- a) nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ dla uznania jej za rezydenta podatkowego wystarczy spełnienie jednej z dwóch przesłanek: posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych albo pobyt przekraczający 183 dni poprawna
- b) ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, ponieważ przebywa za granicą ponad 183 dni, co wyklucza uznanie jej za rezydenta podatkowego w Polsce, a jedynie posiadanie centrum interesów życiowych nie jest wystarczające do objęcia nieograniczonym obowiązkiem podatkowym
- c) nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu wyłącznie wtedy, gdy posiada w Polsce zarówno centrum interesów życiowych, jak i przebywa ponad 183 dni, a w tej sytuacji żadna z przesłanek nie jest spełniona w całości, gdyż pobyt za granicą przekracza 183 dni, a centrum interesów życiowych nie jest wystarczające samo w sobie
Fiskusjusz wyjaśnia: Dlaczego tak: Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium RP centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium RP dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przesłanki te mają charakter alternatywny, więc spełnienie jednej z nich (posiadanie centrum interesów życiowych) wystarcza do objęcia nieograniczonym obowiązkiem podatkowym. Wariant zakładający konieczność łącznego spełnienia obu przesłanek jest błędny, podobnie jak wariant wykluczający rezydencję z powodu długiego pobytu za granicą.
Podstawa prawna: Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. 2026 poz. 592), art. 3 ust. 1a
Pułapka: Najczęściej pomija się alternatywny charakter przesłanek rezydencji podatkowej.