Raportująca instytucja finansowa, w przypadku gdy beneficjent pieniężnej umowy ubezpieczenia lub umowy renty nie jest właścicielem beneficjentem, przyjmuje, że nie jest on osobą raportowaną, i nie traktuje rachunku finansowego posiadanego przez tego beneficjenta jako rachunku raportowanego. Kiedy instytucja finansowa ma powody sądzić, że beneficjent jest osobą raportowaną?

Dlaczego tak: Art. 48 ust. 2 ustawy o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami stanowi, że instytucja finansowa ma powody sądzić, że beneficjent jest osobą raportowaną, jeżeli z informacji zgromadzonych przez instytucję i związanych z beneficjentem wynika, że występują przesłanki określone w art. 50 ust. 2. Wariant dotyczący wysokości świadczenia jest błędny, gdyż ustawa nie wiąże z kwotą świadczenia domniemania, że beneficjent jest osobą raportowaną. Wariant dotyczący rezydencji i braku adresu jest również błędny, gdyż sam brak adresu nie jest przesłanką z art. 50 ust. 2.

Podstawa prawna: Ustawa o wymianie informacji podatkowych z innymi państwami (Dz.U. 2025 poz. 1379), art. 48 ust. 2

Pułapka: Należy pamiętać, że domniemanie, iż beneficjent jest osobą raportowaną, opiera się na przesłankach z art. 50 ust. 2, a nie na innych okolicznościach.