Jak to powstaje

Źródła i metodologia

Teksty przepisów pobieramy z systemu ELI Sejmu

Nie uczymy z opracowań ani z omówień. Podstawą każdego pytania jest brzmienie przepisu pobrane z publicznego interfejsu ELI Sejmu, czyli z tej samej bazy, w której akty są ogłaszane. Dla każdego aktu zapisujemy adres publikacyjny, identyfikator ELI i datę pobrania, a pliki źródłowe zostają w repozytorium - dzięki temu da się później odtworzyć, na jakim tekście napisano dane pytanie.

Pułapka, na którą trzeba tam uważać. Punkt końcowy zwracający treść aktu pod adresem kończącym się na text.html podaje tekst pierwotny, czyli w brzmieniu z dnia ogłoszenia, a nie tekst ujednolicony. Kto weźmie go wprost, dostanie ustawę sprzed wszystkich nowelizacji i nawet tego nie zauważy, bo dokument wygląda poprawnie. Dlatego robimy dwa kroki:

1. schodzimy do obwieszczenia o ogłoszeniu tekstu jednolitego i z niego bierzemy treść aktu - to jest wersja ujednolicona;
2. sprawdzamy, czy po dacie tego obwieszczenia ukazały się nowelizacje, i jeżeli tak, czytamy je osobno, bo tekst jednolity ich jeszcze nie obejmuje.

Ten drugi krok jest tym, co odróżnia materiał aktualny od materiału, który „był aktualny w zeszłym roku". W tabeli niżej podajemy przy każdym akcie, ile nowelizacji doszło po jego tekście jednolitym.

Rejestr aktów

Serwis stoi na rejestrze 37 aktów, z których wycinamy przepisy do poszczególnych dziedzin. Każdy wpis trzyma tytuł, adres publikacyjny, identyfikator ELI, status i listę nowelizacji ogłoszonych po tekście jednolitym. Powołanie się w pytaniu na akt spoza rejestru jest błędem, który zatrzymuje materiał na kontroli.

Najważniejsze pozycje, w brzmieniu z rejestru:

Pełny rejestr obejmuje też prawo celne i dewizowe, podatki majątkowe i lokalne, wymianę informacji podatkowych, Kodeks postępowania administracyjnego, Kodeks cywilny, Kodeks spółek handlowych, Prawo przedsiębiorców i ustawę o systemie ubezpieczeń społecznych.

Podział na dziedziny bierzemy z ustawy

Dziedziny w serwisie nie są naszym pomysłem na porządkowanie treści. Każda z 24 dziedziny jest przypisana do punktu art. 20 ust. 1 ustawy o doradztwie podatkowym, czyli do przepisu, który wylicza zakres egzaminu. Punktów ustawowych jest mniej niż naszych dziedzin, bo materialne prawo podatkowe rozbijamy na poszczególne podatki - inaczej jedna dziedzina obejmowałaby połowę egzaminu i nie dałoby się z niej wyczytać nic użytecznego o brakach.

Skutek jest taki, że „braki w dziedzinie" na Twoim koncie odpowiadają brakom w zakresie wymienionym w ustawie, a nie w wymyślonym przez nas spisie treści. Podział widać wprost w bazie pytań, a co z niego wynika dla planu nauki, opisaliśmy w tekście jak się uczyć. Przy części ustnej to widać najwyraźniej: pytania padają tylko z pięciu punktów art. 20 ust. 1, więc powtórkę da się precyzyjnie zawęzić.

Jak powstaje pytanie

Pytania piszemy sami, na wycinkach przepisów przypisanych do dziedziny, w formacie określonym dla części pisemnej: 3 warianty odpowiedzi, dokładnie jeden poprawny. Do każdego pytania idą dwa elementy, których zwykły zbiór testów nie ma: wyjaśnienie, dlaczego wskazany wariant jest poprawny i dlaczego pozostałe są błędne, oraz podstawa prawna z nazwą aktu i jednostką redakcyjną.

Kolejność jest tu istotna. Najpierw przepis, potem pytanie - nigdy odwrotnie. Pytanie napisane „z głowy", a dopiero potem podparte przepisem, jest tym rodzajem materiału, który uczy rzeczy prawdopodobnych zamiast obowiązujących.

Kontrole, przez które przechodzi materiał

Zanim pytanie trafi na stronę, przechodzi kontrole maszynowe:

• Podstawa prawna musi istnieć. Powołany akt jest sprawdzany w rejestrze, adres publikacyjny musi zgadzać się z aktualnym tekstem jednolitym, a wskazany artykuł albo paragraf musi w tym akcie występować. Numer wykraczający poza akt jest usuwany - zostaje sama nazwa aktu, bo odesłanie do nieistniejącego przepisu jest gorsze niż jego brak.
• Długość odpowiedzi nie może zdradzać klucza. Odpowiedź poprawna bywa pisana staranniej i dłużej niż warianty błędne, a wtedy test da się zdawać regułą „wybieraj najdłuższą", bez żadnej wiedzy. Mierzymy, jak często klucz jest dłuższy od wszystkich pozostałych wariantów, i wyrównujemy poziom szczegółu tak, żeby zbliżyć się do rozkładu losowego, czyli około 33 procent. Po pierwszym generowaniu klucz był najdłuższy w 49 procentach pytań, po wyrównaniu jest w 31 procentach w bazie i 27 procentach w zestawach testowych.
• Rozkład poprawnych liter. Warianty tasujemy, żeby poprawna odpowiedź nie skupiała się pod jedną literą i nie dało się zgadywać kolejnością.
• Wyjaśnienie nie może przeczyć kluczowi. Wyjaśnienie wskazujące literę spoza klucza jest wychwytywane i pytanie wraca do poprawy.
• Zgodność treści z przepisem. Pytania powstałe na wycinku, którego brzmienia nie da się odnaleźć w akcie, nie wchodzą do materiału.

Audyt merytoryczny drugim przebiegiem

Kontrole maszynowe łapią wady formalne, ale nie odróżnią pytania trafnego od przekonująco napisanego nonsensu. Dlatego materiał przechodzi drugi, niezależny przebieg: recenzent dostaje pytanie razem z brzmieniem przepisów i ma zadanie odwrotne do autora - obalić je. Ma znaleźć drugi poprawny wariant, wykazać, że wskazany jest błędny, albo złapać nieaktualny stan prawny.

Pytania, które audyt zakwestionuje, są poprawiane albo usuwane. To najdroższy element całego procesu i jednocześnie ten, który najbardziej odróżnia materiał sprawdzony od wygenerowanego.

Stan prawny podajemy z datą

Przy każdej kwocie, stawce, progu i terminie w serwisie stoi data, na którą to obowiązuje. To nie jest asekuracja, tylko jedyny uczciwy sposób podawania liczb, które zmieniają się w cyklu rocznym. Opłaty egzaminacyjne są liczone jako procent minimalnego wynagrodzenia, więc rosną razem z nim - podana kwota bez daty jest informacją o nieznanej wartości.

Ta sama zasada dotyczy samego formatu egzaminu. Materiały opisujące poprzednią formułę nie są „trochę nieaktualne" - opisują inny egzamin, z inną liczbą pytań, inną punktacją i innym progiem.

Co robimy, gdy przepis się zmieni

1. Odświeżamy rejestr: sprawdzamy, czy dla aktu ukazał się nowy tekst jednolity i jakie nowelizacje doszły po nim.
2. Pobieramy nowe brzmienie i budujemy wycinki od nowa, więc kolejne pytania powstają już na zmienionym przepisie.
3. Puszczamy kontrolę podstaw prawnych po całym materiale. Pytania powołujące numer, którego w nowym brzmieniu nie ma, wychodzą na wierzch same.
4. Pytania dotknięte zmianą merytoryczną przepisujemy albo wycofujemy. Wycofanie jest tańsze i uczciwsze niż zostawienie pytania, które było poprawne rok temu.
5. Poprawiamy datę stanu prawnego w miejscach, których zmiana dotyczy.

Zgłoszenie od czytelnika jest w tym łańcuchu najszybszą drogą. Jeżeli widzisz przepis, który się zmienił, napisz i podaj adres strony.

Czego nie robimy

Nie przepisujemy cudzych zbiorów pytań. Materiał w serwisie - 1650 pytań w darmowej bazie i wszystko w zestawach płatnych - jest napisany od zera na tekstach przepisów, tak jak opisuje to strona o serwisie. Nie kopiujemy pytań z arkuszy, z wykazów innych wydawców ani z materiałów kursowych i nie podajemy własnych pytań za materiał Państwowej Komisji Egzaminacyjnej.

Ma to też przyczynę praktyczną. Od 1 lipca 2026 r. Komisja nie publikuje wykazu pytań egzaminacyjnych, a wykaz archiwalny opisuje poprzednią formułę egzaminu. Zbiór zbudowany na przepisywaniu tamtego materiału uczy dziś nieaktualnego egzaminu - niezależnie od tego, jak jest reklamowany.

Nie twierdzimy też, że nasz materiał jest bezbłędny. Przy tej objętości i przy tym tempie nowelizacji byłoby to zapewnienie nie do utrzymania. Twierdzimy tyle, że każde pytanie ma wskazaną podstawę, że tę podstawę da się sprawdzić i że błąd, o którym się dowiemy, poprawiamy zamiast go bronić.

Skąd bierze się każda liczba

Termin, próg i stawka trafiają do pytania dopiero po sprawdzeniu w tekście jednolitym pobranym z Sejm ELI API.

Adres publikacyjny w podstawie wskazuje ten sam tekst, w którym możesz to sprawdzić po nas. Po to go tam podajemy.