Prawo celne

Unijny kodeks celny i krajowe Prawo celne: obszar celny, przedstawicielstwo celne, zgłoszenie celne, procedury celne i szczególne, dług celny i jego zabezpieczenie, wartość celna i pochodzenie towaru, taryfa celna i TARIC, wiążące informacje taryfowe i o pochodzeniu, upoważniony przedsiębiorca AEO, kontrola celna i postępowanie w sprawach celnych.

Dziedzina z art. 20 ust. 1 pkt 6 ustawy o doradztwie podatkowym. W tej dziedzinie mamy 71 pytań.

Przedsiębiorca dokonuje przywozu towarów i rozważa, czy może skorzystać z preferencyjnego pochodzenia towarów. Który dokument potwierdza niepreferencyjne pochodzenie towarów wywożonych z terytorium kraju?

a) Faktura handlowa wystawiona przez eksportera, zawierająca deklarację pochodzenia towarów, jest dokumentem handlowym, ale nie stanowi świadectwa pochodzenia w rozumieniu przepisów celnych.
b) Świadectwo przewozowe EUR.1, wydawane przez organy celne na potrzeby eksportu, potwierdza preferencyjne pochodzenie towarów w ramach umów handlowych.
c) Świadectwo pochodzenia wystawione przez organ celny na wniosek eksportera lub nadawcy, potwierdza niepreferencyjne pochodzenie towarów wywożonych z terytorium kraju. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo celne, na wniosek eksportera lub nadawcy towaru świadectwa pochodzenia towarów wywożonych z terytorium kraju są wystawiane przez organy celne. Świadectwo EUR.1 potwierdza pochodzenie preferencyjne, a nie niepreferencyjne, a faktura handlowa nie jest dokumentem potwierdzającym pochodzenie w tym znaczeniu. Zatem wskazanie świadectwa wystawionego przez organ celny jest poprawne.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 10 ust. 1

Pułapka: Łatwo pomylić świadectwo niepreferencyjne z preferencyjnym, np. EUR.1.

Przedsiębiorca dokonuje przywozu towarów z Norwegii. Towar został wyprodukowany w całości w Norwegii, ale przed wysyłką do Polski był czasowo składowany w magazynie w Niemczech. Jakie pochodzenie należy wskazać w zgłoszeniu celnym?

a) Pochodzenie nieunijne, ponieważ wystarczy wskazać status Norwegii jako państwa spoza UE, niezależnie od wcześniejszego składowania w Niemczech
b) Pochodzenie norweskie, ponieważ towar w całości uzyskano w Norwegii, a samo czasowe składowanie w Niemczech go nie zmienia poprawna
c) Pochodzenie niemieckie, ponieważ decyduje ostatnie państwo pobytu towaru przed przywozem, nawet gdy było to tylko składowanie magazynowe

Dlaczego tak: O pochodzeniu towarów decyduje miejsce, w którym towary zostały w całości uzyskane lub poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu. Czasowe składowanie towarów w magazynie w innym państwie nie stanowi wystarczającej obróbki ani przetworzenia i nie zmienia pochodzenia towarów. Zatem towar wyprodukowany w całości w Norwegii zachowuje pochodzenie norweskie, mimo że był czasowo składowany w Niemczech. Wskazanie pochodzenia niemieckiego byłoby błędne, gdyż magazynowanie nie nadaje pochodzenia. Określenie pochodzenia jako ogólnie nieunijne jest również nieprawidłowe, ponieważ w zgłoszeniu należy wskazać konkretne pochodzenie towaru wynikające z reguł pochodzenia. Norwegia jest państwem trzecim, ale pochodzenie tego towaru pozostaje norweskie.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE 952/2013), art. 59-60

Pułapka: Pomyłka polega na myleniu pojęcia pochodzenia z ostatnim miejscem składowania lub przynależnością państwa do Unii Europejskiej.

Przedsiębiorca dokonuje przywozu towarów z państwa trzeciego. W celu ustalenia wartości celnej importer poniósł koszty transportu towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii oraz koszty ubezpieczenia. Które z tych kosztów, zgodnie z unijnym kodeksem celnym, dolicza się do wartości celnej?

a) Do wartości celnej dolicza się wyłącznie koszty transportu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii, natomiast kosztów ubezpieczenia nie uwzględnia się.
b) Do wartości celnej dolicza się koszty transportu i ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii, o ile nie zostały już ujęte w cenie. poprawna
c) Do wartości celnej dolicza się wyłącznie koszty ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii, natomiast kosztów transportu nie uwzględnia się.

Dlaczego tak: Zgodnie z unijnym kodeksem celnym wartość celna towarów obejmuje, oprócz ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, koszty transportu i ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii. Koszty te są elementem kalkulacyjnym wartości celnej, chyba że zostały już uwzględnione w cenie. Warianty pomijające koszty ubezpieczenia albo koszty transportu są niezgodne z tą zasadą, ponieważ oba rodzaje kosztów podlegają doliczeniu.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny, art. 71 ust. 1 lit. e

Pułapka: Częste błędne przekonanie, że do wartości celnej dolicza się tylko koszty transportu, a ubezpieczenie jest pomijane.

Przedsiębiorca posiada wiążącą informację taryfową (WIT) dla towaru X. Po jakim czasie od dnia wydania WIT organ celny może stwierdzić jej nieważność, jeśli okaże się, że była oparta na nieprawdziwych danych przedstawionych przez wnioskodawcę?

a) WIT może zostać unieważniona wyłącznie w czasie jej 3-letniej ważności; po upływie tego okresu organ nie może już stwierdzić nieważności z powodu danych wnioskodawcy.
b) WIT może zostać unieważniona wyłącznie w terminie 6 miesięcy od dnia wydania decyzji; po tym terminie organ nie może już powołać się na wadliwość danych wnioskodawcy.
c) WIT może zostać unieważniona w każdym czasie, jeżeli oparto ją na nieprawdziwych lub niekompletnych danych wnioskodawcy; przepisy nie wyznaczają tu terminu. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 34 ust. 5 UKC decyzja WIT zostaje unieważniona, jeżeli była oparta na nieprawidłowych lub niekompletnych informacjach przedstawionych przez wnioskodawcę, a przepis nie wprowadza żadnego terminu na takie działanie organu. Wariant wprowadzający limit 3 lat jest błędny, gdyż trzy lata to okres ważności WIT, a nie termin na jej unieważnienie. Wariant wprowadzający limit 6 miesięcy jest błędny, gdyż żaden przepis nie przewiduje takiego terminu.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 34 ust. 5

Pułapka: Pomylenie przesłanek unieważnienia z okresem ważności WIT.

Przedsiębiorca sprowadza z Chin towary o wartości celnej 100 000 zł. W trakcie kontroli celnej organ stwierdza, że zgłoszona wartość celna jest zaniżona o 20 000 zł, co skutkuje powstaniem długu celnego w kwocie wyższej niż pierwotnie obliczona. Jaką kwotę długu celnego powinien zapłacić przedsiębiorca?

a) Dług celny powinien zostać obliczony od wartości celnej ustalonej przez organ, czyli od 120 000 zł poprawna
b) Dług celny powinien zostać obliczony od wartości celnej pierwotnie zgłoszonej, czyli od 100 000 zł
c) Dług celny powinien zostać obliczony od wartości celnej średniej między zgłoszoną a ustaloną przez organ, czyli od 110 000 zł

Dlaczego tak: W razie stwierdzenia przez organ celny, że zgłoszona wartość celna jest nieprawidłowa, dług celny powstaje w wysokości wynikającej z prawidłowo ustalonej wartości celnej. Organ celny ma obowiązek określić wartość celną na podstawie przepisów unijnego kodeksu celnego, a różnica w cłach podlega dopłacie. Zaniżenie wartości celnej nie może skutkować obniżeniem należności celnych, dlatego dług celny należy obliczyć od wartości ustalonej przez organ, czyli od 120 000 zł. Warianty oparte na wartości pierwotnie zgłoszonej lub średniej nie znajdują oparcia w przepisach prawa celnego.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 70 ust. 1 i art. 101 ust. 1

Pułapka: Pomylenie wartości celnej z podstawą opodatkowania VAT lub przyjęcie wartości zgłoszonej jako wiążącej.

Przedsiębiorca z siedzibą w kraju trzecim zamierza dokonywać zgłoszeń celnych w Polsce. Zgodnie z unijnym kodeksem celnym, przedstawicielstwo celne w Unii może być wykonywane:

a) przez osobę mającą siedzibę w państwie trzecim, pod warunkiem że jest to przedstawicielstwo bezpośrednie
b) wyłącznie przez osobę mającą siedzibę na terytorium Unii Europejskiej poprawna
c) przez każdą osobę, pod warunkiem że jest ustanowiona jako przedstawiciel celny w państwie członkowskim, w którym ma siedzibę

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 18 ust. 1 UKC, przedstawiciel celny musi być ustanowiony na terytorium celnym Unii, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Oznacza to, że osoba mająca siedzibę poza Unią nie może wykonywać przedstawicielstwa celnego na terenie Unii. Wariant dotyczący przedstawicielstwa bezpośredniego jest błędny, gdyż nie ma takiego wyjątku. Wariant dopuszczający przedstawiciela z siedzibą w państwie trzecim jest niezgodny z art. 18 ust. 1 UKC.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, art. 18 ust. 1

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie warunku siedziby z warunkiem ustanowienia w danym państwie członkowskim - UKC wymaga, by przedstawiciel miał siedzibę w Unii, a nie tylko był ustanowiony.

Przedsiębiorca z siedzibą w Polsce dokonuje przywozu towarów z Brazylii. W celu potwierdzenia pochodzenia towarów dla celów preferencyjnych (obniżka lub zwolnienie z cła) zamierza wystąpić o wydanie wiążącej informacji o pochodzeniu (WIP). Które z poniższych stwierdzeń jest prawidłowe?

a) WIP jest wydawana na pisemny wniosek zainteresowanego i w okresie ważności wiąże organy celne wszystkich państw członkowskich UE, jeżeli dane z wniosku odpowiadają rzeczywistości. poprawna
b) WIP jest wydawana wyłącznie na wniosek eksportera z kraju trzeciego; importer z UE nie może złożyć wniosku samodzielnie, nawet gdy dysponuje pełnymi danymi o towarze i jego pochodzeniu.
c) WIP jest wydawana na wniosek zainteresowanego, lecz wiąże tylko organy celne państwa, które ją wydało; organy innych państw UE mogą ją pominąć i przyjąć własne ustalenia.

Dlaczego tak: Wiążąca informacja o pochodzeniu (WIP) jest wydawana na wniosek zainteresowanego, którym może być zarówno importer, jak i eksporter. WIP jest wiążąca dla organów celnych wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej w okresie jej ważności, pod warunkiem że stan faktyczny i prawny przedstawiony we wniosku jest zgodny z rzeczywistością. Nie jest wydawana wyłącznie eksporterowi z kraju trzeciego, a importer może wystąpić o WIP na podstawie posiadanych informacji o towarze. Nie wiąże wyłącznie organów polskich ani wyłącznie organów państwa, które ją wydało, lecz organy celne wszystkich państw członkowskich Unii.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie (UE) nr 952/2013), art. 33-34

Pułapka: Częstym błędem jest myślenie, że WIP jest dostępna tylko dla eksporterów, podczas gdy importerzy również mogą o nią wystąpić.

Przedsiębiorca z siedzibą w Polsce dokonuje zgłoszenia celnego w procedurze uproszczonej na podstawie pozwolenia. Kiedy, co do zasady, powstaje dług celny w związku z objęciem towarów tą procedurą?

a) W momencie zwolnienia towaru, jeśli zgłoszenie zostało złożone w formie elektronicznej.
b) W momencie przyjęcia zgłoszenia celnego, pod warunkiem że towar został przedstawiony organowi celnemu. poprawna
c) W momencie złożenia zgłoszenia celnego w urzędzie celnym, niezależnie od tego, czy towar został przedstawiony organowi celnemu.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny w przywozie powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, a przyjęcie następuje po spełnieniu warunków określonych w art. 172 UKC, w tym po przedstawieniu towaru organowi celnemu. W procedurze uproszczonej zgłoszenie może być złożone wcześniej, ale dług celny powstaje dopiero z chwilą przyjęcia zgłoszenia. Odpowiedź mówiąca o złożeniu zgłoszenia bez przedstawienia towaru jest błędna, bo w takim przypadku zgłoszenie nie może być przyjęte. Odpowiedź o zwolnieniu towaru jest błędna, bo zwolnienie jest czynnością późniejszą i nie decyduje o powstaniu długu.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 77 ust. 2 i art. 172

Pułapka: Najczęściej mylony jest moment złożenia zgłoszenia z momentem jego przyjęcia - dług celny powstaje dopiero z chwilą przyjęcia zgłoszenia.

Przedsiębiorca z siedzibą w Polsce otrzymał wiążącą informację taryfową (WIT) dla towaru klasyfikowanego do kodu CN 8471 30 00. W trakcie okresu ważności WIT zmieniło się prawo Unii Europejskiej, w wyniku czego towary te podlegają innemu kodowi taryfowemu. Które z poniższych stwierdzeń jest prawidłowe?

a) WIT zachowuje moc dla zgłoszeń towarów przywiezionych przed dniem wejścia w życie zmiany prawa; dla późniejszych odpraw przedsiębiorca musi uzyskać nową WIT przed zastosowaniem nowego kodu.
b) WIT traci ważność z dniem wejścia w życie zmiany prawa; od tego dnia zgłoszenia należy składać według nowej klasyfikacji, a błąd może skutkować dopłatą należności celnych. poprawna
c) WIT zachowuje ważność do końca okresu wskazanego w decyzji; organy celne stosują dotychczasowy kod, dopóki przedsiębiorca nie złoży wniosku o uchylenie albo zmianę WIT.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 34 unijnego kodeksu celnego wiążąca informacja taryfowa przestaje być ważna, gdy zmienia się prawo Unii, które miało wpływ na klasyfikację taryfową towaru. Od dnia wejścia w życie tej zmiany WIT nie może być stosowana do klasyfikacji według dotychczasowego kodu. Przedsiębiorca powinien dokonywać zgłoszeń celnych zgodnie z nową klasyfikacją, a zastosowanie nieaktualnego kodu może prowadzić do obowiązku rozliczenia różnicy w należnościach celnych. WIT nie pozostaje ważna do końca okresu wskazanego w decyzji ani nie jest utrzymywana tylko dla towarów przywiezionych przed zmianą prawa.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie (UE) nr 952/2013), art. 34

Pułapka: Częstym błędem jest myślenie, że WIT jest ważna przez cały okres, nawet jeśli zmieniło się prawo.

Przedsiębiorca z siedzibą w Polsce, posiadający status AEO, dokonuje zgłoszenia celnego. Które z uprawnień mu przysługuje na podstawie unijnego kodeksu celnego?

a) Może korzystać z ułatwień dotyczących kontroli celnych oraz z uproszczeń przewidzianych w przepisach celnych, zgodnie z art. 38 UKC. poprawna
b) Ma jedynie bezwzględne pierwszeństwo obsługi w urzędach celnych i nie może korzystać z uproszczeń proceduralnych, zgodnie z art. 38 UKC.
c) Może odstąpić od składania zgłoszeń celnych dla wszystkich towarów przywożonych na obszar celny Unii, zgodnie z art. 38 UKC.

Dlaczego tak: Status AEO uprawnia do korzystania z uproszczeń przewidzianych w przepisach celnych oraz z ułatwień w zakresie kontroli celnej, w tym mniejszej liczby kontroli fizycznych i dokumentowych. Może także wiązać się z uproszczonymi procedurami, takimi jak uproszczone zgłoszenia lub centralne oclenie, jeżeli spełnione są właściwe warunki. Status AEO nie zwalnia z obowiązku składania zgłoszeń celnych dla wszystkich towarów i nie daje bezwzględnego pierwszeństwa obsługi w urzędach celnych. Odpowiedź wskazująca na uproszczenia i ułatwienia jest zgodna z art. 38 UKC.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE nr 952/2013), art. 38

Pułapka: Częstym błędem jest myślenie, że AEO jest zwolniony z obowiązków celnych, podczas gdy chodzi o ułatwienia, a nie całkowite zwolnienie.

Przedsiębiorca zamierza dokonać zgłoszenia celnego towarów w procedurze dopuszczenia do obrotu. Które informacje nie są wymagane w zgłoszeniu celnym?

a) Oznaczenie taryfowe towaru według nomenklatury CN
b) Wysokość wynagrodzenia przedstawiciela celnego poprawna
c) Numer identyfikacyjny EORI zgłaszającego

Dlaczego tak: Zgłoszenie celne powinno zawierać m.in. numer EORI zgłaszającego oraz oznaczenie taryfowe towaru zgodnie z nomenklaturą CN. Wysokość wynagrodzenia przedstawiciela celnego nie jest elementem zgłoszenia celnego, ponieważ wynagrodzenie to jest kwestią umowną między zgłaszającym a przedstawicielem i nie ma wpływu na dane celne. Zatem wskazanie wysokości wynagrodzenia przedstawiciela celnego jako informacji niewymaganej jest poprawne, podczas gdy pozostałe informacje są obowiązkowe.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 162 i art. 163

Pułapka: Należy odróżnić dane wymagane do zgłoszenia celnego od wewnętrznych rozliczeń między stronami umowy o przedstawicielstwo.

Przy określaniu wartości celnej towarów przywożonych na obszar celny Unii zastosowanie znajduje metoda wartości transakcyjnej. Która z poniższych kwot nie jest doliczana do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za towary?

a) Koszty wywozu towarów z obszaru celnego Unii. poprawna
b) Koszty ubezpieczenia towarów podczas transportu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii.
c) Koszty transportu towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii.

Dlaczego tak: Do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej dolicza się m.in. koszty transportu i ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii. Koszty wywozu nie są elementem kalkulacyjnym wartości celnej przy przywozie, gdyż dotyczą sytuacji odwrotnej. Zatem wskazanie kosztów wywozu jest błędne, a pozostałe dwa elementy są doliczane.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1

Pułapka: Należy pamiętać, że wartość celną ustala się dla przywozu, a nie wywozu.

Spółka Alfa S.A. z siedzibą w Warszawie planuje przywóz towarów z Chin. W celu uzyskania pewności co do klasyfikacji taryfowej towarów, spółka zamierza wystąpić o wydanie wiążącej informacji taryfowej (WIT). Które z poniższych stwierdzeń dotyczących WIT jest prawidłowe?

a) WIT wydaje się na wniosek zainteresowanego i w okresie ważności wiąże organy celne wszystkich państw członkowskich UE, jeżeli dane z wniosku odpowiadają rzeczywistości. poprawna
b) WIT wiąże wyłącznie organ celny, który ją wydał, a w innych państwach członkowskich UE wymaga każdorazowego odrębnego potwierdzenia przed odprawą towaru.
c) WIT jest wydawana z urzędu po zgłoszeniu towaru do odprawy, a jej ważność może zostać przedłużona na kolejny okres, jeżeli przepisy prawa nie uległy zmianie.

Dlaczego tak: Wiążąca informacja taryfowa (WIT) jest wydawana na wniosek zainteresowanego i jest wiążąca dla organów celnych wszystkich państw członkowskich Unii Europejskiej w okresie jej ważności, pod warunkiem że stan faktyczny i prawny przedstawiony we wniosku jest zgodny z rzeczywistością. Co do zasady WIT jest ważna przez trzy lata. Jej ważność nie jest przedłużana - po upływie okresu ważności należy wystąpić o nową WIT. WIT nie wiąże wyłącznie wnioskodawcy ani wyłącznie organu, który ją wydał, lecz zapewnia jednolite stosowanie klasyfikacji taryfowej przez organy celne w Unii.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie (UE) nr 952/2013), art. 33-34

Pułapka: Częstym błędem jest przekonanie, że WIT jest wiążąca tylko w państwie wydania, podczas gdy obowiązuje w całej Unii.

Spółka Alfa sp. z o.o. dokonała zgłoszenia celnego towarów do procedury uszlachetniania czynnego. W trakcie kontroli celnej okazało się, że towary nie zostały użyte do uszlachetnienia w terminie przewidzianym w pozwoleniu. Kiedy powstanie dług celny w tej sytuacji?

a) Z dniem upływu terminu przewidzianego w pozwoleniu na uszlachetnianie czynne. poprawna
b) Z dniem stwierdzenia przez organ celny naruszenia warunków procedury podczas kontroli.
c) Z dniem, w którym towary zostały objęte procedurą uszlachetniania czynnego, czyli z dniem przyjęcia zgłoszenia celnego.

Dlaczego tak: W przypadku niewykorzystania towarów zgodnie z warunkami procedury uszlachetniania czynnego dług celny powstaje z dniem upływu terminu określonego w pozwoleniu, chyba że termin ten został przedłużony. Wariant wiążący powstanie długu z dniem stwierdzenia naruszenia przez organ jest błędny, gdyż dług powstaje z mocy prawa w dniu upływu terminu, a decyzja organu ma charakter deklaratoryjny. Wariant wiążący powstanie długu z dniem objęcia towarów procedurą jest błędny, gdyż w tym momencie warunki procedury były jeszcze spełnione.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 79 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. a

Pułapka: Przypisanie powstania długu celnego do daty kontroli, a nie do daty naruszenia obowiązku.

Spółka Alfa z siedzibą w Polsce planuje uzyskać wiążącą informację o pochodzeniu (WIP) dla towarów, które zamierza eksportować. Który organ jest właściwy do wydania WIP po dniu 1 lipca 2023 r.?

a) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. poprawna
b) Naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla siedziby spółki.
c) Szef Krajowej Administracji Skarbowej.

Dlaczego tak: Po dniu 1 lipca 2023 r. zadania w zakresie wydawania wiążących informacji taryfowych i wiążących informacji o pochodzeniu wykonuje dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, co wynika z art. 22 ust. 1 pkt 2a ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej oraz z art. 70 ust. 2a ustawy - Prawo celne. Naczelnik urzędu celno-skarbowego nie jest właściwy do wydawania WIP, a Szef KAS utracił tę właściwość na rzecz dyrektora KIS, przy czym nadal prowadzi na przykład wykaz gwarantów.

Podstawa prawna: ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2025 poz. 1131), art. 22 ust. 1 pkt 2a

Pułapka: Aktualna właściwość organu po nowelizacji - łatwo wskazać Szefa KAS na podstawie stanu sprzed 2023 r.

Spółka Alfa z siedzibą w Warszawie otrzymała od organu celnego decyzję dotyczącą długu celnego. Spółka chce złożyć odwołanie od tej decyzji. Który organ jest właściwy do rozpatrzenia odwołania?

a) Dyrektor izby administracji skarbowej poprawna
b) Naczelnik urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję, w ramach postępowania odwoławczego
c) Szef Krajowej Administracji Skarbowej

Dlaczego tak: Odwołanie od decyzji wydanej w pierwszej instancji przez naczelnika urzędu celno-skarbowego w sprawach celnych rozpatruje dyrektor izby administracji skarbowej. Wynika to z przepisów ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej, które określają strukturę organów i ich właściwość. Naczelnik urzędu celno-skarbowego, który wydał decyzję, nie jest organem odwoławczym od własnej decyzji, a Szef Krajowej Administracji Skarbowej jest organem wyższego stopnia w stosunku do dyrektora izby, ale nie jest właściwy do bezpośredniego rozpatrywania odwołań od decyzji naczelnika.

Podstawa prawna: ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2025 poz. 1131), art. 25 ust. 1 pkt 2 oraz ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 69 ust. 1 pkt 2 lit. a

Pułapka: Często myli się organ odwoławczy od decyzji naczelnika urzędu celno-skarbowego - jest nim dyrektor izby administracji skarbowej, a nie Szef KAS.

Spółka Beta złożyła wniosek o wydanie wiążącej informacji taryfowej (WIT) w dniu 15 maja 2026 r. Jaki jest termin wydania WIT przez organ celny?

a) WIT powinna zostać wydana w terminie 60 dni od dnia przyjęcia wniosku, co jest zgodne z art. 22 ust. 3 UKC, który nakazuje organowi celnemu szybkie rozpatrzenie wniosku.
b) WIT powinna zostać wydana w terminie 120 dni od dnia przyjęcia wniosku, zgodnie z art. 22 ust. 3 UKC, który określa maksymalny czas na wydanie decyzji przez organ celny. poprawna
c) WIT powinna zostać wydana w terminie 90 dni od dnia przyjęcia wniosku, co wynika z art. 22 ust. 3 UKC, który przewiduje krótszy okres na załatwienie sprawy przez organ celny.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 22 ust. 3 UKC organy celne wydają decyzję, w tym wiążącą informację taryfową, nie później niż w terminie 120 dni od dnia przyjęcia wniosku. Warianty wskazujące 60 dni i 90 dni są błędne, gdyż nie odpowiadają terminowi przewidzianemu w unijnym kodeksie celnym. Termin 120 dni może zostać przedłużony, a jego bieg zawieszony, jeżeli organ zażąda dodatkowych informacji.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 22 ust. 3

Pułapka: Pomylenie terminu wydania WIT z terminem wydania innych decyzji celnych, np. 30 dni w postępowaniu krajowym.

Spółka z o.o. dokonuje przywozu towarów z USA. Wartość transakcyjna towarów wynosi 100 000 zł. Koszty transportu do granicy Unii wynoszą 5 000 zł, a koszty ubezpieczenia w trakcie transportu 2 000 zł. Po dopuszczeniu do obrotu spółka ponosi koszty transportu wewnętrznego w Polsce w wysokości 3 000 zł. Jaka jest wartość celna towarów?

a) 110 000 zł
b) 107 000 zł poprawna
c) 105 000 zł

Dlaczego tak: Wartość celna towarów przywożonych obejmuje wartość transakcyjną oraz koszty transportu i ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii. W tym przypadku wartość transakcyjna wynosi 100 000 zł, koszty transportu do granicy to 5 000 zł, a koszty ubezpieczenia 2 000 zł, co daje łącznie 107 000 zł. Koszty transportu wewnętrznego w Polsce poniesione po dopuszczeniu do obrotu (3 000 zł) nie są doliczane do wartości celnej. Zatem wskazanie 107 000 zł jest poprawne, natomiast 105 000 zł błędnie pomija koszty ubezpieczenia, a 110 000 zł błędnie dolicza koszty transportu wewnętrznego.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE 952/2013), art. 70-71

Pułapka: Częstym błędem jest doliczanie kosztów transportu po dopuszczeniu do obrotu lub pomijanie kosztów ubezpieczenia.

Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie dokonuje przywozu towarów z Chin. W celu zabezpieczenia potencjalnego długu celnego zamierza skorzystać z gwarancji udzielonej przez bank z siedzibą w Niemczech. Który podmiot jest właściwy do zatwierdzenia gwaranta w rozumieniu art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego?

a) Naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla spółki, jako organ celny właściwy do przyjęcia zgłoszenia celnego, który na podstawie art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego zatwierdza gwaranta w drodze decyzji administracyjnej.
b) Szef Krajowej Administracji Skarbowej, jeżeli bank zostanie wpisany do wykazu gwarantów prowadzonego przez ten organ, co jest równoznaczne z zatwierdzeniem gwaranta w rozumieniu art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego. poprawna
c) Minister właściwy do spraw finansów publicznych, który określa w drodze rozporządzenia warunki udzielania gwarancji, a także dokonuje wpisu gwaranta do wykazu prowadzonego na podstawie art. 52 ust. 3 ustawy - Prawo celne.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 52 ust. 1 ustawy - Prawo celne, gwarantem zatwierdzonym przez organy celne, o którym mowa w art. 94 ust. 1 unijnego kodeksu celnego, jest osoba wpisana do wykazu gwarantów uprawnionych do udzielania gwarancji składanych jako zabezpieczenie pokrycia kwot wynikających z długów celnych. Wykaz ten prowadzi i dokonuje w nim odpowiednich wpisów Szef Krajowej Administracji Skarbowej (art. 52 ust. 3). Naczelnik urzędu celno-skarbowego nie jest organem właściwym w sprawach zatwierdzania gwarantów, a minister właściwy do spraw finansów publicznych nie posiada kompetencji do zatwierdzania gwarantów, choć może określać szczegółowe warunki w drodze rozporządzenia. Zatem to Szef KAS jest podmiotem decydującym o wpisie do wykazu, co jest równoznaczne z zatwierdzeniem gwaranta.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 52 ust. 1 i 3

Pułapka: Łatwo pomylić organ prowadzący wykaz gwarantów z organem przyjmującym zgłoszenia celne lub z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, który wydaje rozporządzenia wykonawcze.

Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie dokonuje przywozu towarów na obszar celny Unii. W związku z tym dług celny może powstać. Które stwierdzenie dotyczące długu celnego jest prawidłowe?

a) Dług celny w przywozie powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego, a dłużnikiem jest wyłącznie zgłaszający wskazany w zgłoszeniu.
b) Dług celny w przywozie powstaje już z chwilą przekroczenia granicy, a dłużnikiem jest zawsze przewoźnik faktycznie wwożący towar.
c) Dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towaru procedurą celną, a dłużnikiem może być także osoba, która doprowadziła do jego powstania. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z unijnym kodeksem celnym dług celny w przywozie powstaje w wyniku objęcia towaru procedurą celną, a dłużnikiem jest zgłaszający, a w niektórych sytuacjach także inne osoby, np. ta, która doprowadziła do powstania długu. Wskazanie, że dług powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia, jest nieścisłe, bo decyduje objęcie procedurą, a ograniczenie dłużnika tylko do zgłaszającego jest zbyt wąskie. Przypisanie długu zawsze przewoźnikowi jest błędne, bo przewoźnik nie jest dłużnikiem w każdej sytuacji.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 77 i art. 79

Pułapka: Łatwo pomylić moment powstania długu celnego z momentem przyjęcia zgłoszenia celnego.

Spółka z o.o. z siedzibą w Warszawie, posiadająca status upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) w zakresie uproszczeń celnych, planuje po raz pierwszy dokonać zgłoszenia celnego towaru w procedurze dopuszczenia do obrotu. Które z poniższych stwierdzeń dotyczących korzystania z uproszczeń jest prawidłowe?

a) Posiadanie statusu AEO nie zwalnia spółki z obowiązku uzyskania odrębnego pozwolenia na stosowanie uproszczeń, chyba że przepisy prawa celnego wprost przewidują, że status AEO jest wystarczający do ich stosowania. poprawna
b) Posiadanie statusu AEO uprawnia spółkę do korzystania z uproszczeń celnych bez konieczności składania wniosku o zastosowanie uproszczenia, pod warunkiem że uproszczenie to jest przewidziane w przepisach prawa celnego.
c) Status AEO automatycznie uprawnia do korzystania ze wszystkich uproszczeń przewidzianych w przepisach celnych, w tym do składania zgłoszeń celnych w formie wpisu do rejestru prowadzonego przez organ celny.

Dlaczego tak: Status upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) jest potwierdzeniem wiarygodności podmiotu, ale nie zastępuje automatycznie odrębnych pozwoleń na stosowanie uproszczeń celnych. Zgodnie z art. 38 ust. 2 unijnego kodeksu celnego, status AEO uprawnia do korzystania z uproszczeń przewidzianych w przepisach celnych, jednak w praktyce konieczne jest spełnienie warunków określonych dla danego uproszczenia i często uzyskanie odpowiedniego pozwolenia. Wskazanie, że status AEO automatycznie uprawnia do wszystkich uproszczeń, jest błędne, gdyż niektóre uproszczenia wymagają odrębnej decyzji organu celnego. Stwierdzenie, że status AEO nie ma znaczenia dla uproszczeń, również jest nieprawidłowe, gdyż ułatwia ich uzyskanie.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny, art. 38 ust. 2

Pułapka: Częstym błędem jest myślenie, że AEO działa jak 'przepustka' do wszystkich uproszczeń bez spełnienia dodatkowych warunków.

Taryfa celna Unii Europejskiej obejmuje między innymi:

a) wyłącznie nomenklaturę celną, bez stawek celnych i środków taryfowych, ale z uwzględnieniem środków pozataryfowych i środków związanych z przywozem i wywozem towarów
b) wyłącznie stawki celne, bez nomenklatury i środków pozataryfowych, ale z uwzględnieniem środków związanych z przywozem i wywozem towarów
c) nomenklaturę celną, stawki celne, środki taryfowe i pozataryfowe, a także środki związane z przywozem i wywozem towarów poprawna

Dlaczego tak: Taryfa celna Unii Europejskiej jest kompleksowym narzędziem obejmującym nomenklaturę celną, stawki celne, a także środki taryfowe i pozataryfowe, takie jak zakazy, ograniczenia czy środki ochronne, oraz środki związane z przywozem i wywozem towarów. Wariant ograniczający taryfę wyłącznie do nomenklatury celnej i wariant ograniczający ją wyłącznie do stawek celnych są niepełne i błędne, ponieważ taryfa zawiera wszystkie te elementy łącznie.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 56 ust. 1 i 2

Pułapka: Utożsamianie taryfy celnej wyłącznie ze stawkami celnymi, podczas gdy obejmuje ona szerszy zakres środków.

Towar został objęty procedurą tranzytu zewnętrznego. W trakcie przewozu doszło do naruszenia warunków procedury, w wyniku czego towar nie został przedstawiony urzędowi celnemu przeznaczenia. Kiedy powstaje dług celny w przywozie i kto jest zobowiązany do jego zapłaty?

a) Dług celny powstaje dopiero z upływem terminu wyznaczonego na przedstawienie towaru urzędowi przeznaczenia; zobowiązany jest wyłącznie przewoźnik wskazany w dokumencie tranzytowym.
b) Dług celny powstaje z chwilą naruszenia warunków procedury; zobowiązany jest wyłącznie zgłaszający, ponieważ odpowiedzialność nie obejmuje innych uczestników przewozu ani osób działających przy naruszeniu.
c) Dług celny powstaje z chwilą naruszenia warunków wymaganych dla procedury; zobowiązani są zgłaszający oraz osoby, które świadomie przyczyniły się do naruszenia powodującego powstanie długu. poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 79 UKC w przypadku niezakończenia procedury tranzytowej dług celny powstaje z chwilą naruszenia warunków wymaganych do objęcia towaru procedurą. Zobowiązanymi są zgłaszający oraz każda osoba, która przyczyniła się do naruszenia, mając świadomość, że naruszenie to powoduje powstanie długu celnego. Odpowiedź ograniczająca zobowiązanie wyłącznie do zgłaszającego jest niepełna, a odpowiedź wiążąca powstanie długu z niezakończeniem procedury w terminie jest błędna, gdyż momentem powstania długu jest moment naruszenia, a nie moment upływu terminu.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, art. 79 ust. 1 i 2

Pułapka: Należy pamiętać, że dług celny powstaje w momencie naruszenia, a nie w momencie stwierdzenia naruszenia przez organy celne.

Wiążąca informacja taryfowa (WIT) jest wydawana na wniosek zainteresowanego. Jaki jest okres ważności WIT i od kiedy jest liczony?

a) WIT jest ważna przez 3 lata od dnia wydania, a okres ważności liczony jest od dnia wydania decyzji. poprawna
b) WIT jest ważna przez 6 lat od dnia wydania, a okres ważności liczony jest od dnia wydania decyzji.
c) WIT jest ważna przez 3 lata od dnia wydania, a okres ważności liczony jest od dnia następującego po dniu otrzymania decyzji przez wnioskodawcę.

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 33 ust. 3 UKC wiążąca informacja taryfowa jest ważna przez okres 3 lat. Wariant podający 6 lat jest błędny, gdyż sześcioletni okres nie dotyczy ważności WIT. Wariant liczący okres ważności od dnia następującego po dniu otrzymania decyzji również jest błędny, gdyż nie ma oparcia w przepisach.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny, art. 33 ust. 3

Pułapka: Pomylenie okresu ważności WIT z okresem przechowywania dokumentacji celnej.

Właściciel towaru, wobec którego prowadzona jest kontrola celna, ma prawo do obecności podczas tej kontroli. Które z poniższych stwierdzeń jest prawdziwe?

a) Właściciel towaru ma prawo być obecny podczas kontroli, ale tylko wtedy, gdy towar znajduje się w miejscu prowadzenia działalności gospodarczej właściciela.
b) Obecność właściciela towaru podczas kontroli celnej jest wymagana, a jej brak może skutkować wstrzymaniem kontroli do czasu przybycia właściciela.
c) Kontrola celna może być przeprowadzona bez obecności właściciela towaru, jeżeli jest to niezbędne do zapobieżenia naruszeniu przepisów prawa celnego. poprawna

Dlaczego tak: Przepisy unijnego kodeksu celnego (art. 47) przewidują, że osoba, której towary podlegają kontroli, ma prawo być obecna lub być reprezentowana podczas kontroli. Jednakże kontrola może być przeprowadzona bez jej obecności, jeżeli jest to konieczne ze względu na ryzyko naruszenia przepisów lub gdy osoba nie stawi się po wezwaniu. Obecność nie jest bezwzględnie wymagana, a jej brak nie wstrzymuje kontroli, jeśli jest ona uzasadniona. Prawo obecności nie jest też ograniczone do miejsca prowadzenia działalności gospodarczej.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE nr 952/2013), art. 47

Pułapka: Niektórzy mogą sądzić, że kontrola bez obecności właściciela jest zawsze niedopuszczalna, podczas gdy przepisy dopuszczają taką możliwość w określonych sytuacjach.

Zarządzającym wolnym obszarem celnym może być osoba, która spełnia między innymi warunek:

a) ma miejsce zamieszkania na terytorium kraju
b) posiada koncesję na prowadzenie składu celnego
c) ma siedzibę na obszarze celnym Unii poprawna

Dlaczego tak: Ustawa - Prawo celne wymaga, aby zarządzający wolnym obszarem celnym miał siedzibę na obszarze celnym Unii. Warunek miejsca zamieszkania na terytorium kraju nie wynika z ustawy, podobnie jak posiadanie koncesji na skład celny, która nie jest wymagana do zarządzania wolnym obszarem celnym.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 26 ust. 3 pkt 1

Pułapka: Miejsce zamieszkania na terytorium kraju jest węższe niż siedziba na obszarze celnym Unii - przepis dopuszcza podmioty z całego obszaru celnego Unii.

Zgłoszenie celne dotyczące towaru niemającego charakteru handlowego, wprowadzanego na obszar celny Unii przez podróżnego, powinno być złożone:

a) najpóźniej w chwili przystąpienia organu celnego do kontroli celnej poprawna
b) w terminie 7 dni od dnia przekroczenia granicy
c) przed rozpoczęciem podróży, w urzędzie celnym właściwym dla miejsca zamieszkania podróżnego

Dlaczego tak: Ustawa - Prawo celne stanowi, że zgłoszenie celne lub zgłoszenie do powrotnego wywozu dotyczące towaru niemającego charakteru handlowego, dokonywane przez podróżnych, powinno być złożone najpóźniej w chwili przystąpienia organu celnego do kontroli celnej. Termin 7 dni lub złożenie przed podróżą nie znajdują oparcia w przepisach.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 20

Pułapka: Przepis dotyczy tylko towarów niehandlowych podróżnych i nie przewiduje odrębnego terminu - obowiązek aktualizuje się z chwilą kontroli.

Zgłoszenie celne może zostać złożone w formie elektronicznej, na piśmie lub w formie ustnej. Która z tych form jest dopuszczalna w przypadku zgłoszenia towarów do procedury uszlachetniania czynnego?

a) Wyłącznie forma elektroniczna poprawna
b) Każda z tych form, w zależności od decyzji zgłaszającego
c) Forma elektroniczna lub pisemna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 6 ust. 1 UKC, zgłoszenia celne dokonuje się w formie elektronicznej, chyba że przepisy przewidują inną formę. Dla procedur szczególnych, takich jak uszlachetnianie czynne, nie przewidziano wyjątków, dlatego wymagana jest forma elektroniczna. Forma pisemna jest dopuszczalna tylko w przypadkach wskazanych w przepisach, np. przy zgłoszeniu uproszczonym w formie wpisu do rejestru. Forma ustna jest zarezerwowana dla określonych przypadków, np. towarów przewożonych przez podróżnych.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, art. 6 ust. 1

Pułapka: Należy pamiętać, że zasada elektronicznej formy zgłoszeń ma charakter generalny, a wyjątki są wąsko interpretowane.

Zgodnie z ustawą - Prawo celne, jeżeli umowy międzynarodowe lub przepisy odrębne zakazują posiadania towarów, ich rozpowszechniania lub obrotu nimi albo uzależniają ich posiadanie, rozpowszechnianie lub obrót od spełnienia określonych wymogów, a wymogi te nie zostały spełnione, organ celny w celu uregulowania sytuacji towaru może między innymi:

a) cofnąć towar poza obszar celny Unii lub nie zezwolić na opuszczenie tego obszaru, zająć towar i wystąpić o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa, albo wyrazić zgodę na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa poprawna
b) wyłącznie cofnąć towar poza obszar celny Unii lub nie zezwolić na opuszczenie tego obszaru, bez możliwości zajęcia towaru lub wyrażenia zgody na zrzeczenie się, a także bez możliwości wystąpienia o orzeczenie przepadku na rzecz Skarbu Państwa
c) wyłącznie zająć towar i wystąpić do sądu o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa, bez możliwości cofnięcia towaru lub wyrażenia zgody na zrzeczenie się, a także bez możliwości niezezwolenia na opuszczenie obszaru celnego Unii

Dlaczego tak: Przepis art. 31 ust. 1 ustawy - Prawo celne wprost wskazuje trzy alternatywne środki, jakie może podjąć organ celny w celu uregulowania sytuacji towaru: cofnięcie towaru poza obszar celny Unii lub niezezwolenie na opuszczenie tego obszaru, zajęcie towaru i wystąpienie o orzeczenie jego przepadku na rzecz Skarbu Państwa, a także wyrażenie zgody na zrzeczenie się towaru na rzecz Skarbu Państwa. Warianty zawężające katalog wyłącznie do zajęcia lub wyłącznie do cofnięcia towaru są niezgodne z tym przepisem, ponieważ nie uwzględniają pozostałych przewidzianych możliwości.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 31 ust. 1

Pułapka: Kuszące jest wybranie odpowiedzi zawężającej do jednego środka, ale przepis wyraźnie dopuszcza wszystkie trzy.

Zgodnie z ustawą - Prawo celne, towary zwolnione przez organ celny powinny zostać podjęte w terminie:

a) 14 dni od dnia ich zwolnienia
b) 30 dni od dnia ich zwolnienia poprawna
c) 60 dni od dnia ich zwolnienia

Dlaczego tak: Ustawa - Prawo celne stanowi wprost, że towary zwolnione przez organ celny powinny zostać podjęte w terminie 30 dni od dnia ich zwolnienia. Termin 14 dni to termin przewidziany w innych procedurach, a 60 dni nie ma podstawy w tym przepisie.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 24 ust. 1

Pułapka: Łatwo pomylić 30-dniowy termin z terminem 14-dniowym, który występuje w innych przepisach celnych, np. dotyczących powiadomień.

Zgodnie z ustawą - Prawo celne, zgłoszenie INTRASTAT jest przekazywane organom celnym w formie elektronicznej. Kto jest zobowiązany do jego złożenia?

a) Każda osoba dokonująca przywozu towarów z państwa trzeciego na terytorium kraju, bez względu na wartość obrotu, status podmiotu oraz charakter danej transakcji
b) Wyłącznie podatnik podatku od towarów i usług dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów, jeżeli podlega rejestracji jako podatnik VAT-UE i składa informacje podatkowe
c) Osoba uczestnicząca w obrocie towarowym z państwami członkowskimi Unii, zobowiązana na podstawie przepisów unijnych do przekazywania informacji statystycznych poprawna

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 97 pkt 1 i 2 ustawy - Prawo celne zgłoszenie INTRASTAT przekazują organom celnym osoby zobowiązane, czyli osoby fizyczne lub prawne uczestniczące w obrocie towarowym z państwami członkowskimi Unii, zobowiązane do przekazywania informacji na podstawie przepisów unijnych. Nie dotyczy ono obrotu z państwami trzecimi, lecz wewnątrzunijnego. Obowiązek nie jest ograniczony wyłącznie do podatników VAT ani wyłącznie do wewnątrzwspólnotowej dostawy towarów.

Podstawa prawna: ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 97 pkt 1 i 2

Pułapka: Należy pamiętać, że INTRASTAT dotyczy obrotu wewnątrzwspólnotowego, a nie przywozu z państw trzecich, oraz że krąg zobowiązanych jest szerszy niż podatnicy VAT.