Przejdź do treści
Fiskusjusz.pl
Zaloguj się Załóż konto

Postępowanie egzekucyjne w administracji

Obowiązki podlegające egzekucji administracyjnej, wierzyciel i organ egzekucyjny, upomnienie i jego koszty, tytuł wykonawczy, zarzuty i skarga, środki egzekucyjne dotyczące należności pieniężnych, zbieg egzekucji, zawieszenie i umorzenie postępowania, opłaty egzekucyjne i manipulacyjne, egzekucja z majątku wspólnego.

Dziedzina z art. 20 ust. 1 pkt 5 ustawy o doradztwie podatkowym. W tej dziedzinie mamy 69 pytań.

Wierzyciel, po otrzymaniu zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, uznał go za zasadny, powołując się na wygaśnięcie obowiązku wskutek zapłaty, które nastąpiło przed wszczęciem egzekucji. Organ egzekucyjny, zgodnie z art. 33 § 4, powinien wydać postanowienie o umorzeniu postępowania. Który podmiot jest zobowiązany do wydania tego postanowienia?

  1. a) Wierzyciel, jako organ właściwy do merytorycznego rozpoznania zarzutu, wydaje postanowienie o umorzeniu, a organ egzekucyjny jedynie je wykonuje.
  2. b) Organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu, ale dopiero po uzyskaniu zgody wierzyciela na umorzenie.
  3. c) Organ egzekucyjny, na podstawie zawiadomienia wierzyciela o uznaniu zarzutu, wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 33 § 4 ustawy, to organ egzekucyjny, po otrzymaniu zawiadomienia o wydaniu ostatecznego postanowienia o uznaniu zarzutu, umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części. Wierzyciel rozpoznaje zarzut i wydaje postanowienie merytoryczne, ale to organ egzekucyjny realizuje skutek procesowy w postaci umorzenia. Wariant zakładający, że wierzyciel sam umarza postępowanie, jest błędny, gdyż wierzyciel nie prowadzi egzekucji. Wariant wymagający zgody wierzyciela na umorzenie jest błędny, bo organ egzekucyjny działa z urzędu po otrzymaniu zawiadomienia.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 34 § 4 pkt 3

Pułapka: Częstym błędem jest przypisanie wierzycielowi kompetencji do umorzenia postępowania, podczas gdy wierzyciel tylko rozpoznaje zarzut.

Wierzyciel przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego przesyła zobowiązanemu upomnienie. Które z poniższych stwierdzeń dotyczących upomnienia jest zgodne z ustawą?

  1. a) Upomnienie może być wysłane tylko wtedy, gdy zobowiązany nie uiścił należności w terminie 14 dni od doręczenia decyzji.
  2. b) Upomnienie jest wymagane tylko w przypadku egzekucji obowiązków niepieniężnych.
  3. c) Upomnienie jest obligatoryjne, chyba że ustawa stanowi inaczej, a jego koszty obciążają zobowiązanego. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 15 ustawy, upomnienie jest obligatoryjnym warunkiem wszczęcia egzekucji administracyjnej, chyba że przepis szczególny zwalnia z tego obowiązku. Koszty upomnienia obciążają zobowiązanego i podlegają ściągnięciu wraz z egzekwowaną należnością. Upomnienie stosuje się zarówno do obowiązków pieniężnych, jak i niepieniężnych, a termin jego wysłania nie jest uzależniony od 14 dni od doręczenia decyzji.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 15

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie upomnienia z wezwaniem do zapłaty lub uznawanie go za fakultatywne.

Wierzyciel przed wystawieniem tytułu wykonawczego jest obowiązany do przesłania zobowiązanemu upomnienia, jeżeli:

  1. a) obowiązek pieniężny nie został wykonany, a wierzyciel ustalił, że zobowiązany posiada majątek.
  2. b) obowiązek niepieniężny nie został wykonany, ale zobowiązany wskazał, że wykona go w ciągu 7 dni.
  3. c) obowiązek majątkowy nie został wykonany w terminie, a termin ten upłynął. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z ustawą, egzekucja administracyjna może być wszczęta dopiero po doręczeniu upomnienia, które wierzyciel wysyła, gdy obowiązek nie został wykonany w terminie. Upomnienie jest warunkiem dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Obowiązek niepieniężny również wymaga upomnienia, ale nie ma znaczenia deklaracja zobowiązanego o zamiarze wykonania. Posiadanie majątku nie ma znaczenia dla obowiązku wysłania upomnienia.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 15

Pułapka: Należy pamiętać, że upomnienie jest obligatoryjne przed wszczęciem egzekucji, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej.

Wierzyciel przesłał zobowiązanemu upomnienie w dniu 10 marca 2026 r. Upomnienie zostało doręczone 12 marca 2026 r. Kiedy może zostać wszczęte postępowanie egzekucyjne?

  1. a) Po upływie 14 dni od dnia doręczenia upomnienia, czyli nie wcześniej niż 27 marca 2026 r.
  2. b) Po upływie 7 dni od dnia nadania upomnienia, czyli nie wcześniej niż 18 marca 2026 r.
  3. c) Po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, czyli nie wcześniej niż 20 marca 2026 r. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Termin 7 dni liczy się od dnia doręczenia upomnienia, a nie od dnia jego nadania. Doręczenie nastąpiło 12 marca, zatem termin upływa 19 marca, a postępowanie może być wszczęte najwcześniej 20 marca. Wariant z 18 marca błędnie przyjmuje datę nadania, a wariant z 27 marca błędnie wydłuża termin do 14 dni.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 15 § 1

Pułapka: Pomylenie dnia doręczenia z dniem nadania upomnienia.

Wierzyciel wniósł skargę na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego. Jakie jest stanowisko organu egzekucyjnego w przypadku, gdy skarga jest bezzasadna?

  1. a) Organ egzekucyjny odmawia nadania skardze biegu z powodu jej bezzasadności i zawiadamia skarżącego o braku rozpoznania.
  2. b) Organ egzekucyjny sam rozpoznaje skargę i wydaje postanowienie o jej oddaleniu, jeżeli uzna ją za bezzasadną. poprawna
  3. c) Organ egzekucyjny przekazuje skargę do sądu administracyjnego wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Skargę na czynność egzekucyjną wnosi się do organu egzekucyjnego, który dokonał tej czynności (art. 54 § 3 ustawy), a organ ten wydaje postanowienie oddalające skargę albo uwzględniające ją w całości lub w części (art. 54 § 4). Na postanowienie w sprawie skargi przysługuje zażalenie (art. 54 § 5). Organ nie może odmówić przyjęcia skargi ani przekazać jej sądowi administracyjnemu; przekazanie wierzycielowi dotyczy zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej (art. 34 § 1).

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 54 § 3, § 4 i § 5

Pułapka: Pomylenie roli organu egzekucyjnego i wierzyciela w rozpatrywaniu skarg i zarzutów.

Wierzyciel wszczął egzekucję administracyjną wobec zobowiązanego, ale przed doręczeniem upomnienia zobowiązany uiścił należność główną. Która z poniższych sytuacji jest prawidłowa?

  1. a) Egzekucja może być wszczęta, ponieważ upomnienie zostało wysłane, a uiszczenie należności po wysłaniu upomnienia nie ma wpływu na możliwość wszczęcia postępowania.
  2. b) Egzekucja nie może być wszczęta, ponieważ upomnienie nie zostało doręczone przed uiszczeniem należności, a obowiązek wygasł. poprawna
  3. c) Egzekucja może być wszczęta, ale tylko w zakresie kosztów upomnienia, które stały się wymagalne z chwilą wysłania upomnienia.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Warunkiem wszczęcia egzekucji administracyjnej jest przesłanie upomnienia po upływie terminu do wykonania obowiązku, a następnie odczekanie 7 dni od jego doręczenia. Skoro zobowiązany uiścił należność przed doręczeniem upomnienia, obowiązek wygasł, a egzekucja co do niego jest bezprzedmiotowa. Nie można wszcząć egzekucji, gdy należność już nie istnieje, a koszty upomnienia nie powstały, bo upomnienie nie zostało skutecznie doręczone.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 15 § 1

Pułapka: Uznanie, że wysłanie upomnienia wystarcza do wszczęcia egzekucji, nawet gdy obowiązek wygasł przed doręczeniem.

Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. W jakiej sytuacji jest to dopuszczalne?

  1. a) Gdy zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym. poprawna
  2. b) Gdy zarzut dotyczy wysokości kosztów egzekucyjnych, które zostały już pobrane, a ich wysokość została ustalona w postanowieniu o ustaleniu kosztów egzekucyjnych.
  3. c) Gdy zarzut został wniesiony po upływie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego, a uchybienie to nie zostało przez organ egzekucyjny uwzględnione.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu następuje w dwóch przypadkach: gdy zarzut był lub jest przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu oraz gdy zobowiązany kwestionuje wymagalność należności z uwagi na jej wysokość ustaloną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Wariant dotyczący uchybieniu terminowi nie jest podstawą stwierdzenia niedopuszczalności, lecz może skutkować oddaleniem zarzutu. Wysokość kosztów egzekucyjnych nie jest objęta tą podstawą, gdyż podlega odrębnemu trybowi.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 34 § 2 pkt 3

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie przesłanek stwierdzenia niedopuszczalności zarzutu z terminem wniesienia zarzutu lub jego merytoryczną oceną.

Wierzyciel wysłał do zobowiązanego upomnienie, w którym wyznaczył mu termin 7 dni na wykonanie obowiązku. Zobowiązany odebrał upomnienie w dniu 5 marca. Który z poniższych terminów jest terminem, po upływie którego wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy?

  1. a) Po upływie 14 dni od dnia doręczenia upomnienia, czyli od 19 marca, jeżeli doręczenie nastąpiło 5 marca.
  2. b) Po upływie 7 dni od dnia wysłania upomnienia, czyli od 5 marca, jeżeli upomnienie zostało wysłane w dniu 5 marca.
  3. c) Po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia, czyli od 12 marca, jeżeli doręczenie nastąpiło 5 marca. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 15 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel może wystawić tytuł wykonawczy po upływie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia. Termin ten biegnie od doręczenia, a nie od wysłania upomnienia. Wariant zakładający bieg terminu od wysłania jest błędny, ponieważ ustawa wyraźnie wskazuje doręczenie. Wariant 14-dniowy wprowadza okres nieprzewidziany w przepisach.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 15 § 1

Pułapka: Pomylenie momentu wysłania z momentem doręczenia upomnienia.

Wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego o umorzenie postępowania egzekucyjnego, ponieważ obowiązek został wykonany po wszczęciu egzekucji. Organ egzekucyjny wydał postanowienie o umorzeniu. Kiedy postanowienie to jest ostateczne?

  1. a) Po upływie terminu do wniesienia zażalenia, jeżeli go nie wniesiono poprawna
  2. b) Z chwilą wydania, gdyż wierzycielowi nie przysługuje zażalenie
  3. c) Z chwilą doręczenia zobowiązanemu, gdyż tylko on może wnieść zażalenie
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Na postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego przysługuje zażalenie zobowiązanemu oraz wierzycielowi niebędącemu jednocześnie organem egzekucyjnym (art. 59 § 5 ustawy), które wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (art. 17 § 1). Postanowienie staje się więc ostateczne dopiero po bezskutecznym upływie tego terminu. Nie jest ostateczne z chwilą wydania ani z chwilą doręczenia go zobowiązanemu.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 59 § 5 i art. 17 § 1

Pułapka: Często mylnie przyjmuje się, że postanowienie o umorzeniu jest natychmiast ostateczne, ale wierzyciel może je zaskarżyć zażaleniem, więc ostateczność następuje dopiero po upływie terminu na jego wniesienie.

Wierzyciel wystąpił do organu egzekucyjnego z wnioskiem o wszczęcie egzekucji administracyjnej dotyczącej należności pieniężnej. Organ egzekucyjny ma wątpliwości co do zasadności prowadzenia egzekucji, ponieważ zobowiązany wskazał, że obowiązek został już wykonany. Wierzyciel nie jest jednocześnie organem egzekucyjnym. Jakie uprawnienie przysługuje wierzycielowi w tej sytuacji?

  1. a) Wierzyciel może wnieść odwołanie do organu wyższego stopnia od postanowienia organu egzekucyjnego o odmowie wszczęcia egzekucji.
  2. b) Wierzyciel może wnieść zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie wszczęcia egzekucji. poprawna
  3. c) Wierzyciel może wnieść skargę na postanowienie organu egzekucyjnego o odmowie wszczęcia egzekucji.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Organ egzekucyjny niebędący jednocześnie wierzycielem, który nie przystępuje do egzekucji, zawiadamia o tym wierzyciela (art. 29 § 2 ustawy). Na wniosek wierzyciela złożony w terminie 14 dni od doręczenia zawiadomienia organ wydaje postanowienie o nieprzystąpieniu do egzekucji albo przystępuje do egzekucji, a na to postanowienie wierzycielowi przysługuje zażalenie (art. 29 § 2a). Odwołanie i skarga nie są w tym postępowaniu właściwymi środkami zaskarżenia postanowień.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 29 § 2 i § 2a

Pułapka: Należy odróżnić zażalenie od skargi i odwołania, które są środkami charakterystycznymi dla innych postępowań.

Wierzyciel wystawia kolejny tytuł wykonawczy w razie potrzeby zabezpieczenia na nieruchomości lub egzekucji z nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego. W którym przypadku zachodzi taka potrzeba?

  1. a) Gdy odpowiedzialność za należność pieniężną i odsetki obejmuje majątek osobisty zobowiązanego oraz majątek wspólny, a potrzebne jest zabezpieczenie lub egzekucja z nieruchomości wspólnej. poprawna
  2. b) Gdy odpowiedzialność za należność pieniężną i odsetki obejmuje wyłącznie majątek osobisty zobowiązanego, a nieruchomość wspólna pozostaje poza zakresem zabezpieczenia i egzekucji.
  3. c) Gdy zobowiązany pozostaje w związku małżeńskim, lecz należność powstała przed jego zawarciem, a sam ten fakt nie rozszerza odpowiedzialności na majątek wspólny.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 26ca § 1 pkt 1 ustawy wierzyciel wystawia kolejny tytuł wykonawczy w razie potrzeby zabezpieczenia na nieruchomości lub egzekucji z nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego, gdy odpowiedzialność zobowiązanego za należność pieniężną i odsetki z tytułu niezapłacenia jej w terminie obejmuje zarówno jego majątek osobisty, jak i majątek wspólny. Wariant ograniczający odpowiedzialność wyłącznie do majątku osobistego wyklucza egzekucję z majątku wspólnego, a sam fakt pozostawania w związku małżeńskim albo powstania należności przed zawarciem małżeństwa nie przesądza o odpowiedzialności majątkiem wspólnym.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 26ca § 1 pkt 1

Pułapka: Łatwo pomylić przesłankę wystawienia kolejnego tytułu z samym faktem pozostawania w związku małżeńskim, który nie jest wystarczający.

Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, a następnie przekazał go organowi egzekucyjnemu. Zobowiązany wniósł zarzut, twierdząc, że obowiązek nie jest wymagalny, ponieważ ustawa przewiduje rozłożenie zapłaty na raty. Wierzyciel uznał zarzut w części. Jakie postanowienie powinien wydać wierzyciel?

  1. a) Postanowienie o stwierdzeniu niedopuszczalności zarzutu ze względu na to, że kwestia wymagalności może być badana tylko przez sąd.
  2. b) Postanowienie o uznaniu zarzutu w całości i umorzeniu postępowania egzekucyjnego.
  3. c) Postanowienie o uznaniu zarzutu w części i oddaleniu go w pozostałym zakresie. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 34 § 2 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wierzyciel może uznać zarzut w całości lub w części, a w pozostałym zakresie oddalić zarzut. W sytuacji, gdy wierzyciel uznaje zarzut tylko w części, wydaje postanowienie o uznaniu zarzutu w części i oddaleniu go w pozostałym zakresie. Wariant o uznaniu zarzutu w całości jest nieprawidłowy, gdyż wierzyciel uznał tylko część. Stwierdzenie niedopuszczalności zarzutu nie znajduje podstaw, ponieważ zarzut dotyczy wymagalności, co jest dopuszczalną podstawą zarzutu.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 34 § 2 pkt 2

Pułapka: Uznanie, że częściowe uwzględnienie zarzutu jest równoznaczne z uznaniem w całości.

Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, a następnie przekazał go do organu egzekucyjnego za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Organ egzekucyjny odmówił przyjęcia tytułu wykonawczego z powodu niezgodności danych zobowiązanego z rejestrem PESEL. Jakie uprawnienie przysługuje wierzycielowi w tej sytuacji?

  1. a) Wierzyciel może wnieść zażalenie na odmowę przyjęcia tytułu wykonawczego do organu egzekucyjnego wyższego stopnia, ponieważ zawiadomienie o nieprzyjęciu należy traktować jak postanowienie wydane w toku egzekucji.
  2. b) Wierzyciel może złożyć skargę do sądu administracyjnego na bezczynność organu egzekucyjnego, ponieważ brak decyzji albo postanowienia w sprawie przyjęcia tytułu oznacza nierozpoznanie sprawy.
  3. c) Wierzyciel może usunąć niezgodność danych i ponownie przekazać tytuł wykonawczy, a w razie sporu wystąpić do organu egzekucyjnego o rozstrzygnięcie tej kwestii. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 26 § 1g ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, w przypadku stwierdzenia niezgodności danych z rejestrem PESEL wierzyciel jest zawiadamiany o nieprzyjęciu tytułu wykonawczego wraz z podaniem przyczyny. Wierzyciel może usunąć niezgodności i ponownie przekazać tytuł. Zawiadomienie o nieprzyjęciu tytułu wykonawczego nie jest decyzją ani postanowieniem, lecz czynnością materialno-techniczną. Nie przysługuje więc zażalenie ani skarga na bezczynność oparta wyłącznie na tym zawiadomieniu. Warianty o zażaleniu i skardze są błędne.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 26 § 1g

Pułapka: Uznanie zawiadomienia o nieprzyjęciu tytułu wykonawczego za decyzję, od której przysługują środki zaskarżenia.

Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, ale po wszczęciu egzekucji tytuł ten zaginął. Jakie czynności powinien podjąć wierzyciel, aby kontynuować postępowanie?

  1. a) Zwrócić się do organu egzekucyjnego o sporządzenie odpisu tytułu z akt i prowadzić egzekucję na podstawie tego odpisu.
  2. b) Sporządzić nowy egzemplarz tytułu wykonawczego i przekazać go organowi egzekucyjnemu bez wydawania odrębnego postanowienia.
  3. c) Wydać postanowienie o utracie pierwotnego tytułu, a potem ponownie wydać tytuł z adnotacją i oznaczeniem tego postanowienia. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: W razie utraty tytułu wykonawczego po wszczęciu egzekucji wierzyciel ponownie wydaje tytuł wykonawczy po uprzednim wydaniu postanowienia o utracie pierwotnego tytułu wykonawczego. Na ponownie wydanym tytule umieszcza adnotację o jego wydaniu oraz oznaczenie postanowienia o utracie pierwotnego tytułu. Ponowne wydanie bez postanowienia jest nieprawidłowe, a uzyskanie odpisu z akt nie jest przewidziane w przepisach.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 26d § 1 i 2

Pułapka: Pominięcie konieczności wydania postanowienia o utracie pierwotnego tytułu wykonawczego.

Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy i złożył wniosek o wszczęcie egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny wszczął postępowanie, ale przed doręczeniem zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego wierzyciel cofnął wniosek. Jaki będzie skutek cofnięcia wniosku?

  1. a) Postępowanie egzekucyjne będzie kontynuowane, gdyż wniosek został już skutecznie złożony, a cofnięcie wniosku po wszczęciu postępowania nie ma wpływu na jego dalszy bieg, ponieważ organ egzekucyjny działa z urzędu i nie jest związany wolą wierzyciela.
  2. b) Postępowanie egzekucyjne zostanie zawieszone na czas oznaczony, gdyż cofnięcie wniosku przez wierzyciela jest równoznaczne z wnioskiem o zawieszenie postępowania, a organ egzekucyjny ma obowiązek uwzględnić taki wniosek i zawiesić postępowanie na czas wskazany przez wierzyciela.
  3. c) Postępowanie egzekucyjne zostanie umorzone na podstawie przepisów o umorzeniu postępowania, gdyż cofnięcie wniosku przez wierzyciela powoduje odpadnięcie podstawy do dalszego prowadzenia egzekucji, a organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Cofnięcie wniosku o wszczęcie egzekucji przez wierzyciela jest podstawą do umorzenia postępowania egzekucyjnego. Organ egzekucyjny wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy odpadnie podstawowe jego założenie, jakim jest wola wierzyciela prowadzenia egzekucji. Zawieszenie postępowania następuje w innych przypadkach, np. na wniosek wierzyciela, ale nie w sytuacji cofnięcia wniosku, a kontynuowanie postępowania bez wniosku wierzyciela byłoby sprzeczne z zasadą dyspozycyjności.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 59 § 1 pkt 6

Pułapka: Pomylenie skutków cofnięcia wniosku z zawieszeniem postępowania.

Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy, w którym jako adres zobowiązanego wskazał nieaktualne miejsce zamieszkania. Zobowiązany nie odebrał tytułu, ponieważ przebywał pod innym adresem. Jakie czynności powinien podjąć organ egzekucyjny po otrzymaniu takiego tytułu?

  1. a) Organ egzekucyjny powinien wszcząć egzekucję na podstawie otrzymanego tytułu, uznając, że wskazanie adresu ma znaczenie tylko techniczne, a wierzyciel może skorygować dane zobowiązanego już po podjęciu pierwszych czynności egzekucyjnych.
  2. b) Organ egzekucyjny powinien z urzędu ustalić aktualny adres zobowiązanego, poprawić dane używane do doręczeń i doręczyć tytuł pod nowym adresem, ponieważ odpowiada za usunięcie braków potrzebnych do sprawnego prowadzenia egzekucji.
  3. c) Organ egzekucyjny powinien nie przystępować do egzekucji i zawiadomić wierzyciela, że tytuł wykonawczy nie spełnia wymogu wskazania adresu zobowiązanego z art. 27 § 1 pkt 2 ustawy, co uniemożliwia doręczenie tytułu. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Organ egzekucyjny niebędący jednocześnie wierzycielem nie przystępuje do egzekucji i zawiadamia wierzyciela o przyczynach nieprzystąpienia, jeżeli tytuł wykonawczy nie spełnia wymogów określonych w art. 27 § 1 i 2 ustawy (art. 29 § 2 pkt 3). Do wymogów tych należy wskazanie danych zobowiązanego, w tym adresu. Brak aktualnego adresu uniemożliwia prawidłowe doręczenie tytułu zobowiązanemu. Organ egzekucyjny nie jest uprawniony do samodzielnego korygowania danych w tytule wykonawczym ani do zastępowania wierzyciela w usuwaniu tego braku. Wierzyciel może wystawić zmieniony tytuł wykonawczy z aktualnymi danymi.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 29 § 2 pkt 3 w związku z art. 27 § 1

Pułapka: Uznanie, że organ egzekucyjny może uzupełnić braki tytułu wykonawczego.

Wierzycielem w postępowaniu egzekucyjnym w administracji jest podmiot, który:

  1. a) Jest podmiotem, na którym ciąży obowiązek wynikający z prawa i wobec którego może być prowadzona egzekucja administracyjna jako wobec zobowiązanego.
  2. b) Jest organem prowadzącym postępowanie egzekucyjne i stosującym ustawowe środki egzekucyjne w celu przymusowego wykonania obowiązku.
  3. c) Jest podmiotem uprawnionym na podstawie prawa do dochodzenia obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Wierzycielem jest podmiot, który na podstawie przepisów prawa jest uprawniony do dochodzenia obowiązku podlegającego egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny to podmiot prowadzący postępowanie egzekucyjne i stosujący środki egzekucyjne, natomiast zobowiązany to podmiot, który ma wykonać obowiązek i wobec którego może być prowadzona egzekucja. Zatem wariant dotyczący uprawnienia do dochodzenia obowiązku jest poprawny, a pozostałe dwa opisują inne role w postępowaniu.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 1a pkt 13

Pułapka: Częste mylenie wierzyciela z organem egzekucyjnym, zwłaszcza gdy wierzyciel jest jednocześnie organem egzekucyjnym.

Zobowiązany, któremu doręczono upomnienie, ma obowiązek zawiadomić wierzyciela o zmianie adresu zamieszkania lub siedziby:

  1. a) w terminie 7 dni od dnia doręczenia upomnienia.
  2. b) niezwłocznie po doręczeniu upomnienia. poprawna
  3. c) w terminie 14 dni od dnia doręczenia upomnienia.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Ustawa stanowi, że zobowiązany ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić o zmianie adresu wierzyciela po doręczeniu upomnienia. Termin 7 dni dotyczy wykonania obowiązku, a nie zawiadomienia o zmianie adresu. Termin 14 dni nie jest przewidziany w przepisach. Obowiązek zawiadomienia o zmianie adresu powstaje niezwłocznie, aby umożliwić skuteczną korespondencję.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 15 § 1a

Pułapka: Łatwo pomylić termin 7 dni na wykonanie obowiązku z terminem na zawiadomienie o zmianie adresu.

Zobowiązany otrzymał odpis tytułu wykonawczego. W terminie 7 dni od dnia doręczenia wniósł zarzut, w którym zakwestionował istnienie obowiązku, ponieważ należność została już zapłacona. Wierzyciel po rozpatrzeniu zarzutu wydał postanowienie o jego oddaleniu. Jakie jest następstwo tego postanowienia dla postępowania egzekucyjnego?

  1. a) Postępowanie egzekucyjne, zawieszone wskutek wniesienia zarzutu, jest podejmowane i kontynuowane, a na postanowienie wierzyciela o oddaleniu zarzutu zobowiązanemu przysługuje zażalenie. poprawna
  2. b) Postępowanie egzekucyjne jest zawieszone do czasu rozpatrzenia skargi złożonej przez zobowiązanego, a organ egzekucyjny wstrzymuje czynności egzekucyjne do czasu rozstrzygnięcia sprawy.
  3. c) Postępowanie egzekucyjne zostaje umorzone z mocy prawa, ponieważ zobowiązany wykazał, że obowiązek wygasł, a wierzyciel nie ma podstaw do dalszego prowadzenia egzekucji.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Wniesienie zarzutu nie później niż w terminie 7 dni od doręczenia odpisu tytułu wykonawczego zawiesza postępowanie egzekucyjne do czasu zawiadomienia organu o wydaniu ostatecznego postanowienia w sprawie zarzutu (art. 35 § 1 ustawy). Po zawiadomieniu o ostatecznym postanowieniu o oddaleniu zarzutu organ egzekucyjny kontynuuje albo podejmuje zawieszone postępowanie (art. 34 § 4 pkt 1). Na postanowienie w sprawie zarzutu przysługuje zażalenie (art. 34 § 3), a nie skarga rozpoznawana przez organ egzekucyjny. Umorzenie następuje dopiero po uznaniu zarzutu.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 34 § 3 i § 4 pkt 1 oraz art. 35 § 1

Pułapka: Błędne założenie, że wniesienie zarzutu automatycznie wstrzymuje egzekucję.

Zobowiązany otrzymał tytuł wykonawczy. Uważa, że obowiązek objęty tytułem nie istnieje, ponieważ decyzja, na podstawie której wystawiono tytuł, została uchylona, ale wierzyciel o tym nie wie. Jaki środek prawny przysługuje zobowiązanemu?

  1. a) Skarga na czynność egzekucyjną do organu egzekucyjnego, która to skarga przysługuje na czynności organu egzekucyjnego, a nie na tytuł wykonawczy, i może być wniesiona w terminie 7 dni od dokonania czynności.
  2. b) Powództwo przeciwegzekucyjne do sądu administracyjnego, które to powództwo nie jest środkiem przewidzianym w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym, gdyż w tym postępowaniu środki ochrony są uregulowane w ustawie o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
  3. c) Zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, wnoszony do wierzyciela za pośrednictwem organu egzekucyjnego, który to zarzut służy kwestionowaniu dopuszczalności egzekucji, w tym także gdy obowiązek wygasł na skutek uchylenia decyzji. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Zarzut ten służy kwestionowaniu m.in. dopuszczalności egzekucji, a więc także sytuacji, gdy obowiązek wygasł. Skarga na czynność egzekucyjną przysługuje na czynności organu egzekucyjnego, a nie na tytuł wykonawczy. Powództwo przeciwegzekucyjne nie jest środkiem przewidzianym w postępowaniu egzekucyjnym administracyjnym. Podstawa prawna: art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 33 § 1

Pułapka: Pomylenie zarzutu ze skargą na czynność egzekucyjną.

Zobowiązany otrzymał upomnienie, a następnie wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej twierdząc, że obowiązek nie istnieje. Które z poniższych zachowań organu egzekucyjnego jest prawidłowe?

  1. a) Organ egzekucyjny sam rozpoznaje zarzut i wydaje postanowienie o oddaleniu lub uwzględnieniu zarzutu.
  2. b) Organ egzekucyjny wstrzymuje postępowanie egzekucyjne z urzędu i przekazuje sprawę do sądu administracyjnego.
  3. c) Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje zarzut wierzycielowi, który wydaje postanowienie w sprawie zarzutu. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 34 ustawy, zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi, który wydaje postanowienie o oddaleniu, uznaniu zarzutu lub stwierdzeniu jego niedopuszczalności. Organ egzekucyjny nie rozpoznaje zarzutu merytorycznie. Wstrzymanie postępowania może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych ustawą, ale nie jest automatyczną konsekwencją wniesienia zarzutu.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 34

Pułapka: Zarzut jest rozpatrywany przez wierzyciela, a nie przez organ egzekucyjny.

Zobowiązany po doręczeniu upomnienia zmienił adres miejsca zamieszkania i nie zawiadomił o tym wierzyciela. Jakie skutki wiążą się z tym zaniechaniem?

  1. a) Zobowiązany ma obowiązek zawiadomić o zmianie adresu organ egzekucyjny po doręczeniu upomnienia, a wierzyciela po doręczeniu tytułu wykonawczego, przy czym zawiadomienie to powinno nastąpić w terminie 7 dni od zaistnienia zmiany.
  2. b) Zawiadomienie o zmianie adresu nie ma wpływu na dalsze postępowanie egzekucyjne, gdyż obowiązek taki powstaje dopiero po doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego, a upomnienie nie rodzi żadnych skutków prawnych w tym zakresie.
  3. c) Zobowiązany ma obowiązek niezwłocznie zawiadomić o zmianie adresu wierzyciela po doręczeniu upomnienia, a niewykonanie tego obowiązku może skutkować odpowiedzialnością za szkodę, którą poniósł wierzyciel. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Upomnienie zawiera pouczenie, że w razie niewykonania obowiązku w terminie 7 dni od jego doręczenia zobowiązany ma obowiązek zawiadomić wierzyciela, a po doręczeniu odpisu tytułu wykonawczego również organ egzekucyjny, o zmianie adresu miejsca zamieszkania lub siedziby (art. 15 § 1a ustawy). Zawiadomienie ma nastąpić niezwłocznie. Za niezawiadomienie organu egzekucyjnego o zmianie adresu na zobowiązanego może zostać nałożona kara pieniężna do 3800 zł (art. 168d § 3 pkt 1 lit. a).

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 15 § 1a oraz art. 168d § 3 pkt 1 lit. a

Pułapka: Częstym błędem jest pomylenie momentu powstania obowiązku zawiadomienia - po upomnieniu należy zawiadomić wierzyciela, a po doręczeniu tytułu wykonawczego - organ egzekucyjny.

Zobowiązany pozostaje w związku małżeńskim i ma obowiązek podatkowy, za który odpowiada majątkiem wspólnym. Wierzyciel wystawił tytuł wykonawczy na zobowiązanego, a następnie wystawił kolejny tytuł wykonawczy w celu egzekucji z nieruchomości wchodzącej w skład majątku wspólnego. Które dane musi zawierać kolejny tytuł wykonawczy?

  1. a) Dane małżonka zobowiązanego wyłącznie w przypadku, gdy małżonek wyraził zgodę na odpowiedzialność majątkiem wspólnym, a zgoda ta jest warunkiem koniecznym do prowadzenia egzekucji z tego majątku.
  2. b) Dane dotyczące tylko zobowiązanego, bez potrzeby wskazywania małżonka, gdyż nie jest on stroną postępowania egzekucyjnego, a jego dane nie są wymagane w tytule wykonawczym.
  3. c) Dane małżonka zobowiązanego, a także dane i informacje aktualne na dzień jego wystawienia, w tym oznaczenie celu, dla którego został wystawiony. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Kolejny tytuł wykonawczy musi zawierać dane i informacje określone w art. 27 § 1 pkt 1-7, 8-9a i 11-14, § 1a i 2 oraz art. 27d § 1, aktualne na dzień wystawienia, a także datę wystawienia, numer porządkowy i oznaczenie celu. W przypadku egzekucji z majątku wspólnego konieczne jest wskazanie danych małżonka zobowiązanego. Nie jest wymagana zgoda małżonka na odpowiedzialność, gdyż wynika ona z ustawy. Pominięcie danych małżonka uniemożliwiłoby skuteczne prowadzenie egzekucji z majątku wspólnego.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 26ca § 2

Pułapka: Łatwo przeoczyć obowiązek zamieszczenia danych małżonka w kolejnym tytule wykonawczym, myśląc, że egzekucja dotyczy tylko zobowiązanego.

Zobowiązany wniósł do sądu powództwo o ustalenie nieistnienia obowiązku podatkowego, który jest egzekwowany w postępowaniu egzekucyjnym. Czy wierzyciel ma obowiązek wstrzymać postępowanie egzekucyjne?

  1. a) Tak, po otrzymaniu powództwa wierzyciel zawiadamia organ egzekucyjny i żąda wstrzymania postępowania do prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy. poprawna
  2. b) Nie, wierzyciel może kontynuować egzekucję, a jej wstrzymanie zależy wyłącznie od odrębnego postanowienia sądu o zabezpieczeniu powództwa.
  3. c) Tak, wniesienie powództwa samo wstrzymuje egzekucję z mocy prawa, bez zawiadomienia organu egzekucyjnego i bez żądania wierzyciela.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Jeżeli dopuszczalne jest kwestionowanie istnienia lub wysokości należności w drodze powództwa, a zobowiązany wniesie takie powództwo, wierzyciel po otrzymaniu powództwa zawiadamia o tym organ egzekucyjny, żądając wstrzymania postępowania egzekucyjnego do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia sprawy przez sąd. Jest to wymagane przepisami prawa. Nie jest to automatyczne wstrzymanie z mocy prawa. Wierzyciel ma obowiązek zawiadomić organ egzekucyjny i żądać wstrzymania postępowania, a organ egzekucyjny jest związany tym żądaniem.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 35a

Pułapka: Wstrzymanie postępowania nie następuje z mocy prawa; konieczne jest zawiadomienie organu egzekucyjnego przez wierzyciela z żądaniem wstrzymania.

Zobowiązany wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, twierdząc, że obowiązek, którego dotyczy tytuł wykonawczy, nie podlega egzekucji administracyjnej. Organ egzekucyjny niezwłocznie przekazał zarzut wierzycielowi. Wierzyciel uznał zarzut w całości. Jaki skutek dla postępowania egzekucyjnego ma uznanie zarzutu przez wierzyciela?

  1. a) Wierzyciel wydaje postanowienie o uznaniu zarzutu, a organ egzekucyjny - na jego podstawie - umarza postępowanie egzekucyjne, co wymaga wydania stosownego postanowienia o umorzeniu. poprawna
  2. b) Postępowanie egzekucyjne zostaje umorzone z mocy prawa z dniem wydania postanowienia o uznaniu zarzutu przez wierzyciela, co oznacza, że organ egzekucyjny nie podejmuje żadnych dalszych czynności.
  3. c) Postępowanie egzekucyjne zostaje zawieszone do czasu uprawomocnienia się postanowienia wierzyciela o uznaniu zarzutu, a po uprawomocnieniu się tego postanowienia postępowanie jest podejmowane i kontynuowane.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Uznanie zarzutu przez wierzyciela skutkuje wydaniem postanowienia, na podstawie którego organ egzekucyjny umarza postępowanie egzekucyjne. Postępowanie nie jest umarzane z mocy prawa ani nie ulega zawieszeniu. Wierzyciel wydaje postanowienie o uznaniu zarzutu, a następnie organ egzekucyjny dokonuje umorzenia, co wynika z charakteru postępowania egzekucyjnego.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 34 § 2 pkt 2 lit. a i art. 34 § 4 pkt 3 lit. a

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie skutku uznania zarzutu z automatycznym umorzeniem postępowania, podczas gdy konieczne jest postanowienie organu egzekucyjnego.

Zobowiązany wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, twierdząc, że obowiązek objęty tytułem wykonawczym wygasł po wszczęciu egzekucji na skutek zapłaty. Wierzyciel uznał zarzut za zasadny. Jaki skutek dla postępowania egzekucyjnego wywoła wydanie przez wierzyciela postanowienia o uznaniu tego zarzutu?

  1. a) Organ egzekucyjny będzie kontynuował postępowanie, gdyż zarzut dotyczący wygaśnięcia obowiązku nie należy do katalogu zarzutów przewidzianych w ustawie.
  2. b) Organ egzekucyjny zawiesi postępowanie egzekucyjne do czasu uprawomocnienia się postanowienia o uznaniu zarzutu.
  3. c) Organ egzekucyjny umorzy postępowanie egzekucyjne w całości, jeżeli przyczyna wygaśnięcia obowiązku miała charakter trwały. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części jest samodzielną podstawą zarzutu (art. 33 § 2 pkt 5 ustawy). Organ egzekucyjny po otrzymaniu zawiadomienia o ostatecznym postanowieniu uznającym taki zarzut umarza postępowanie egzekucyjne w całości albo w części (art. 34 § 4 pkt 3 lit. a). Zawieszenie postępowania przewidziano tylko dla uznanego zarzutu z art. 33 § 2 pkt 6, gdy przyczyna braku wymagalności nie ma charakteru trwałego i wystąpiła po wszczęciu egzekucji. Nie umarza się jednak postępowania, jeżeli nie zostały jeszcze rozliczone koszty egzekucyjne i koszty upomnienia (art. 34b).

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 33 § 2 pkt 5 i art. 34 § 4 pkt 3 lit. a

Pułapka: Łatwo pomylić skutek uznania zarzutu - zawieszenie postępowania przysługuje tylko wtedy, gdy przyczyna braku wymagalności nie jest trwała.

Zobowiązany wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, podnosząc, że egzekwowany obowiązek nie jest obowiązkiem podlegającym egzekucji administracyjnej. Wierzyciel uznał zarzut za zasadny i wydał postanowienie o uznaniu zarzutu. Organ egzekucyjny, po otrzymaniu zawiadomienia o tym postanowieniu, powinien:

  1. a) Przekazać sprawę do sądu administracyjnego w celu rozstrzygnięcia, czy obowiązek podlega egzekucji administracyjnej.
  2. b) Umorzyć postępowanie egzekucyjne, ponieważ uznanie zarzutu z art. 33 § 2 pkt 1-5 zawsze skutkuje umorzeniem. poprawna
  3. c) Zawiesić postępowanie egzekucyjne, aby umożliwić wierzycielowi usunięcie wady tytułu wykonawczego.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zarzut dotyczący niedopuszczalności egzekucji administracyjnej, w tym twierdzenie, że obowiązek nie podlega egzekucji administracyjnej, mieści się w katalogu przyczyn określonych w art. 33 § 2 pkt 1-5. Zgodnie z art. 33 § 4 pkt 3, uznanie takiego zarzutu skutkuje umorzeniem postępowania egzekucyjnego w całości albo w części. Wariant o zawieszeniu jest błędny, gdyż zawieszenie dotyczy tylko przypadku z art. 33 § 2 pkt 6 z przyczyną nietrwałą. Wariant o przekazaniu sprawy do sądu administracyjnego jest błędny, gdyż organ egzekucyjny nie ma takich kompetencji.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 33 § 2 pkt 1 i art. 34 § 4 pkt 3 lit. a

Pułapka: Należy pamiętać, że wszystkie zarzuty z art. 33 § 2 pkt 1-5 prowadzą do umorzenia, a nie do zawieszenia.

Zobowiązany wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej, twierdząc, że obowiązek nie jest wymagalny, ponieważ ustawa przewiduje rozłożenie zapłaty na raty, a decyzja w tej sprawie nie została jeszcze wydana. Wierzyciel uznał zarzut, stwierdzając, że przyczyna braku wymagalności ma charakter trwały. Jaki skutek dla postępowania egzekucyjnego wywołuje uznanie takiego zarzutu?

  1. a) Postępowanie zostaje umorzone w całości lub w części poprawna
  2. b) Postępowanie toczy się dalej, ale wierzyciel może skorygować tytuł wykonawczy
  3. c) Postępowanie zostaje zawieszone w całości lub w części
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Uznanie zarzutu dotyczącego braku wymagalności obowiązku, gdy przyczyna ma charakter trwały lub wystąpiła przed wszczęciem egzekucji, skutkuje umorzeniem postępowania w całości lub w części. Zawieszenie następuje tylko wtedy, gdy przyczyna braku wymagalności nie ma charakteru trwałego i wystąpiła po wszczęciu. Kontynuowanie postępowania po uznaniu zarzutu byłoby sprzeczne z przepisem.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 34 § 4 pkt 3 lit. b

Pułapka: Należy odróżnić trwałą przyczynę braku wymagalności od nietrwałej - tylko ta druga, gdy wystąpiła po wszczęciu, prowadzi do zawieszenia.

Zobowiązany wniósł zarzut w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej. W którym terminie wierzyciel niebędący jednocześnie organem egzekucyjnym może złożyć zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w przedmiocie tego zarzutu?

  1. a) W terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia
  2. b) W terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia poprawna
  3. c) W terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 17 § 1 ustawy zażalenie wnosi się do organu odwoławczego za pośrednictwem organu, który wydał zaskarżone postanowienie, w terminie 7 dni od dnia doręczenia lub ogłoszenia postanowienia. Ten sam siedmiodniowy termin obowiązuje przy zażaleniach na postanowienia wierzycieli w sprawie zarzutu (art. 17 § 1a). Terminy 14 i 30 dni nie mają zastosowania; 30 dni to termin wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego.

Podstawa prawna: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2026 poz. 268), art. 17 § 1 i § 1a

Pułapka: Pomylenie terminów na zarzut, zażalenie i skargę.