może działać przez zakład w państwie źródła. W polskim prawie warunki te implementowane są w art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy o CIT, które wymagają posiadania certyfikatu rezydencji oraz złożenia wymaganego oświadczenia, w tym co do spełnienia warunków preferencji. Wariant zakładający, że forma prawna nie ma znaczenia, jest błędny, gdyż dyrektywa wprost odwołuje się do załącznika z listą spółek. Wariant wymagający interpretacji indywidualnej jest błędny, gdyż zwolnienie stosuje się na podstawie spełnienia ustawowych warunków, certyfikatu i oświadczenia, bez konieczności uzyskiwania interpretacji dla każdej wypłaty.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 2026 poz. 554), art. 21 ust. 3 i art. 22 ust. 1 pkt 2

Pułapka: Często pomija się wymóg, aby spółka była formą prawną wskazaną w załączniku do dyrektywy.