Podatek dochodowy od osób fizycznych

Podmiot i przedmiot opodatkowania, rezydencja podatkowa, źródła przychodów, koszty uzyskania przychodów i amortyzacja, skala podatkowa i podatek liniowy, zwolnienia przedmiotowe, odliczenia i ulgi, wspólne rozliczenie, danina solidarnościowa, zaliczki, obowiązki płatnika i terminy zeznań.

Dziedzina z art. 20 ust. 1 pkt 4 ustawy o doradztwie podatkowym. W tej dziedzinie mamy 73 pytania.

Która z poniższych osób jest uważana za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

a) Osoba, która posiada w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych), choć w roku podatkowym przebywała w kraju krócej niż 183 dni. poprawna
b) Osoba, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres krótszy niż 183 dni w roku podatkowym, ale która uzyskuje dochody z pracy wykonywanej w Polsce na podstawie umowy o pracę.
c) Osoba, która ma ośrodek interesów życiowych za granicą i przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej krócej niż 183 dni w roku podatkowym, lecz jest obywatelem polskim.

Dlaczego tak: Art. 3 ust. 1a ustawy wymienia dwie rozłączne przesłanki miejsca zamieszkania: posiadanie w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodka interesów życiowych) albo przebywanie na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Wystarczy spełnienie jednej z nich, dlatego osoba mająca w Polsce ośrodek interesów życiowych jest rezydentem także wtedy, gdy przebywała w kraju krócej niż 183 dni. Samo uzyskiwanie dochodów z pracy wykonywanej w Polsce nie tworzy miejsca zamieszkania, podobnie jak obywatelstwo polskie, którego ustawa w ogóle nie wymienia wśród przesłanek rezydencji.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 1 i 1a

Pułapka: Przesłanki rezydencji są alternatywne - wystarczy spełnienie jednej z nich, a nie obu łącznie.

Które z poniższych dochodów podlegają daninie solidarnościowej?

a) Dochody z najmu prywatnego opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych.
b) Dochody z pracy najemnej, z działalności gospodarczej opodatkowanej skalą podatkową oraz z emerytur. poprawna
c) Dochody z działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym oraz z odpłatnego zbycia nieruchomości.

Dlaczego tak: Podstawę obliczenia daniny solidarnościowej stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f. Wchodzą do niej dochody z pracy, z emerytur i z działalności gospodarczej opodatkowanej skalą, a także dochody opodatkowane podatkiem liniowym i dochody kapitałowe z art. 30b. Do podstawy nie wlicza się natomiast przychodów z najmu prywatnego opodatkowanych ryczałtem ani dochodu ze zbycia nieruchomości opodatkowanego na podstawie art. 30e, dlatego wariant łączący podatek liniowy ze zbyciem nieruchomości jest błędny.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30h ust. 1 i 2

Pułapka: Łatwo pomylić zakres daniny solidarnościowej z podatkiem dochodowym - obejmuje ona tylko dochody opodatkowane skalą.

Które z poniższych przychodów stanowią odrębne źródło przychodów na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

a) Przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości poza działalnością gospodarczą, dokonanego przed upływem pięciu lat od końca roku nabycia, stanowią odrębne źródło przychodów. poprawna
b) Przychody z umowy zlecenia zawartej w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, mimo jej związku z firmą, stanowią odrębne źródło przychodów jako działalność wykonywana osobiście.
c) Przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wycofanych z działalności gospodarczej przed upływem sześciu lat od wycofania stanowią odrębne źródło przychodów niezależne od działalności gospodarczej.

Dlaczego tak: Katalog źródeł przychodów zawiera art. 10 ust. 1 ustawy. Odpłatne zbycie nieruchomości poza wykonywaniem działalności gospodarczej, dokonane przed upływem pięciu lat od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie, jest odrębnym źródłem wskazanym w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a. Umowa zlecenia zawarta w ramach prowadzonej działalności gospodarczej daje przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej, a nie z działalności wykonywanej osobiście. Zbycie składników majątku wycofanych z działalności przed upływem sześciu lat jest wprost zaliczane do przychodów z działalności gospodarczej na podstawie art. 10 ust. 2 pkt 3, więc również nie stanowi odrębnego źródła.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 10 ust. 1 pkt 8 oraz art. 10 ust. 2 pkt 3

Pułapka: Mylenie katalogu źródeł przychodów z formami opodatkowania, np. najem prywatny może być opodatkowany ryczałtem, ale pozostaje źródłem przychodów.

Które z poniższych ulg podatkowych w podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter odliczenia od podatku (a nie od dochodu)?

a) Ulga na internet, która jest odliczana od dochodu (podstawy obliczenia podatku) w ramach wydatków na użytkowanie sieci.
b) Ulga na dzieci (ulga prorodzinna), która jest odliczana od podatku obliczonego według skali podatkowej. poprawna
c) Ulga termomodernizacyjna, która jest odliczana od dochodu (podstawy obliczenia podatku) z tytułu przedsięwzięć termomodernizacyjnych.

Dlaczego tak: Ulga na dzieci (prorodzinna) jest odliczana od podatku obliczonego według skali. Ulga na internet i ulga termomodernizacyjna są odliczane od dochodu (podstawy obliczenia podatku). Warianty wskazujące na te ulgi są zatem błędne w kontekście pytania o odliczenie od podatku.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 27f oraz art. 26 ust. 1 pkt 6a i art. 26h

Pułapka: Częste mylenie odliczeń od dochodu z odliczeniami od podatku.

Które z wymienionych przychodów należy zakwalifikować do przychodów z działalności wykonywanej osobiście, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

a) Przychody z umowy zlecenia zawartej z przedsiębiorcą, jeżeli czynności są wykonywane w ramach działalności gospodarczej zleceniobiorcy i rozliczane jako przychody z tej działalności.
b) Przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej lub publicystycznej, w tym z udziału w konkursach z tych dziedzin. poprawna
c) Przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej, jeżeli zbycie następuje w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą.

Dlaczego tak: Art. 13 pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprost zalicza do przychodów z działalności wykonywanej osobiście przychody z osobiście wykonywanej działalności artystycznej, literackiej, naukowej, trenerskiej, oświatowej i publicystycznej. Obejmuje to także przychody z tytułu udziału w konkursach z dziedziny nauki, kultury i sztuki oraz dziennikarstwa. Przychody z umowy zlecenia mogą być zaliczone do działalności wykonywanej osobiście tylko wtedy, gdy nie są uzyskiwane w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej. W wariancie a wskazano, że czynności są wykonywane w ramach działalności gospodarczej zleceniobiorcy, dlatego nie jest to właściwa kwalifikacja. Przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wykorzystywanych w działalności gospodarczej stanowią przychody z działalności gospodarczej na podstawie art. 14 ust. 2 pkt 1 ustawy, a nie przychody z działalności wykonywanej osobiście.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 13 pkt 2

Pułapka: Łatwo pomylić przychody z umów zlecenia z przychodami z działalności gospodarczej, gdy zleceniobiorca prowadzi działalność, a także przypisać do źródła przychodów z działalności wykonywanej osobiście przychody z odpłatnego zbycia środków trwałych.

Które z wymienionych przychodów stanowią źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych?

a) Przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości niezwiązanej z działalnością gospodarczą, gdy zbycie następuje przed upływem pięciu lat od końca roku nabycia
b) Przychody z odpłatnego zbycia nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą, gdy zbycie następuje w wykonaniu tej działalności poprawna
c) Przychody z odpłatnego zbycia innych rzeczy niezwiązanych z działalnością gospodarczą, gdy zbycie następuje przed upływem pół roku od końca miesiąca nabycia

Dlaczego tak: Źródłem z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Obejmuje ono przychody ze zbycia składników majątku związanych z tą działalnością, jeżeli zbycie następuje w jej wykonaniu. Zbycie nieruchomości niezwiązanej z działalnością gospodarczą przed upływem pięciu lat od końca roku nabycia mieści się w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a, a zbycie innych rzeczy niezwiązanych z działalnością przed upływem pół roku od końca miesiąca nabycia w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. d. Oba te warianty dotyczą więc innego źródła niż działalność gospodarcza.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 10 ust. 1 pkt 3 i pkt 8

Pułapka: Łatwo pomylić przychody z działalności gospodarczej z przychodami z odpłatnego zbycia nieruchomości, jeśli nie zwróci się uwagi na związek z działalnością gospodarczą.

Małżonkowie, którzy pozostają we wspólności majątkowej, planują złożyć wspólne zeznanie podatkowe za 2026 rok. Który warunek musi być spełniony, aby mogli skorzystać z tej formy rozliczenia, przy założeniu, że oboje osiągają dochody podlegające opodatkowaniu według skali podatkowej?

a) Małżonkowie muszą przez cały rok podatkowy pozostawać w małżeństwie oraz mieć w Polsce miejsce zamieszkania, skutkujące nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. poprawna
b) Małżonkowie muszą przez cały rok podatkowy pozostawać w małżeństwie, a wniosek o łączne opodatkowanie musi być podpisany przez oboje małżonków.
c) Małżonkowie muszą przez cały rok podatkowy pozostawać w małżeństwie, a suma ich dochodów opodatkowanych skalą nie może przekroczyć 120 000 zł.

Dlaczego tak: Art. 6 ust. 2 ustawy pozwala na łączne opodatkowanie małżonkom podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu z art. 3 ust. 1, pozostającym w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej przez cały rok podatkowy albo od dnia zawarcia małżeństwa do końca roku. Szczegół dotyczący miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wynika z art. 3 ust. 1 i został ujęty w wariancie poprawnym skrótowo. Wariant wymagający podpisu obojga małżonków jest błędny, ponieważ art. 6 ust. 2a wprost dopuszcza wniosek wyrażony przez jednego z nich. Wariant z limitem 120 000 zł jest błędny, gdyż ustawa nie uzależnia wspólnego rozliczenia od wysokości dochodów; ogranicza je natomiast art. 6 ust. 8, który wyłącza je, gdy choćby jedno z małżonków stosuje art. 30c albo ustawę o ryczałcie.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 6 ust. 2, 2a i 8

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie wspólnego rozliczenia małżonków z ulgą dla rodzin 4+ lub z limitem dochodów, podczas gdy podstawowym warunkiem jest rezydencja podatkowa.

Małżonkowie, którzy pozostawali w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, wspólność majątkowa istniała przez cały rok, a jeden z małżonków uzyskał dochody z pracy, drugi zaś z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym. Czy małżonkowie mogą skorzystać ze wspólnego rozliczenia?

a) Tak, mogą skorzystać, ale tylko wtedy, gdy łączne dochody małżonków nie przekroczą pierwszego progu podatkowego.
b) Nie, wspólne rozliczenie jest niedopuszczalne, jeżeli choć jeden z małżonków podlega opodatkowaniu podatkiem liniowym. poprawna
c) Tak, mogą skorzystać ze wspólnego rozliczenia, ale podatek liniowy jednego z małżonków zostanie przeliczony na skalę podatkową.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy wspólne opodatkowanie małżonków nie ma zastosowania, gdy chociażby jedno z nich stosuje przepisy art. 30c (podatek liniowy) albo przepisy ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym, z wyjątkiem ryczałtu od najmu prywatnego. Wybór opodatkowania liniowego przez jednego z małżonków wyłącza więc wspólne rozliczenie, nawet gdy drugi małżonek osiąga dochody opodatkowane według skali. Wariant o przeliczeniu podatku liniowego na skalę jest błędny, gdyż przepisy nie przewidują takiej konwersji, a wariant uzależniający wspólne rozliczenie od wysokości dochodów nie ma oparcia w ustawie.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 6 ust. 8

Pułapka: Częstym błędem jest myślenie, że wspólne rozliczenie jest możliwe, jeśli jeden z małżonków jest opodatkowany liniowo, a drugi według skali - ustawa wyklucza taką możliwość.

Małżonkowie, którzy zawarli związek małżeński w październiku 2025 r., przez cały rok podatkowy nie prowadzili działalności gospodarczej. Czy mogą skorzystać ze wspólnego opodatkowania dochodów za 2025 r., jeżeli jedno z nich uzyskało dochody z pracy, a drugie nie osiągnęło żadnych dochodów?

a) Tak, ponieważ art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy dopuszcza wspólne opodatkowanie także za rok zawarcia małżeństwa, jeżeli wspólność majątkowa trwała od dnia ślubu do ostatniego dnia roku podatkowego. poprawna
b) Nie, gdyż wspólne opodatkowanie wymaga, aby oboje małżonkowie uzyskiwali dochody podlegające opodatkowaniu, a gdy jedno z małżonków nie osiąga żadnych dochodów, łączne rozliczenie nie jest możliwe.
c) Nie, ponieważ wspólne opodatkowanie przysługuje wyłącznie małżonkom pozostającym w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy, a związek zawarty w październiku tego warunku nie spełnia.

Dlaczego tak: Od 2022 r. art. 6 ust. 2 pkt 2 ustawy pozwala na łączne opodatkowanie także małżonkom, którzy zawarli małżeństwo w trakcie roku podatkowego, jeżeli od dnia zawarcia związku do ostatniego dnia roku pozostawali w związku małżeńskim i we wspólności majątkowej. Warunek trwania małżeństwa przez cały rok podatkowy nie jest już jedyną możliwością, dlatego wariant odmawiający prawa do preferencji z tego powodu jest błędny. Nie jest też wymagane, aby oboje małżonkowie uzyskiwali dochody, co wynika wprost z art. 6 ust. 3.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 6 ust. 2 pkt 2 i ust. 3

Pułapka: Przeoczenie warunku pozostawania w związku małżeńskim przez cały rok podatkowy.

Małżonkowie podlegający nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, między którymi istnieje wspólność majątkowa, osiągają w 2026 r. dochody wyłącznie z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym. Jeden z małżonków poniósł w tym roku stratę z tej działalności. Czy małżonkowie mogą skorzystać ze wspólnego rozliczenia?

a) Nie, ponieważ wspólne rozliczenie nie przysługuje małżonkom, z których jeden osiąga dochody opodatkowane podatkiem liniowym, a drugi poniósł stratę. poprawna
b) Tak, ale tylko wtedy, gdy łączne dochody małżonków nie przekroczą pierwszego progu podatkowego.
c) Tak, ponieważ wspólne rozliczenie jest dopuszczalne dla małżonków osiągających dochody z różnych źródeł, w tym z działalności gospodarczej, pod warunkiem że oboje wybrali tę samą formę opodatkowania.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 6 ust. 8 ustawy wspólne opodatkowanie nie ma zastosowania, gdy chociażby jedno z małżonków stosuje przepisy art. 30c. W opisanym stanie faktycznym oboje małżonkowie osiągają dochody z działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym, co wyklucza wspólne rozliczenie. Strata jednego z małżonków nie zmienia tej zasady, gdyż decyduje sposób opodatkowania, a nie wynik. Wariant dopuszczający wspólne rozliczenie przy tej samej formie opodatkowania jest błędny, podobnie jak wariant uzależniający je od wysokości dochodów.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 6 ust. 8

Pułapka: Należy pamiętać, że wspólne rozliczenie małżonków jest wyłączone, gdy którykolwiek z małżonków podlega opodatkowaniu podatkiem liniowym, nawet jeśli osiąga stratę.

Osoba fizyczna, która ma miejsce zamieszkania w Polsce, uzyskuje przychody z tytułu umowy zlecenia zawartej z przedsiębiorcą. Czy płatnik, który wypłaca należność z tytułu tej umowy, jest obowiązany do sporządzenia informacji PIT-11 i przesłania jej podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, jeżeli od wypłacanej należności nie pobiera zaliczki na podatek, ponieważ jest ona zwolniona z opodatkowania na podstawie art. 21 ustawy?

a) Nie, ponieważ informację sporządza się wyłącznie w przypadku pobrania zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego.
b) Nie, ponieważ obowiązek sporządzenia informacji nie dotyczy dochodów zwolnionych od podatku na podstawie art. 21 ustawy. poprawna
c) Tak, ponieważ obowiązek sporządzenia informacji dotyczy wszystkich wypłat należności, niezależnie od tego, czy podlegają one zwolnieniu od podatku.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 42a ust. 1 ustawy, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą oraz inne podmioty, które dokonują wypłat należności lub świadczeń określonych w art. 20 ust. 1, są obowiązane sporządzić informację o wysokości przychodów, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których zaniechano poboru podatku. Oznacza to, że jeżeli przychód jest zwolniony z opodatkowania na podstawie art. 21, płatnik nie ma obowiązku sporządzenia informacji. Wariant mówiący, że informację sporządza się zawsze, jest błędny, ponieważ ustawa wyraźnie wyłącza przychody zwolnione. Wariant uzależniający obowiązek od pobrania zaliczki również jest nieprawidłowy, gdyż obowiązek istnieje także w przypadku, gdy płatnik nie pobiera zaliczki, ale przychód nie jest zwolniony.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 42a ust. 1

Pułapka: Pominięcie wyjątku dotyczącego dochodów zwolnionych i uznanie, że informację należy złożyć zawsze.

Osoba fizyczna, która nie ma miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, uzyskuje w Polsce przychody z tytułu zasiadania w radzie nadzorczej polskiej spółki z ograniczoną odpowiedzialnością. Jakie będą skutki podatkowe tych przychodów w Polsce?

a) Przychody te podlegają opodatkowaniu w Polsce jako dochody osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez nierezydenta, zaliczane do działalności wykonywanej osobiście z tytułu udziału w radzie nadzorczej polskiej spółki. poprawna
b) Przychody te nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, ponieważ nierezydent rozlicza wyłącznie dochody w państwie miejsca zamieszkania, a ograniczony obowiązek podatkowy nie obejmuje wynagrodzeń wypłacanych członkom organów spółek.
c) Przychody te podlegają opodatkowaniu w Polsce tylko po przekroczeniu 183 dni pobytu w roku podatkowym, ponieważ dopiero wtedy powstaje obowiązek podatkowy obejmujący wynagrodzenie z funkcji pełnionej w organie polskiej spółki.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy osoby niemające w Polsce miejsca zamieszkania podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Art. 3 ust. 2b pkt 2 zalicza do nich dochody z działalności wykonywanej osobiście na terytorium Polski, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, a wynagrodzenie członka rady nadzorczej jest przychodem z art. 13 pkt 7. Wariant o braku opodatkowania jest błędny, gdyż ograniczony obowiązek podatkowy obejmuje dochody ze źródeł polskich. Wariant uzależniający opodatkowanie od długości pobytu jest błędny, bo długość pobytu może mieć znaczenie dla ustalenia rezydencji podatkowej, natomiast nie przesądza o tym, czy dane wynagrodzenie stanowi dochód osiągany na terytorium Polski.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 2a i 2b pkt 2

Pułapka: Osoby niebędące rezydentami podlegają opodatkowaniu w Polsce od dochodów uzyskanych na terytorium Polski, niezależnie od czasu pobytu.

Osoba fizyczna, która posiada w Polsce centrum interesów życiowych, ale przebywa za granicą ponad 183 dni w roku podatkowym, podlega w Polsce:

a) nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ dla uznania jej za rezydenta podatkowego wystarczy spełnienie jednej z dwóch przesłanek: posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych albo pobyt przekraczający 183 dni poprawna
b) ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ przebywa za granicą ponad 183 dni, co wyklucza uznanie jej za rezydenta podatkowego w Polsce, a jedynie posiadanie centrum interesów życiowych nie jest wystarczające do objęcia nieograniczonym obowiązkiem podatkowym
c) nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu wyłącznie wtedy, gdy posiada w Polsce zarówno centrum interesów życiowych, jak i przebywa ponad 183 dni, a w tej sytuacji żadna z przesłanek nie jest spełniona w całości, gdyż pobyt za granicą przekracza 183 dni, a centrum interesów życiowych nie jest wystarczające samo w sobie

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium RP centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przesłanki te mają charakter alternatywny, więc spełnienie jednej z nich (posiadanie centrum interesów życiowych) wystarcza do objęcia nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Wariant zakładający konieczność łącznego spełnienia obu przesłanek jest błędny, podobnie jak wariant wykluczający rezydencję z powodu długiego pobytu za granicą.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 1a

Pułapka: Najczęściej pomija się alternatywny charakter przesłanek rezydencji podatkowej.

Osoba fizyczna, która przeprowadziła się do Polski 1 marca 2025 r., ma tutaj centrum interesów osobistych i gospodarczych. Przed przeprowadzką przez cały 2024 rok pracowała w Wielkiej Brytanii. Za rok 2025 osoba ta będzie w Polsce miała:

a) nieograniczony obowiązek podatkowy wyłącznie od dochodów osiągniętych od 1 marca 2025 r.; dochody z pracy w Wielkiej Brytanii uzyskane przed przeprowadzką pozostają poza polskim rozliczeniem, ponieważ przed tą datą nie miała miejsca zamieszkania w Polsce
b) ograniczony obowiązek podatkowy za cały 2025 r., ponieważ nie mieszkała w Polsce od początku roku podatkowego, a samo przeniesienie centrum interesów od 1 marca nie wystarcza do objęcia całości dochodów polskim opodatkowaniem
c) nieograniczony obowiązek podatkowy, ponieważ w 2025 r. ma miejsce zamieszkania w Polsce i podlega opodatkowaniu od całości dochodów osiągniętych w tym roku, w tym uzyskanych przed przeprowadzką poprawna

Dlaczego tak: Kryterium nieograniczonego obowiązku podatkowego jest posiadanie miejsca zamieszkania na terytorium Polski, co oznacza centrum interesów osobistych lub gospodarczych albo przebywanie w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Osoba, która w 2025 r. ma miejsce zamieszkania w Polsce, podlega opodatkowaniu od całości dochodów osiągniętych w tym roku, niezależnie od tego, kiedy w roku przybyła do Polski. Dochody uzyskane przed przeprowadzką, o ile nie podlegają wyłączeniu na mocy umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, są opodatkowane w Polsce. Ograniczony obowiązek dotyczy osób niemających miejsca zamieszkania w Polsce. W tym przypadku osoba ma centrum interesów osobistych i gospodarczych w Polsce od 1 marca 2025 r., więc posiada miejsce zamieszkania w Polsce, co skutkuje nieograniczonym obowiązkiem podatkowym za cały rok 2025. Szczegółowy powód rozstrzygnięcia to zakres miejsca zamieszkania w rozumieniu przepisów podatkowych, a nie sama data przeprowadzki ani fakt, że część dochodów została uzyskana przed przyjazdem do Polski.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 1 i 2a

Pułapka: Błędne założenie, że obowiązek podatkowy powstaje proporcjonalnie do okresu zamieszkania w roku podatkowym.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce prowadzi działalność gospodarczą w Niemczech poprzez położony tam zagraniczny zakład. W odniesieniu do dochodów osiąganych z tej działalności, osoba ta podlega w Polsce:

a) nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu wyłącznie od dochodów z zagranicznego zakładu, na zasadzie odrębnego źródła przychodów, co wynika z art. 3 ust. 1 w związku z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
b) ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, co wynika z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych
c) nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów, z możliwością zastosowania metody unikania podwójnego opodatkowania, co wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych poprawna

Dlaczego tak: Zasada nieograniczonego obowiązku podatkowego wynika z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce podlega obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów, niezależnie od miejsca ich osiągania. Dochody z zagranicznego zakładu są częścią globalnego dochodu, a uniknięcie podwójnego opodatkowania następuje przez zastosowanie właściwej metody, np. wyłączenia z progresją. Ograniczony obowiązek dotyczy osób niemających miejsca zamieszkania w Polsce. Nie ma podstawy do ograniczenia obowiązku tylko do dochodów zakładu.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 1

Pułapka: Pomylenie rezydencji podatkowej z ograniczonym obowiązkiem podatkowym, który dotyczy nierezydentów.

Osoba fizyczna, mająca miejsce zamieszkania w Polsce, prowadzi działalność gospodarczą w formie spółki jawnej. W 2026 r. spółka osiągnęła dochód, który zgodnie z umową spółki został podzielony między wspólników. Która zasada dotycząca opodatkowania wspólnika jest prawidłowa?

a) Wspólnik jest opodatkowany wyłącznie od faktycznie otrzymanych wypłat z zysku, a niewypłacona część dochodu podlega opodatkowaniu w spółce.
b) Wspólnik jest opodatkowany od przychodów spółki, a koszty uzyskania przychodów są rozliczane w spółce.
c) Wspólnik jest opodatkowany od całości dochodu spółki, niezależnie od tego, czy dochód został mu faktycznie wypłacony. poprawna

Dlaczego tak: Spółka jawna osób fizycznych nie jest podatnikiem podatku dochodowego. Zgodnie z art. 8 ust. 1 ustawy przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną łączy się z pozostałymi przychodami każdego wspólnika proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku, a w ten sam sposób rozlicza się koszty. Opodatkowanie następuje więc u wspólnika i obejmuje przypadający na niego dochód spółki niezależnie od tego, czy zysk został faktycznie wypłacony. Wariant uzależniający opodatkowanie od faktycznej wypłaty jest błędny, a wariant przenoszący rozliczenie kosztów na poziom spółki pomija, że koszty także dzieli się między wspólników.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 8 ust. 1 i 2

Pułapka: Często mylnie uważa się, że opodatkowanie następuje dopiero w momencie wypłaty zysku; w rzeczywistości dochód powstaje w momencie jego osiągnięcia przez spółkę.

Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce uzyskuje w 2025 r. dochody z pracy najemnej w Wielkiej Brytanii, gdzie przebywa łącznie przez 200 dni w roku. W Polsce przebywa przez pozostałą część roku. Która z poniższych sytuacji jest prawidłowa?

a) Osoba ta nie podlega w Polsce opodatkowaniu od tych dochodów, ponieważ praca była wykonywana w Wielkiej Brytanii, a umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania całkowicie wyłącza kompetencję Polski.
b) Osoba ta podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ 200 dni pobytu w Wielkiej Brytanii i uzyskiwanie tam dochodów z pracy najemnej wykluczają jej miejsce zamieszkania w Polsce oraz opodatkowanie całości dochodów w Polsce.
c) Osoba ta podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ ma miejsce zamieszkania w Polsce, a dochody z Wielkiej Brytanii rozlicza się z uwzględnieniem właściwej metody unikania podwójnego opodatkowania. poprawna

Dlaczego tak: Osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce, czyli posiadająca w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych albo przebywająca w Polsce dłużej niż 183 dni w roku podatkowym, podlega zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od całości dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Sam pobyt za granicą przez 200 dni nie wyklucza polskiej rezydencji podatkowej, jeżeli w Polsce pozostaje centrum interesów. Dochody z pracy najemnej wykonywanej w Wielkiej Brytanii mogą podlegać opodatkowaniu także z uwzględnieniem postanowień właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania, przez zastosowanie odpowiedniej metody unikania podwójnego opodatkowania. Ograniczony obowiązek podatkowy dotyczy osób niemających miejsca zamieszkania w Polsce.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 1

Pułapka: Mylenie rezydencji podatkowej z miejscem wykonywania pracy - sama długość pobytu za granicą nie przesądza o rezydencji.

Osoba fizyczna niebędąca rezydentem podatkowym Polski osiąga dochody z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Polski na podstawie umowy o pracę, przy czym wynagrodzenie wypłacane jest przez pracodawcę mającego siedzibę za granicą. Dochody te w Polsce:

a) nie podlegają opodatkowaniu w Polsce, ponieważ o miejscu osiągnięcia przychodu decyduje wyłącznie siedziba pracodawcy wypłacającego wynagrodzenie, a nie miejsce faktycznego wykonywania pracy
b) podlegają nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ sama praca wykonywana w Polsce zawsze powoduje uznanie pracownika za polskiego rezydenta podatkowego i opodatkowanie całości jego dochodów
c) podlegają ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ dochody z pracy wykonywanej na terytorium Polski są dochodami osiąganymi w Polsce niezależnie od miejsca wypłaty wynagrodzenia poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 3 ust. 2b pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za dochody osiągane na terytorium RP przez osoby niebędące rezydentami uważa się w szczególności dochody z pracy wykonywanej na terytorium RP na podstawie stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia. Oznacza to, że dochody te podlegają w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Miejsce wypłaty wynagrodzenia oraz fakt, że pracodawca ma siedzibę za granicą, nie wyłączają obowiązku podatkowego w Polsce. Wykonywanie pracy w Polsce nie przesądza też o rezydencji podatkowej, gdyż ta zależy od miejsca zamieszkania.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 2a i 2b pkt 1

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie ograniczonego obowiązku podatkowego z brakiem opodatkowania lub z nieograniczonym obowiązkiem na podstawie samego wykonywania pracy.

Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą opodatkowaną podatkiem liniowym osiągnęła w 2025 roku dochód w wysokości 1 200 000 zł. Czy podlega obowiązkowi zapłaty daniny solidarnościowej?

a) Nie, ponieważ podatek liniowy wyłącza obowiązek zapłaty daniny solidarnościowej.
b) Tak, od całego dochodu, w wysokości 4%.
c) Tak, od nadwyżki ponad 1 000 000 zł, w wysokości 4%. poprawna

Dlaczego tak: Danina solidarnościowa obejmuje dochody opodatkowane według skali podatkowej, podatkiem liniowym, z kwalifikowanych praw własności intelektualnej oraz inne wymienione w ustawie. Wysokość daniny wynosi 4% nadwyżki ponad 1 000 000 zł. Zatem podatnik opodatkowany liniowo, który osiągnął dochód 1 200 000 zł, zapłaci daninę od 200 000 zł, czyli 8 000 zł. Wariant negujący obowiązek zapłaty jest błędny, gdyż ustawa wprost wymienia dochody z działalności gospodarczej opodatkowane według art. 30c. Wariant opodatkowujący cały dochód jest nieprawidłowy, ponieważ podstawa daniny to nadwyżka ponad próg.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30h ust. 1 i 2

Pułapka: Błędne przekonanie, że danina solidarnościowa nie dotyczy podatników opodatkowanych liniowo.

Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą, która w styczniu 2026 r. zatrudniła pracownika, jest obowiązana jako płatnik do obliczania i pobierania w ciągu roku zaliczek na podatek dochodowy od wypłacanych wynagrodzeń. Który termin wpłaty pobranych zaliczek do urzędu skarbowego jest prawidłowy?

a) Zaliczki pobrane w danym miesiącu należy wpłacić do 10 dnia następnego miesiąca, a za grudzień - do 10 stycznia następnego roku.
b) Zaliczki pobrane w danym miesiącu należy wpłacić do 20 dnia następnego miesiąca, a za grudzień - do 20 stycznia następnego roku. poprawna
c) Zaliczki pobrane w danym miesiącu należy wpłacić do końca tego miesiąca, w którym zostały pobrane.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 38 ust. 1 ustawy płatnicy przekazują kwoty pobranych zaliczek na podatek w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki. Reguła ta obejmuje także zaliczki pobrane w grudniu, które wpłaca się do 20 stycznia roku następnego. Wariant wskazujący 10 dzień następnego miesiąca oraz wariant nakazujący wpłatę do końca miesiąca poboru podają terminy, których ustawa nie przewiduje.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 38 ust. 1

Pułapka: Często myli się termin wpłaty zaliczek przez płatnika (20. dzień następnego miesiąca) z terminem wpłaty zaliczek przez podatnika prowadzącego działalność (20. dzień miesiąca za miesiąc poprzedni).

Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą w Polsce uzyskała w 2026 r. przychody z tytułu umowy o dzieło zawartej z czeską spółką z ograniczoną odpowiedzialnością, która nie ma w Polsce zakładu. Umowa była wykonywana w całości w Pradze. Jak zakwalifikować te przychody dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych?

a) Jako przychody z działalności wykonywanej osobiście, o których mowa w art. 13 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ umowa o dzieło zawarta z podmiotem zagranicznym ma takie źródło także wtedy, gdy czynności mieszczą się w działalności podatnika.
b) Jako przychody z pozarolniczej działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli czynności objęte umową są wykonywane w ramach tej działalności podatnika. poprawna
c) Jako przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ brak polskiego płatnika i zakładu kontrahenta wyłącza kwalifikację do działalności gospodarczej podatnika.

Dlaczego tak: O kwalifikacji przychodu decyduje to, czy czynności są wykonywane w ramach pozarolniczej działalności gospodarczej podatnika, a nie miejsce wykonania umowy, siedziba kontrahenta, brak jego zakładu w Polsce ani to, że umowę wykonywano w całości w Pradze. Art. 13 pkt 8 ustawy wprost wyłącza z działalności wykonywanej osobiście przychody z umów zlecenia i o dzieło uzyskiwane na podstawie umów zawieranych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, więc wariant przypisujący przychód do tego źródła jest błędny. Wariant o innych źródłach z art. 20 ust. 1 jest błędny, ponieważ inne źródła mają charakter uzupełniający i nie obejmują przychodów mieszczących się w działalności gospodarczej.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 10 ust. 1 pkt 3, art. 13 pkt 8 i art. 14 ust. 1

Pułapka: Łatwo pomylić przychody z umowy o dzieło z działalnością wykonywaną osobiście, ale decydujące znaczenie ma prowadzenie działalności gospodarczej.

Osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, opodatkowana podatkiem liniowym, osiągnęła w 2025 roku dochód w wysokości 1 200 000 zł. Czy będzie zobowiązana do zapłaty daniny solidarnościowej i w jakiej wysokości?

a) Tak, w wysokości 4% nadwyżki ponad 1 000 000 zł, czyli 8 000 zł. poprawna
b) Tak, w wysokości 4% całego dochodu, czyli 48 000 zł.
c) Nie, ponieważ danina solidarnościowa dotyczy tylko dochodów opodatkowanych według skali podatkowej.

Dlaczego tak: Danina solidarnościowa wynosi 4 % podstawy jej obliczenia, którą stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów podlegających opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f. Dochody opodatkowane podatkiem liniowym są w tym katalogu wymienione, natomiast dochody z kwalifikowanych praw własności intelektualnej opodatkowane według art. 30ca do podstawy daniny nie wchodzą. Przy dochodzie 1 200 000 zł podstawą jest 200 000 zł, a danina wynosi 8 000 zł. Wariant obciążający daniną cały dochód jest błędny, bo danina dotyczy tylko nadwyżki, a wariant negujący obowiązek zapłaty przy podatku liniowym jest sprzeczny z art. 30h ust. 2.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30h ust. 1 i 2

Pułapka: Pomylenie podstawy daniny solidarnościowej z całym dochodem lub uznanie, że dotyczy ona wyłącznie dochodów opodatkowanych skalą podatkową.

Osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą osiągnęła w 2026 roku dochód z tego źródła w wysokości 600 000 zł. Dochód ten został opodatkowany według skali podatkowej. Podstawa obliczenia podatku wyniosła 600 000 zł. Która z poniższych kwot stanowi prawidłową wysokość daniny solidarnościowej należnej za ten rok?

a) 4 000 zł, ponieważ danina solidarnościowa wynosi 4% nadwyżki ponad 1 000 000 zł, a w tym przypadku dochód nie przekroczył progu, więc danina wynosi 0 zł, ale z powodu wysokiego dochodu naliczana jest minimalna kwota 4 000 zł.
b) 0 zł, ponieważ dochód nie przekroczył progu 1 000 000 zł, od którego naliczana jest danina solidarnościowa. poprawna
c) 24 000 zł, ponieważ danina solidarnościowa wynosi 4% całego dochodu, gdy przekracza on 500 000 zł.

Dlaczego tak: Danina solidarnościowa jest pobierana od dochodów podatnika, które w roku podatkowym przekroczyły 1 000 000 zł. Podstawą jej obliczenia jest nadwyżka ponad tę kwotę, a stawka wynosi 4%. W opisanym stanie dochód wyniósł 600 000 zł, a zatem nie przekroczył progu 1 000 000 zł, w związku z czym danina solidarnościowa nie wystąpi. Wariant zakładający minimalną kwotę 4 000 zł jest błędny, ponieważ ustawa nie przewiduje takiej konstrukcji. Wariant z kwotą 24 000 zł błędnie przyjmuje stawkę 4% od całego dochodu i nieprawidłowy próg 500 000 zł.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30h

Pułapka: Pomylenie progu uprawniającego do zastosowania podwyższonej stawki PIT (120 000 zł) z progiem dla daniny solidarnościowej (1 000 000 zł).

Osoba fizyczna prowadząca pozarolniczą działalność gospodarczą, podatnik podatku liniowego, uzyskała w 2026 roku przychód z tej działalności w wysokości 1 200 000 zł. Koszty uzyskania przychodów wyniosły 300 000 zł. Czy podatnik ten będzie zobowiązany do zapłaty daniny solidarnościowej, jeżeli jego dochód z działalności gospodarczej wyniesie 900 000 zł, a ponadto uzyskał on przychody z najmu prywatnego (opodatkowane ryczałtem) w wysokości 50 000 zł?

a) Nie, ponieważ daninę solidarnościową oblicza się wyłącznie od dochodów opodatkowanych według skali podatkowej, a podatnik rozlicza się podatkiem liniowym.
b) Tak, ponieważ dochodem podlegającym daninie solidarnościowej jest nadwyżka ponad 1 000 000 zł, a dochód z działalności gospodarczej wynosi 900 000 zł, więc po doliczeniu przychodów z najmu 50 000 zł łączna kwota przekracza próg.
c) Nie, ponieważ dochód z działalności gospodarczej wynosi 900 000 zł i nie przekracza progu 1 000 000 zł, a przychody z najmu prywatnego opodatkowane ryczałtem nie są uwzględniane w podstawie daniny solidarnościowej. poprawna

Dlaczego tak: Danina solidarnościowa jest pobierana od dochodów podatnika, które w roku podatkowym przekroczyły 1 000 000 zł. Podstawę stanowi nadwyżka ponad tę kwotę, a dochodem są dochody podlegające opodatkowaniu na zasadach określonych w ustawie, w tym dochody z działalności gospodarczej opodatkowane podatkiem liniowym. W opisanym stanie dochód z działalności wynosi 900 000 zł, a przychody z najmu opodatkowane ryczałtem nie są dochodem w rozumieniu ustawy, więc nie podwyższają podstawy daniny. W związku z tym próg nie został przekroczony. Wariant mówiący, że danina dotyczy tylko skali podatkowej, jest błędny, gdyż obejmuje także dochody opodatkowane liniowo. Wariant doliczający przychody z najmu jest nieprawidłowy, ponieważ ryczałt od przychodów ewidencjonowanych nie jest dochodem.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30h

Pułapka: Uznanie, że danina solidarnościowa obejmuje tylko dochody opodatkowane skalą, lub doliczanie przychodów opodatkowanych ryczałtem do podstawy daniny.

Płatnik, będący osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą, zatrudnia pracownika na podstawie umowy o pracę. W którym terminie płatnik jest obowiązany przekazać do urzędu skarbowego pobrane zaliczki na podatek dochodowy za dany miesiąc?

a) Do końca miesiąca, w którym pobrano zaliczki.
b) Do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki. poprawna
c) Do 30 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki.

Dlaczego tak: Płatnicy, którzy pobierają zaliczki na podatek dochodowy od osób uzyskujących przychody ze stosunku pracy, są obowiązani przekazać kwoty pobrane z tytułu zaliczek do urzędu skarbowego w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczki. Termin do końca miesiąca, w którym pobrano zaliczki, jest zbyt wczesny, a termin do 30 dnia miesiąca następującego po miesiącu poboru jest zbyt późny, ponieważ ustawodawca wskazał wprost dzień 20.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 38 ust. 1

Pułapka: Pomylenie terminu przekazania zaliczek z terminem przekazania innych danin, np. składek ZUS.

Płatnik, który pobiera zaliczki na podatek dochodowy od pracowników, jest obowiązany przesłać do urzędu skarbowego roczne deklaracje sporządzone według ustalonego wzoru. W jakim terminie powinien to uczynić?

a) Do końca lutego roku następującego po roku podatkowym, jako termin dla rocznej deklaracji płatnika składanej do urzędu skarbowego.
b) Do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym, jako termin dla rocznej deklaracji płatnika składanej do urzędu skarbowego. poprawna
c) Do końca marca roku następującego po roku podatkowym, jako termin dla rocznej deklaracji płatnika składanej do urzędu skarbowego.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 38 ust. 1a ustawy płatnicy, o których mowa w art. 32-35, przesyłają do urzędu skarbowego roczną deklarację według ustalonego wzoru w terminie do końca stycznia roku następującego po roku podatkowym. Termin do końca lutego dotyczy imiennych informacji przesyłanych podatnikowi i urzędowi skarbowemu na podstawie art. 39 ust. 1, a zeznanie roczne podatnik składa do 30 kwietnia. Warianty wskazujące koniec lutego i koniec marca są zatem błędne.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 38 ust. 1a

Pułapka: Pomylenie terminu na przesłanie deklaracji rocznej z terminem na przekazanie podatnikowi informacji o dochodach.

Płatnik, który w 2026 r. dokonał wypłaty należności z tytułu umowy zlecenia, jest obowiązany do pobrania zaliczki na podatek dochodowy. Która zasada dotycząca obowiązków płatnika jest prawidłowa?

a) Płatnik jest obowiązany do pobrania zaliczki, ale może odstąpić od poboru, jeżeli podatnik złoży oświadczenie, że zaliczka zostanie wpłacona samodzielnie, a kwota zaliczki nie przekracza 10 zł.
b) Płatnik jest obowiązany do pobrania zaliczki, ale nie ma obowiązku wpłacenia jej do urzędu skarbowego, jeżeli kwota zaliczki nie przekracza 10 zł, a podatnik złoży oświadczenie o rezygnacji z poboru.
c) Płatnik jest obowiązany pobrać zaliczkę i wpłacić ją do urzędu skarbowego w terminie do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym pobrano zaliczkę. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy podmioty dokonujące wypłat z tytułu działalności wykonywanej osobiście, w tym z umów zlecenia, pobierają zaliczkę na podatek, a art. 42 ust. 1 nakazuje przekazać ją na rachunek urzędu skarbowego do 20 dnia miesiąca następującego po miesiącu pobrania. Ustawa nie przewiduje odstąpienia od poboru zaliczki na podstawie oświadczenia podatnika o samodzielnym rozliczeniu ani zwolnienia z wpłaty zaliczki nieprzekraczającej 10 zł, dlatego oba pozostałe warianty są błędne.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 41 ust. 1 i art. 42 ust. 1

Pułapka: Należy pamiętać, że obowiązek poboru zaliczki przez płatnika jest bezwzględny i nie może być przeniesiony na podatnika.

Płatnik, którym jest zakład pracy, oblicza i pobiera zaliczki na podatek dochodowy od wynagrodzeń ze stosunku pracy. W którym momencie płatnik jest obowiązany do obliczenia i pobrania zaliczki za dany miesiąc?

a) W dniu dokonania wypłaty lub postawienia wynagrodzenia do dyspozycji pracownika, niezależnie od miesiąca, za który wynagrodzenie przysługuje. poprawna
b) W dniu, w którym wynagrodzenie staje się wymagalne zgodnie z umową lub regulaminem pracy, niezależnie od późniejszej faktycznej wypłaty.
c) W ostatnim dniu miesiąca, za który wynagrodzenie jest należne, nawet gdy środki zostaną wypłacone pracownikowi w miesiącu następnym.

Dlaczego tak: Zaliczki na podatek dochodowy od przychodów ze stosunku pracy płatnik oblicza i pobiera przy wypłacie wynagrodzenia. Decydująca jest data faktycznego postawienia środków do dyspozycji pracownika, a nie dzień, w którym wynagrodzenie stało się wymagalne, ani miesiąc, za który wynagrodzenie przysługuje. Wariant dotyczący wymagalności nie znajduje oparcia w przepisach, ponieważ moment poboru zaliczki wiąże się z dokonaniem wypłaty. Błędne jest także przypisywanie obowiązku poboru zaliczki do ostatniego dnia miesiąca, za który wynagrodzenie jest należne, gdy wypłata następuje później. Podstawą prawną jest art. 32 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który stanowi, że płatnik oblicza i pobiera zaliczkę w dniu dokonania wypłaty.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 32 ust. 1 i 2

Pułapka: Uznanie, że zaliczka jest należna za miesiąc, za który przysługuje wynagrodzenie, a nie za miesiąc, w którym jest ono wypłacane.

Podatnik, który w 2026 roku uzyskał dochody opodatkowane według skali podatkowej (art. 27 ustawy) oraz dochody z odpłatnego zbycia papierów wartościowych opodatkowane 19% podatkiem (art. 30b), a suma jego dochodów podlegających opodatkowaniu według skali przekroczyła 1 000 000 zł, jest obowiązany do zapłaty daniny solidarnościowej. Która zasada dotycząca podstawy obliczenia tej daniny jest prawidłowa?

a) Podstawę stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy dochodów z art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c i art. 30f, po odliczeniu przypadających na nie składek społecznych. poprawna
b) Podstawę stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł sumy wszystkich dochodów podatnika, poza dochodami zwolnionymi i objętymi zryczałtowanym podatkiem, po odliczeniu składek społecznych.
c) Podstawę stanowi nadwyżka ponad 1 000 000 zł wyłącznie dochodów z art. 27 ust. 1, 9 i 9a, po odliczeniu składek społecznych, bez uwzględniania dochodów z art. 30b.

Dlaczego tak: Art. 30h ust. 2 ustawy wymienia zamknięty katalog dochodów wchodzących do podstawy daniny: opodatkowane na zasadach art. 27 ust. 1, 9 i 9a (skala, w tym metoda proporcjonalnego odliczenia), art. 30b (m.in. odpłatne zbycie papierów wartościowych), art. 30c (podatek liniowy) oraz art. 30f (zagraniczna jednostka kontrolowana). Dochody te pomniejsza się o odliczone od nich składki na ubezpieczenia społeczne i kwoty z art. 30f ust. 5. Wariant pomijający dochody z art. 30b jest sprzeczny z tym przepisem, a wariant obejmujący wszystkie dochody podatnika jest zbyt szeroki, bo do podstawy nie wchodzą m.in. przychody opodatkowane ryczałtem ani dochód ze zbycia nieruchomości z art. 30e.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30h ust. 1 i 2

Pułapka: Łatwo pomylić podstawę daniny z dochodem łącznym; pamiętaj, że danina obejmuje tylko dochody z art. 27, 30b i 30c.

Podatnik, który w roku podatkowym uzyskał wyłącznie dochody z pracy na etacie, rozlicza się według skali podatkowej. W 2026 roku jego dochód wyniósł 120 000 zł. Która z poniższych kwot stanowi podatek należny od tego dochodu, przy założeniu, że podatnik nie korzysta z żadnych ulg i odliczeń?

a) 10 800 zł, czyli 12% od 120 000 zł pomniejszone o kwotę zmniejszającą podatek 3 600 zł poprawna
b) 15 600 zł, czyli 12% od 120 000 zł powiększone o dodatkowe 1% liczone od całego dochodu
c) 14 400 zł, czyli 12% od 120 000 zł, obliczone bez zastosowania kwoty zmniejszającej podatek

Dlaczego tak: Zgodnie ze skalą podatkową z art. 27 ust. 1 ustawy podatek od podstawy obliczenia podatku nieprzekraczającej 120 000 zł wynosi 12% tej podstawy minus kwota zmniejszająca podatek 3600 zł. Dla dochodu równego 120 000 zł nadwyżka podlegająca stawce 32% nie występuje, więc podatek wynosi 14 400 zł minus 3600 zł, czyli 10 800 zł. Wariant z kwotą 15 600 zł błędnie dodaje element, którego nie przewiduje skala podatkowa dla tego dochodu, a wariant z kwotą 14 400 zł pomija kwotę zmniejszającą podatek, która jest wbudowana w pierwszy przedział skali.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 27 ust. 1

Pułapka: Częstym błędem jest pominięcie kwoty zmniejszającej podatek, która jest integralną częścią obliczania podatku według skali.

Podatnik, który wybrał opodatkowanie dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej według skali podatkowej, uzyskał w styczniu przychód z tej działalności, a w lutym poniósł koszty jej uzyskania. Dochód za styczeń ustala się jako:

a) przychód zmniejszony o koszty uzyskania w wysokości określonej procentowo od przychodu, bez względu na faktycznie poniesione wydatki
b) różnicę między przychodem a kosztami poniesionymi w styczniu, bez możliwości uwzględnienia kosztów z lutego poprawna
c) różnicę między przychodem a kosztami poniesionymi w styczniu i lutym, jeżeli koszty te są związane z przychodem styczniowym

Dlaczego tak: Dochód ze źródła przychodów jest nadwyżką sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągniętą w roku podatkowym. Koszty uzyskania przychodów są potrącalne w roku ich poniesienia, niezależnie od tego, jakiego okresu dotyczą, co oznacza, że koszty poniesione po zakończeniu miesiąca nie mogą obniżyć przychodu styczniowego w rozliczeniu miesięcznym. Procentowe koszty uzyskania nie dotyczą działalności gospodarczej. Wariant uwzględniający koszty z lutego byłby możliwy tylko w rachunku rocznym, ale nie przy ustalaniu dochodu za styczeń.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 9 ust. 2 i art. 22 ust. 1

Pułapka: Częstym błędem jest przyjmowanie, że koszty poniesione po zakończeniu miesiąca mogą obniżyć przychód tego miesiąca - w rachunku miesięcznym liczą się tylko koszty poniesione do końca miesiąca.

Podatnik nabył w 2026 r. środek trwały o wartości początkowej 8 000 zł (komputer). Zdecydował, że nie będzie go amortyzował. Jaki będzie skutek podatkowy takiego wyboru?

a) Wydatek na nabycie komputera będzie stanowił koszt uzyskania przychodów w miesiącu oddania go do używania, ponieważ wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł. poprawna
b) Wydatek na nabycie komputera nie może być zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, ponieważ komputer jest środkiem trwałym podlegającym obowiązkowej amortyzacji.
c) Wydatek na nabycie komputera będzie stanowił koszt uzyskania przychodów dopiero w momencie jego zbycia lub likwidacji.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 22d ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy mogą nie dokonywać odpisów amortyzacyjnych od składników majątku, których wartość początkowa nie przekracza 10 000 zł, a wydatki poniesione na ich nabycie stanowią wówczas koszty uzyskania przychodów w miesiącu oddania ich do używania. Wartość 8 000 zł nie przekracza limitu, zatem wydatek może być jednorazowo zaliczony do kosztów. Wariant z odroczeniem do momentu zbycia jest błędny, gdyż ustawa przewiduje bezpośrednie zaliczenie. Wariant z obowiązkową amortyzacją jest błędny, gdyż przepis daje podatnikowi prawo wyboru.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 22d ust. 1

Pułapka: Łatwo założyć, że każdy środek trwały musi być amortyzowany, podczas gdy ustawa przewiduje uproszczenie dla składników o niskiej wartości.

Podatnik osiąga dochody wyłącznie z działalności gospodarczej opodatkowanej według skali podatkowej. W 2026 roku jego dochód wyniósł 150 000 zł. Jaką kwotę podatku dochodowego będzie zobowiązany zapłacić po uwzględnieniu kwoty zmniejszającej podatek, przy założeniu, że nie przysługują mu żadne inne odliczenia ani ulgi?

a) Podatek wyniesie 20 400 zł: od podatku obliczonego według skali dla 150 000 zł należy odjąć kwotę zmniejszającą 3 600 zł. poprawna
b) Podatek wyniesie 32 400 zł: po przekroczeniu progu 120 000 zł wyższą stawkę należy zastosować do całego dochodu podatnika.
c) Podatek wyniesie 24 000 zł: dochód należy rozliczyć według dwóch stawek skali, ale bez odjęcia kwoty zmniejszającej podatek.

Dlaczego tak: Skala z art. 27 ust. 1 ustawy przewiduje 12 % podstawy do 120 000 zł minus kwota zmniejszająca podatek 3600 zł oraz 10 800 zł powiększone o 32 % nadwyżki ponad 120 000 zł. Dla dochodu 150 000 zł podatek przed pomniejszeniem wynosi 14 400 zł plus 9 600 zł, czyli 24 000 zł, a po odjęciu kwoty zmniejszającej 3600 zł daje 20 400 zł. Wariant z kwotą 32 400 zł błędnie zakłada zastosowanie wyższej stawki do całego dochodu po przekroczeniu progu, zamiast tylko do nadwyżki ponad 120 000 zł. Wariant z kwotą 24 000 zł prawidłowo uwzględnia dwie stawki skali, ale pomija kwotę zmniejszającą podatek. Kwota zmniejszająca jest jednolita i wynosi 3600 zł, ponieważ art. 27 ust. 1a został uchylony.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 27 ust. 1

Pułapka: Łatwo zapomnieć o kwocie zmniejszającej podatek, która dla dochodów powyżej 120 000 zł wynosi 600 zł, a nie 3 600 zł.

Podatnik osiąga dochody z działalności gospodarczej opodatkowanej według skali podatkowej. W grudniu 2026 r. uzyskał przychód z tej działalności w wysokości 10 000 zł, a koszty uzyskania w tym miesiącu wyniosły 12 000 zł. W rozliczeniu za grudzień podatnik:

a) wykaże dochód w wysokości 0 zł, a nadwyżkę kosztów przeniesie na następny miesiąc
b) nie wykaże żadnego dochodu ani straty, ponieważ koszty przewyższają przychód, a różnica jest bez znaczenia
c) wykaże stratę w wysokości 2 000 zł, którą może odliczyć od dochodów z tego źródła w najbliższych latach poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 9 ust. 2 ustawy, jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Strata ta może być odliczona od dochodów uzyskanych z tego samego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z ograniczeniem 50% kwoty straty w danym roku. Warianty zakładające brak straty lub przeniesienie nadwyżki na następny miesiąc są błędne, ponieważ strata powstaje w miesiącu, w którym koszty przewyższają przychody, i podlega rozliczeniu w zeznaniu rocznym, a nie w kolejnych miesiącach.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 9 ust. 2

Pułapka: Częstym błędem jest ignorowanie straty miesięcznej i traktowanie jej jako wydatku neutralnego - strata jest istotna dla rozliczenia rocznego.

Podatnik osiąga przychody z działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym. W roku 2026 poniósł stratę ze źródła przychodów, jakim jest działalność gospodarcza. Które z poniższych stwierdzeń dotyczących rozliczenia tej straty jest prawidłowe?

a) Strata może być odliczona od dochodów z działalności gospodarczej osiągniętych w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość odliczenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty. poprawna
b) Strata może być odliczona od dochodów z działalności gospodarczej osiągniętych w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość odliczenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty, ale tylko wtedy, gdy podatnik zrezygnuje z opodatkowania podatkiem liniowym.
c) Strata może być odliczona od dochodów z działalności gospodarczej osiągniętych w najbliższych kolejno po sobie następujących trzech latach podatkowych, z tym że wysokość odliczenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 80% kwoty tej straty.

Dlaczego tak: Zasady odliczania straty z działalności gospodarczej są wspólne dla wszystkich form opodatkowania, w tym dla podatku liniowego. Zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy, o wysokość straty można obniżyć dochód uzyskany z tego samego źródła w najbliższych kolejno po sobie następujących pięciu latach podatkowych, z tym że wysokość obniżenia w którymkolwiek z tych lat nie może przekroczyć 50% kwoty tej straty. Wariant mówiący o rezygnacji z podatku liniowego jest błędny, ponieważ odliczenie straty nie jest uzależnione od zmiany formy opodatkowania. Wariant z trzema latami i limitem 80% również jest nieprawidłowy, gdyż ustawodawca przewidział pięcioletni okres i limit 50%.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 9 ust. 3

Pułapka: Łatwo pomylić okres odliczenia straty (5 lat) z okresem przedawnienia zobowiązania podatkowego, a także przypisać odmienne zasady dla podatku liniowego, podczas gdy są one wspólne.

Podatnik osiąga przychody z tytułu pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym. W 2026 r. uzyskał również przychody z tytułu najmu prywatnego, opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Które z poniższych stwierdzeń dotyczących opodatkowania tych przychodów jest prawidłowe?

a) Przychody z najmu prywatnego nie podlegają opodatkowaniu, ponieważ najem prywatny jest zwolniony z podatku dochodowego na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 36 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a podatnik nie musi ich wykazywać w zeznaniu rocznym.
b) Przychody z najmu prywatnego muszą być opodatkowane według skali podatkowej, ponieważ podatnik wybrał podatek liniowy od dochodów z działalności gospodarczej, co wyłącza możliwość opodatkowania ryczałtem i narzuca skalę podatkową dla wszystkich przychodów.
c) Przychody z najmu prywatnego mogą być opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, ponieważ wybór podatku liniowego od działalności gospodarczej nie wyłącza możliwości opodatkowania najmu prywatnego ryczałtem, a źródła te są odrębne. poprawna

Dlaczego tak: Najem prywatny jest odrębnym źródłem przychodów wskazanym w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy, a zgodnie z art. 9a ust. 6 dochody z tego źródła są opodatkowane w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych z mocy samej ustawy. Wybór podatku liniowego dla działalności gospodarczej nie ma na to wpływu, ponieważ oba źródła rozlicza się odrębnie. Wariant nakazujący opodatkowanie najmu według skali jest błędny, a wariant o zwolnieniu najmu prywatnego z podatku nie ma żadnej podstawy w art. 21 ustawy.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 10 ust. 1 pkt 6 i art. 9a ust. 6

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie odrębności źródeł przychodów i przenoszenie skutków wyboru formy opodatkowania jednego źródła na inne źródło.

Podatnik osiąga w 2026 r. wyłącznie dochody z pozarolniczej działalności gospodarczej opodatkowanej podatkiem liniowym według stawki 19%. W zeznaniu rocznym chce skorzystać z ulgi na termomodernizację. Które stwierdzenie jest prawidłowe?

a) Podatnik może odliczyć wydatki na termomodernizację od dochodu, ale tylko wtedy, gdy złoży oświadczenie o rezygnacji z opodatkowania liniowego i rozliczy się według skali podatkowej.
b) Podatnik nie może skorzystać z ulgi termomodernizacyjnej, ponieważ ulga ta przysługuje wyłącznie podatnikom opodatkowanym według skali podatkowej.
c) Podatnik może odliczyć wydatki na termomodernizację od podstawy obliczenia podatku liniowego, a kwota odliczenia nie może przekroczyć 53 000 zł. poprawna

Dlaczego tak: Art. 26h ust. 1 ustawy przyznaje ulgę termomodernizacyjną właścicielowi lub współwłaścicielowi budynku mieszkalnego jednorodzinnego i pozwala odliczyć wydatki od podstawy obliczenia podatku ustalonej zgodnie z art. 26 ust. 1 albo art. 30c ust. 2, a więc również przy podatku liniowym. Limit odliczenia wynosi 53 000 zł w odniesieniu do wszystkich przedsięwzięć termomodernizacyjnych we wszystkich budynkach podatnika (art. 26h ust. 2), a przedsięwzięcie musi zakończyć się w okresie 3 kolejnych lat od końca roku pierwszego wydatku. Wariant odmawiający ulgi podatnikowi liniowemu i wariant uzależniający ją od rezygnacji z tej formy opodatkowania są więc błędne.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 26h ust. 1 i 2

Pułapka: Najczęściej myli się możliwość odliczenia od dochodu z odliczeniem od podatku oraz zapomina, że ulga termomodernizacyjna nie dotyczy podatników liniowych.

Podatnik osiąga w 2026 roku dochody wyłącznie z pozarolniczej działalności gospodarczej. Wybrał opodatkowanie podatkiem liniowym według stawki 19%. W listopadzie 2026 roku uzyskał dochód z odpłatnego zbycia akcji nabytych w 2024 roku. Które stwierdzenie dotyczące opodatkowania tego dochodu jest prawidłowe?

a) Dochód ze zbycia akcji podlega 19% zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu, niezależnie od wyboru formy opodatkowania działalności gospodarczej. poprawna
b) Dochód ze zbycia akcji podlega opodatkowaniu według skali podatkowej, ale nie może być łączony z dochodami z działalności gospodarczej opodatkowanymi liniowo.
c) Dochód ze zbycia akcji podlega opodatkowaniu według skali podatkowej i może być łączony z dochodami z działalności gospodarczej opodatkowanymi liniowo.

Dlaczego tak: Przychody z odpłatnego zbycia akcji nabytych na rynku pierwotnym lub wtórnym stanowią odrębne źródło przychodów, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dochody z tego źródła są co do zasady opodatkowane 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym, który jest pobierany przez płatnika lub wpłacany przez podatnika bez łączenia z innymi dochodami. Wybór podatku liniowego od działalności gospodarczej nie wpływa na sposób opodatkowania tego odrębnego źródła. Łączenie z dochodami opodatkowanymi według skali ani według stawki liniowej nie jest możliwe, gdyż przepisy przewidują dla nich samoistny reżim opodatkowania.

Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30b ust. 1 i art. 10 ust. 1 pkt 7

Pułapka: Najczęściej mylnie przyjmuje się, że dochód ze zbycia akcji można łączyć z dochodem z działalności gospodarczej, szczególnie gdy podatnik wybrał podatek liniowy.

Podatnik osiągnął w 2026 r. dochód objęty daniną solidarnościową. Która zasada dotycząca poboru tej daniny jest prawidłowa?

a) Danina solidarnościowa jest obliczana od nadwyżki ponad 1 000 000 zł, ale tylko od dochodów z pracy i z działalności gospodarczej, z pominięciem dochodów kapitałowych, a jej stawka wynosi 4% i jest wpłacana w zeznaniu rocznym.
b) Danina solidarnościowa jest pobierana przez płatnika od każdego dochodu przekraczającego próg 1 000 000 zł, bez względu na łączną wysokość dochodów podatnika, a jej stawka wynosi 4% i jest wpłacana w trakcie roku.
c) Danina solidarnościowa wynosi 4% podstawy stanowiącej nadwyżkę ponad 1 000 000 zł i jest wpłacana przez podatnika w zeznaniu rocznym, bez obowiązku wpłacania zaliczek w ciągu roku. poprawna

Dlaczego tak: Danina solidarnościowa jest uregulowana w rozdziale 6a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a nie w odrębnej ustawie. Wynosi 4 % nadwyżki ponad 1 000 000 zł sumy dochodów wymienionych w art. 30h ust. 2, to jest dochodów z art. 27 ust. 1, 9 i 9a, art. 30b, art. 30c oraz art. 30f. Podatnik sam składa deklarację i wpłaca daninę do 30 kwietnia roku następnego, a płatnicy nie pobierają jej w ciągu roku ani nie odprowadzają zaliczek. Wariant o poborze przez płatnika od każdego dochodu jest błędny, a wariant ograniczający podstawę do dochodów z pracy i z działalności gospodarczej pomija dochody kapitałowe z art. 30b i dochody z art. 30f.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 30h ust. 1, 2 i 4

Pułapka: Często myli się daninę solidarnościową z zaliczkami na podatek dochodowy - danina nie wymaga wpłacania zaliczek w ciągu roku.

Podatnik, polski rezydent podatkowy, osiągnął w 2026 r. przychód z tytułu najmu prywatnego (poza działalnością gospodarczą). Które źródło przychodów będzie właściwe dla tego przychodu?

a) Przychody z działalności gospodarczej, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli sam prywatny wynajem lokalu uznać za działalność zarobkową prowadzoną na własny rachunek.
b) Przychody z najmu, podnajmu, dzierżawy oraz innych umów o podobnym charakterze, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jeżeli nie są uzyskiwane w działalności gospodarczej. poprawna
c) Przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ponieważ najem prywatny należy rozliczać poza odrębnymi źródłami wymienionymi w art. 10 ust. 1 ustawy.

Dlaczego tak: Przychody z najmu prywatnego, czyli najmu niewykonywanego w ramach działalności gospodarczej, kwalifikuje się do źródła przychodów z najmu, podnajmu, dzierżawy i innych umów o podobnym charakterze, wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy. W kazusie wskazano wprost, że przychód pochodzi z najmu prywatnego poza działalnością gospodarczą, dlatego nie jest to źródło z art. 10 ust. 1 pkt 3. Nie jest to także przychód z innych źródeł, ponieważ najem prywatny ma własne, odrębne źródło przychodów w art. 10 ust. 1 pkt 6.

Podstawa prawna: ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 10 ust. 1 pkt 6

Pułapka: Należy odróżnić najem prywatny od najmu prowadzonego w ramach działalności gospodarczej - tylko ten drugi jest zaliczany do przychodów z działalności gospodarczej.