Przejdź do treści
Fiskusjusz.pl
Zaloguj się Załóż konto

Prawo celne

Unijny kodeks celny i krajowe Prawo celne: obszar celny, przedstawicielstwo celne, zgłoszenie celne, procedury celne i szczególne, dług celny i jego zabezpieczenie, wartość celna i pochodzenie towaru, taryfa celna i TARIC, wiążące informacje taryfowe i o pochodzeniu, upoważniony przedsiębiorca AEO, kontrola celna i postępowanie w sprawach celnych.

Dziedzina z art. 20 ust. 1 pkt 6 ustawy o doradztwie podatkowym. W tej dziedzinie mamy 62 pytania.

Kiedy organ celny może odmówić przyjęcia zgłoszenia celnego do powrotnego wywozu?

  1. a) Gdy złożył je przedstawiciel bezpośredni zamiast pośredniego, choć zgłoszenie spełnia wymogi formalne i nie narusza zakazów ani ograniczeń.
  2. b) Gdy zgłoszenie ma braki formalne, nie spełniono warunków objęcia towaru procedurą albo procedurę wykluczają zakazy lub ograniczenia. poprawna
  3. c) Gdy obejmuje towary unijne do wyprowadzenia poza obszar celny, choć zgłoszenie zawiera wymagane dane i dokumenty.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Przepis o odmowie przyjęcia zgłoszenia celnego stosuje się odpowiednio do zgłoszenia do powrotnego wywozu, co oznacza, że przesłanki odmowy są identyczne jak w przypadku zwykłego zgłoszenia celnego. Organ może odmówić przyjęcia zgłoszenia, jeżeli nie odpowiada ono wymogom formalnym, nie są spełnione warunki objęcia towaru wnioskowaną procedurą albo zastosowanie tej procedury jest wyłączone przez obowiązujące zakazy lub ograniczenia. Pozostałe warianty są błędne, ponieważ sama forma przedstawicielstwa celnego ani sam status towarów wskazany w tych odpowiedziach nie stanowią podstawy odmowy przyjęcia zgłoszenia do powrotnego wywozu.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 21 ust. 2

Pułapka: Należy pamiętać o odpowiednim stosowaniu przepisów o odmowie przyjęcia zgłoszenia do powrotnego wywozu.

Kiedy organ celny może zastosować procedurę uproszczoną polegającą na wpisie do rejestru zgłaszającego, bez uprzedniego złożenia zgłoszenia celnego?

  1. a) Gdy wnioskodawca posiada status AEO i z tego powodu nie trzeba już odrębnie udzielać pozwolenia ani zapewniać organom dostępu do danych w systemie.
  2. b) Gdy wartość celna towarów nie przekracza 1000 euro, a zgłaszający jest zwolniony z oceny warunków dotyczących ewidencji i kontroli celnej.
  3. c) Gdy na wniosek udzielono pozwolenia, a dane zgłoszenia są w chwili złożenia dostępne organom celnym w systemie elektronicznym zgłaszającego. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Wpis do rejestru zgłaszającego wymaga pozwolenia udzielanego na wniosek osoby, a warunkiem przewidzianym wprost w kodeksie jest to, by dane zgłoszenia były w momencie jego złożenia do dyspozycji organów celnych w systemie elektronicznym zgłaszającego. Samo posiadanie statusu upoważnionego przedsiębiorcy nie zastępuje pozwolenia, choć jest wymagane wtedy, gdy zgłaszający ubiega się dodatkowo o uchylenie obowiązku przedstawienia towarów. Przepisy nie przewidują także limitu wartości celnej 1000 euro jako warunku tego uproszczenia.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (unijny kodeks celny), art. 182 ust. 1 i 3

Pułapka: Łączenie procedury uproszczonej wyłącznie z posiadaniem statusu AEO, podczas gdy warunki są szersze.

Kiedy organ celny odmawia przyjęcia zgłoszenia celnego?

  1. a) Gdy towar był wcześniej objęty inną procedurą celną, choć została ona prawidłowo zakończona, a sytuacja towaru uregulowana.
  2. b) Gdy zgłoszenie elektroniczne nie ma podpisu, ale jest to brak możliwy do uzupełnienia i nie stwierdzono innych przeszkód.
  3. c) Gdy zgłoszenie ma braki formalne, nie spełnia warunków procedury albo objęcie towaru wykluczają zakazy lub ograniczenia. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Przesłanki odmowy przyjęcia zgłoszenia celnego są określone wprost w ustawie Prawo celne i obejmują trzy przypadki: niezgodność zgłoszenia z wymogami formalnymi, niespełnienie warunków do objęcia towaru wnioskowaną procedurą oraz sytuację, w której objęcie towaru tą procedurą nie może nastąpić z powodu obowiązujących zakazów lub ograniczeń. Pozostałe warianty nie stanowią podstawy odmowy w opisanym brzmieniu: wcześniejsze objęcie procedurą nie jest przeszkodą, jeżeli sytuacja towaru została uregulowana, a sam brak podpisu elektronicznego może podlegać uzupełnieniu.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 21 ust. 1

Pułapka: Łatwo pomylić przesłanki odmowy przyjęcia zgłoszenia z przesłankami odmowy objęcia towarem procedurą celną.

Kiedy powstaje dług celny w przypadku nieprzestrzegania przepisów prawa celnego?

  1. a) W chwili objęcia towarów procedurą celną wskazaną w zgłoszeniu, której naruszenie dotyczy.
  2. b) W chwili wydania decyzji przez organ celny po zakończeniu postępowania wyjaśniającego.
  3. c) W chwili naruszenia obowiązku, którego nieprzestrzeganie spowodowało powstanie długu celnego. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Dług celny w przypadku naruszenia przepisów powstaje z chwilą, w której doszło do naruszenia obowiązku, co wynika wprost z unijnego kodeksu celnego. Nie jest wymagana decyzja organu, ani moment objęcia procedurą, gdyż dług powstaje niezależnie od tych okoliczności. Pozostałe warianty są błędne, gdyż decyzja ma charakter deklaratoryjny, a objęcie procedurą jest wcześniejszym zdarzeniem.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 79 ust. 2 lit. a

Pułapka: Należy odróżnić moment powstania długu celnego od momentu jego stwierdzenia przez organ.

Kiedy powstaje dług celny w przywozie towarów objętych procedurą celną, w przypadku nieprzestrzegania przepisów dotyczących tej procedury?

  1. a) Z upływem terminu do zakończenia procedury, nawet gdy obowiązek wykonano prawidłowo przed terminem.
  2. b) Z dniem przyjęcia zgłoszenia celnego do procedury, nawet jeśli naruszenie obowiązków nastąpiło później.
  3. c) Z chwilą niedopełnienia obowiązku, a przy obowiązku ciągłym - z chwilą zaprzestania jego wykonywania. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z unijnym kodeksem celnym dług celny w przywozie powstaje z chwilą, w której nie dopełniono obowiązku, którego niedopełnienie spowodowało powstanie długu. Jeżeli obowiązek miał być wykonywany w sposób ciągły, dług powstaje z chwilą zaprzestania jego wypełniania. Wariant wiążący powstanie długu z przyjęciem zgłoszenia celnego jest błędny, ponieważ przyjęcie zgłoszenia nie przesądza o powstaniu długu z tytułu naruszenia warunków procedury. Wariant wiążący powstanie długu z upływem terminu zakończenia procedury jest błędny, gdyż dług nie powstaje, jeżeli obowiązek został wykonany przed upływem terminu.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 79 ust. 1 lit. a i ust. 2 lit. a

Pułapka: Uznanie, że dług celny powstaje zawsze z chwilą przyjęcia zgłoszenia, podczas gdy w procedurach szczególnych istotne są naruszenia warunków.

Kiedy zgłoszenie celne może zostać złożone w formie papierowej?

  1. a) Zawsze, gdy zgłaszający nie ma dostępu do systemu teleinformatycznego; sam ten brak wystarcza do użycia papieru.
  2. b) Nigdy, ponieważ zgłoszenie celne musi mieć formę elektroniczną także przy awarii systemu.
  3. c) Gdy przepisy dopuszczają formę papierową, np. przy awarii systemu lub ze względów praktycznych. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 6 unijnego kodeksu celnego forma elektroniczna jest zasadą, ale przepisy mogą dopuszczać inne formy, w tym papierową, w szczególnych okolicznościach. Może to dotyczyć na przykład sytuacji, gdy system teleinformatyczny nie działa, albo przypadków uzasadnionych względami praktycznymi, takich jak niektóre zgłoszenia dotyczące towarów o niskiej wartości. Nie wystarczy sam brak własnego dostępu zgłaszającego do systemu, jeżeli przepisy nie przewidują takiego trybu, ani nie jest prawdą, że forma papierowa jest całkowicie zakazana. Poprawna jest więc odpowiedź wskazująca na przypadki określone w przepisach.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE nr 952/2013), art. 6

Pułapka: Należy pamiętać, że forma papierowa jest wyjątkiem, a nie regułą, i musi być przewidziana w przepisach.

Kontrola celna towarów, które zostały już dopuszczone do obrotu na obszarze celnym Unii, może być przeprowadzona:

  1. a) W każdym czasie, także wiele lat po dopuszczeniu, bez ograniczeń wynikających z przedawnienia długu celnego.
  2. b) W okresie 3 lat od powstania długu celnego, a po tym terminie przy podejrzeniu naruszenia przepisów celnych mogącego skutkować postępowaniem karnym skarbowym. poprawna
  3. c) Wyłącznie w ciągu 3 lat od dopuszczenia do obrotu, bez kontroli po tym terminie nawet przy podejrzeniu naruszenia przepisów celnych.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Kontrola celna może być przeprowadzona w terminie wynikającym z przepisów o przedawnieniu długu celnego, co do zasady w okresie 3 lat od powstania długu. Jednak w przypadku podejrzenia naruszenia przepisów celnych, które mogłoby skutkować wszczęciem postępowania karnego skarbowego, kontrola może być przeprowadzona również po upływie tego terminu. Ograniczenie kontroli wyłącznie do 3 lat, bez możliwości jej przeprowadzenia po tym terminie przy podejrzeniu naruszenia przepisów celnych, jest nieprawidłowe. Nieprawidłowe jest także twierdzenie, że kontrola może być prowadzona w każdym czasie bez żadnych ograniczeń wynikających z przepisów o przedawnieniu.

Podstawa prawna: unijny kodeks celny (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013), art. 103 i art. 46

Pułapka: Pomylenie terminu przedawnienia długu celnego z terminem na przeprowadzenie kontroli celnej - kontrola może nastąpić po przedawnieniu długu, jeśli zachodzi uzasadnione podejrzenie przestępstwa.

Kontrola celna towarów, które zostały zgłoszone do procedury dopuszczenia do obrotu, może być przeprowadzona:

  1. a) Przed zwolnieniem towarów oraz po ich zwolnieniu, jeżeli jest to potrzebne do weryfikacji przestrzegania przepisów celnych. poprawna
  2. b) Wyłącznie przed zwolnieniem towarów, ponieważ po dopuszczeniu do obrotu organ celny nie może już badać zgłoszenia.
  3. c) Wyłącznie w miejscu złożenia zgłoszenia celnego, ponieważ po przemieszczeniu towarów kontrola nie może objąć dokumentów.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z unijnym kodeksem celnym, w szczególności art. 46 ust. 2, kontrola celna może być przeprowadzona na każdym etapie obrotu towarowego. Obejmuje to zarówno okres przed zwolnieniem towarów, jak i czynności po ich zwolnieniu, jeżeli jest to uzasadnione potrzebą weryfikacji zgodności z przepisami. Organy celne mogą weryfikować towary po ich zwolnieniu, na przykład w razie podejrzenia naruszenia przepisów albo w ramach kontroli ex post. Kontrola nie jest ograniczona wyłącznie do okresu przed zwolnieniem ani wyłącznie do miejsca zgłoszenia. Odpowiedź wskazująca na możliwość kontroli przed i po zwolnieniu jest prawidłowa.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE nr 952/2013), art. 46 ust. 2

Pułapka: Niektórzy błędnie uznają, że po zwolnieniu towarów kontrola celna nie jest już możliwa, podczas gdy przepisy przewidują kontrolę następczą.

Kontrola celna towarów wprowadzanych na obszar celny Unii Europejskiej może być przeprowadzona:

  1. a) Wyłącznie w wyznaczonych urzędach celnych, po złożeniu zgłoszenia celnego i zakończeniu odprawy towarów.
  2. b) Tylko na granicy zewnętrznej Unii, w przejściach granicznych, po okazaniu dokumentów przewozowych towaru.
  3. c) W każdym miejscu na obszarze celnym Unii, także w środkach transportu i podczas przemieszczania towarów. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Kontrola celna może być przeprowadzana w każdym miejscu na obszarze celnym Unii, w tym w środkach transportu, w których towary są przewożone. Przepisy unijnego kodeksu celnego przyznają organom celnym szerokie uprawnienia kontrolne, które nie są ograniczone do urzędów celnych ani do granicy zewnętrznej. Ograniczenie kontroli wyłącznie do wyznaczonych urzędów celnych lub tylko do przejść granicznych pozbawiłoby organy celne możliwości skutecznego nadzoru nad towarami po ich dopuszczeniu do obrotu, co jest sprzeczne z istotą kontroli celnej. Kontrola może być przeprowadzana również w trakcie przemieszczania towarów, a nie tylko w miejscach stałego nadzoru.

Podstawa prawna: unijny kodeks celny (rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013), art. 5 pkt 3 i art. 46

Pułapka: Częstym błędem jest kojarzenie kontroli celnej wyłącznie z odprawą celną, podczas gdy kontrola może nastąpić w dowolnym miejscu i czasie.

Która z poniższych czynności może być dokonana przez przedstawiciela celnego bez ograniczeń w zakresie procedur celnych?

  1. a) Zgłoszenie celne wyłącznie dla towarów objętych tranzytem.
  2. b) Zgłoszenie celne we własnym imieniu, lecz na rzecz osoby trzeciej. poprawna
  3. c) Zgłoszenie celne wyłącznie dla towarów o wartości celnej do 1000 euro.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Przedstawicielstwo celne pośrednie polega na działaniu przedstawiciela we własnym imieniu, lecz na rzecz innej osoby. Uprawnia ono do dokonywania czynności przewidzianych w przepisach prawa celnego, w tym zgłoszeń celnych, w odniesieniu do wszystkich towarów i procedur, chyba że przepisy stanowią inaczej. Pozostałe warianty wprowadzają nieistniejące ograniczenia, ponieważ prawo celne nie uzależnia zakresu przedstawicielstwa od procedury tranzytu ani od wartości celnej towaru.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 18 ust. 1 i 2

Pułapka: Przedstawicielstwo celne pośrednie i bezpośrednie różnią się odpowiedzialnością, ale nie zakresem proceduralnym.

Która z poniższych osób może zostać wpisana do wykazu gwarantów uprawnionych do udzielania gwarancji składanych jako zabezpieczenie pokrycia kwot wynikających z długów celnych?

  1. a) Osoba, która ma siedzibę na obszarze celnym Unii, prowadzi w kraju działalność bankową albo ubezpieczeniową i daje rękojmię prawidłowego wywiązywania się z zobowiązań, ale nie posiada uprawnienia do udzielania gwarancji.
  2. b) Osoba, która ma siedzibę na obszarze celnym Unii, prowadzi w kraju działalność bankową albo ubezpieczeniową, posiada uprawnienie do udzielania gwarancji i daje rękojmię prawidłowego wywiązywania się z zobowiązań. poprawna
  3. c) Osoba, która ma siedzibę poza obszarem celnym Unii, prowadzi w kraju działalność bankową albo ubezpieczeniową, posiada uprawnienie do udzielania gwarancji i daje rękojmię prawidłowego wywiązywania się z zobowiązań.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Warunki wpisu do wykazu gwarantów określa art. 52 ust. 2 ustawy - Prawo celne i obejmują one łącznie: siedzibę na obszarze celnym Unii, prowadzenie na terytorium kraju działalności bankowej albo ubezpieczeniowej, posiadanie uprawnienia do udzielania gwarancji oraz rękojmię prawidłowego wywiązywania się z zobowiązań. Wariant opisujący osobę nieposiadającą uprawnienia do udzielania gwarancji jest błędny, bo nie spełnia warunku z pkt 3. Wariant opisujący osobę mającą siedzibę poza obszarem celnym Unii jest błędny, bo nie spełnia warunku z pkt 1. Prawidłowy jest wariant wymieniający wszystkie cztery warunki łącznie.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 52 ust. 2

Pułapka: Warunki wpisu do wykazu są kumulatywne, a brak jednego z nich wyklucza wpis.

Które stwierdzenie dotyczące Wspólnej Taryfy Celnej i systemu TARIC jest prawidłowe?

  1. a) TARIC obejmuje jedynie stawki celne konwencjonalne i autonomiczne, nie wykazując środków polityki handlowej, w tym ceł antydumpingowych ani wyrównawczych.
  2. b) Wspólna Taryfa Celna obejmuje stawki z umów międzynarodowych i środki taryfowe, w tym cła antydumpingowe i wyrównawcze, a TARIC stosuje się w całej UE. poprawna
  3. c) TARIC jest odrębnym krajowym systemem taryfowym, niestosowanym w pozostałych państwach członkowskich UE i ograniczonym do terytorium jednego państwa.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Wspólna Taryfa Celna obejmuje stawki celne konwencjonalne i autonomiczne, a także środki taryfowe, w tym cła antydumpingowe i wyrównawcze oraz stawki wynikające z umów międzynarodowych. TARIC jest zintegrowaną taryfą wspólnotową stosowaną we wszystkich państwach członkowskich i uwzględnia środki polityki handlowej. Zatem stwierdzenie, że TARIC zawiera wyłącznie stawki celne, jest błędne, podobnie jak twierdzenie, że jest to system krajowy.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 56 ust. 1 i 2 oraz rozporządzenie Rady (EWG) nr 2658/87, art. 2

Pułapka: Należy odróżnić zakres Wspólnej Taryfy Celnej od zakresu TARIC.

Które towary mogą być objęte procedurą składu celnego?

  1. a) Wyłącznie towary unijne, złożone w składzie celnym na podstawie zgłoszenia celnego i przeznaczone do wywozu poza obszar celny Unii po zakończeniu składowania.
  2. b) Wyłącznie towary nieunijne, złożone w składzie celnym na podstawie zgłoszenia celnego i przeznaczone do dopuszczenia do obrotu na obszarze celnym Unii po zakończeniu składowania.
  3. c) Towary unijne i nieunijne, złożone w składzie celnym na podstawie zgłoszenia celnego i przeznaczone do ponownego wywozu albo późniejszego objęcia inną procedurą celną. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Procedura składowania celnego obejmuje co do zasady towary nieunijne, które nie podlegają wtedy należnościom celnym przywozowym ani środkom polityki handlowej. Towary unijne mogą zostać objęte procedurą składowania celnego lub wolnego obszaru celnego zgodnie z prawodawstwem unijnym regulującym określone dziedziny albo w celu skorzystania z decyzji o zwrocie lub umorzeniu należności celnych przywozowych. Wariant ograniczający procedurę wyłącznie do towarów unijnych jest błędny, bo pomija jej trzon. Wariant ograniczający ją wyłącznie do towarów nieunijnych przeznaczonych do dopuszczenia do obrotu również jest błędny, bo zawęża zarówno krąg towarów, jak i sposoby zamknięcia procedury.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (unijny kodeks celny), art. 237 ust. 1 i 2 oraz art. 240 ust. 1

Pułapka: Uznanie, że procedura składu celnego dotyczy wyłącznie towarów nieunijnych, podczas gdy może obejmować również towary unijne.

Które z poniższych kryteriów NIE jest warunkiem uzyskania statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) na podstawie art. 39 unijnego kodeksu celnego?

  1. a) Brak poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów celnych i podatkowych oraz brak skazania za poważne przestępstwo związane z działalnością gospodarczą.
  2. b) Wypłacalność, czyli dobra sytuacja finansowa pozwalająca wypełniać zobowiązania związane z prowadzoną działalnością gospodarczą.
  3. c) Posiadanie certyfikatu ISO 9001 dotyczącego systemu zarządzania jakością jako kryterium przyznania statusu AEO niewymienione w art. 39 unijnego kodeksu celnego. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Kryteria z art. 39 unijnego kodeksu celnego to brak poważnych lub powtarzających się naruszeń przepisów celnych i podatkowych wraz z brakiem skazania za poważne przestępstwo gospodarcze, wysoki poziom kontroli operacji zapewniony systemem zarządzania ewidencją handlową i transportową, wypłacalność, a ponadto praktyczne standardy kompetencji zawodowych przy pozwoleniu w zakresie uproszczeń celnych oraz standardy bezpieczeństwa i ochrony przy pozwoleniu w zakresie bezpieczeństwa i ochrony. Certyfikat ISO 9001 nie został w tym katalogu wymieniony, choć może pomagać w wykazaniu spełnienia niektórych kryteriów. Pozostałe dwa warianty odpowiadają wprost kryteriom z art. 39 lit. a i lit. c.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie (UE) nr 952/2013), art. 39

Pułapka: Wskazanie kryterium, które nie wynika wprost z przepisu, a jedynie z praktyki lub dobrowolnych standardów.

Które z poniższych stwierdzeń dotyczących pochodzenia towarów jest prawidłowe?

  1. a) Pochodzenie niepreferencyjne ustala się wyłącznie z oświadczenia importera, bez kryteriów kodeksowych i bez kontroli celnej
  2. b) Pochodzenie preferencyjne ustala się wyłącznie według unijnego kodeksu celnego, z pominięciem umów i środków Unii
  3. c) Pochodzenie niepreferencyjne ustala się według unijnego kodeksu celnego, a preferencyjne według umów lub środków Unii poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Rozróżnienie pochodzenia niepreferencyjnego i preferencyjnego jest fundamentalne: pochodzenie niepreferencyjne służy do stosowania środków taryfowych i pozataryfowych, natomiast pochodzenie preferencyjne uprawnia do korzystania z preferencyjnych stawek celnych. Kryteria ustalania pochodzenia niepreferencyjnego zawiera unijny kodeks celny, a pochodzenia preferencyjnego - odpowiednie umowy międzynarodowe lub jednostronne środki Unii. Warianty sugerujące wyłączne stosowanie kodeksu do pochodzenia preferencyjnego lub wyłączne oparcie na oświadczeniu importera są błędne, ponieważ organy celne mają prawo weryfikować pochodzenie towarów.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny, art. 59-63 (pochodzenie niepreferencyjne) i art. 64-66 (pochodzenie preferencyjne)

Pułapka: Myślenie, że pochodzenie preferencyjne wynika wyłącznie z kodeksu celnego, podczas gdy w rzeczywistości opiera się na umowach międzynarodowych.

Które z poniższych stwierdzeń dotyczących przedstawicielstwa celnego jest prawdziwe?

  1. a) Przedstawicielstwo pośrednie oznacza, że przedstawiciel działa we własnym imieniu, ale na rzecz mocodawcy poprawna
  2. b) Przedstawicielstwo bezpośrednie oznacza, że przedstawiciel działa we własnym imieniu, ale na rzecz mocodawcy
  3. c) Przedstawiciel celny odpowiada za dług celny zawsze solidarnie ze zgłaszającym
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 18 ust. 2 unijnego kodeksu celnego przedstawicielstwo pośrednie polega na działaniu przez przedstawiciela we własnym imieniu, ale na rzecz osoby reprezentowanej. Przedstawicielstwo bezpośrednie to działanie w imieniu i na rzecz mocodawcy, więc stwierdzenie przypisujące mu działanie we własnym imieniu jest błędne. Odpowiedzialność przedstawiciela za dług celny nie zawsze jest solidarna - zależy od rodzaju przedstawicielstwa. Prawidłowe jest zatem stwierdzenie opisujące przedstawicielstwo pośrednie.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE nr 952/2013), art. 18

Pułapka: Często myli się przedstawicielstwo bezpośrednie z pośrednim, chodzi o to, w czyim imieniu działa przedstawiciel.

Które z poniższych stwierdzeń dotyczących zabezpieczenia długu celnego jest prawdziwe?

  1. a) Zabezpieczenie długu celnego jest wymagane wyłącznie przy towarach objętych środkami polityki handlowej, np. cłami antydumpingowymi lub wyrównawczymi, a poza tymi przypadkami organ celny nie może go żądać.
  2. b) Zabezpieczenie długu celnego może być złożone w formie gotówki, poręczenia albo przez innego gwaranta, a w przypadkach określonych w przepisach możliwe jest zwolnienie z obowiązku jego złożenia. poprawna
  3. c) Zabezpieczenie długu celnego jest obowiązkowe przy każdej procedurze celnej, natomiast jedynie tranzyt wyłączono z tego obowiązku i objęto odrębnymi zasadami zabezpieczania należności.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 89 UKC zabezpieczenie długu celnego jest wymagane, gdy dług może powstać, a przepisy przewidują taki obowiązek. Może być ono ustanowione w formie gotówki, poręczenia lub przez gwaranta. Jednocześnie art. 89 ust. 7 UKC przewiduje możliwość zwolnienia z obowiązku zabezpieczenia w określonych przypadkach. Odpowiedź o obowiązkowości dla wszystkich procedur jest błędna, gdyż nie wszystkie procedury wymagają zabezpieczenia, a także w tranzycie mogą występować zwolnienia. Odpowiedź ograniczająca zabezpieczenie do towarów objętych środkami polityki handlowej jest błędna, ponieważ zabezpieczenie dotyczy sytuacji, w których może powstać dług celny i przepisy przewidują obowiązek jego zabezpieczenia, a nie wyłącznie towarów objętych cłami antydumpingowymi lub wyrównawczymi.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny, art. 89

Pułapka: Częstym błędem jest przekonanie, że zabezpieczenie jest zawsze obowiązkowe; w rzeczywistości przepisy przewidują wyjątki.

Które z poniższych terytoriów należy do obszaru celnego Unii Europejskiej?

  1. a) Wyspy Owcze
  2. b) Wyspa Helgoland
  3. c) Monako poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Monako nie jest częścią terytorium Republiki Francuskiej. Jest terytorium położonym poza terytorium państw członkowskich, które unijny kodeks celny uznaje za część obszaru celnego Unii na podstawie konwencji celnej podpisanej w Paryżu 18 maja 1963 r. Wyspy Owcze zostały wyłączone z obszaru celnego Unii przy terytorium Królestwa Danii, a wyspa Helgoland przy terytorium Republiki Federalnej Niemiec. Dlatego spośród wymienionych terytoriów do obszaru celnego Unii należy tylko Monako.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE nr 952/2013), art. 4 ust. 1 i ust. 2 lit. a

Pułapka: Łatwo pomylić terytoria państw członkowskich z obszarem celnym UE, które ma swoje wyłączenia i dodatki.

Które z poniższych uprawnień przysługuje upoważnionemu przedsiębiorcy (AEO) w zakresie kontroli celnych?

  1. a) Prawo do mniejszej liczby kontroli fizycznych i dokumentowych niż inne podmioty, po przyznaniu statusu AEO przez właściwy organ celny. poprawna
  2. b) Prawo do pełnego zwolnienia z kontroli fizycznych i dokumentowych w całej Unii Europejskiej na podstawie samego statusu AEO.
  3. c) Prawo do wymagania, aby każda planowana kontrola celna odbywała się wyłącznie w siedzibie przedsiębiorcy, a nie w urzędzie celnym.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Upoważniony przedsiębiorca jest uprzywilejowany w stosunku do innych przedsiębiorców pod względem kontroli celnych, zgodnie z rodzajem przyznanego pozwolenia, i podlega mniejszej liczbie kontroli fizycznych oraz kontroli dokumentów. Nie jest jednak z kontroli zwolniony ani nie może żądać, aby kontrola odbywała się wyłącznie w jego siedzibie. Status przyznają organy celne po sprawdzeniu kryteriów z art. 39 i jest on uznawany we wszystkich państwach członkowskich.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie (UE) nr 952/2013), art. 38 ust. 6

Pułapka: Łatwo przecenić uprawnienia AEO, myśląc, że jest zwolniony z kontroli.

Który z organów Krajowej Administracji Skarbowej jest właściwy do przeprowadzania kontroli celnej towarów?

  1. a) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, który wydaje interpretacje podatkowe.
  2. b) Naczelnik urzędu skarbowego, który pobiera należności celne.
  3. c) Naczelnik urzędu celno-skarbowego, który przeprowadza kontrolę celną towarów. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Naczelnik urzędu celno-skarbowego jest organem KAS właściwym do wykonywania zadań związanych z kontrolą celną towarów. Naczelnik urzędu skarbowego, choć zajmuje się poborem należności celnych, nie przeprowadza kontroli celnej w rozumieniu przepisów celnych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje interpretacje podatkowe, a nie prowadzi kontroli celnej. Zatem wskazanie naczelnika urzędu celno-skarbowego jest poprawne.

Podstawa prawna: ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2025 poz. 1131), art. 11 ust. 1 pkt 6 i art. 33 ust. 1 pkt 1

Pułapka: Częstym błędem jest przypisywanie naczelnikowi urzędu skarbowego kompetencji do kontroli celnej, podczas gdy jego rola ogranicza się do poboru należności celnych.

Który z organów Krajowej Administracji Skarbowej jest właściwy do wydawania wiążących informacji taryfowych (WIT) i wiążących informacji o pochodzeniu (WIP)?

  1. a) Naczelnik urzędu celno-skarbowego właściwy dla miejsca zamieszkania lub siedziby wnioskodawcy.
  2. b) Szef Krajowej Administracji Skarbowej.
  3. c) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 22 ust. 1 pkt 2a ustawy o Krajowej Administracji Skarbowej do zadań dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej należy prowadzenie spraw dotyczących wiążących informacji taryfowych i wiążących informacji o pochodzeniu. Naczelnik urzędu celno-skarbowego wykonuje inne zadania, takie jak prowadzenie postępowań w sprawach celnych, natomiast Szef Krajowej Administracji Skarbowej nie wydaje WIT ani WIP.

Podstawa prawna: ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2025 poz. 1131), art. 22 ust. 1 pkt 2a

Pułapka: Właściwość organów w sprawach celnych może być mylona - WIT i WIP wydaje centralny organ, a nie terenowe jednostki KAS.

Który z podmiotów może dokonać zgłoszenia celnego w rozumieniu przepisów unijnego kodeksu celnego?

  1. a) Każda osoba faktycznie władająca towarami, także gdy nie może przedstawić ich organowi celnemu ani nie jest osobą, na którą towary są przywożone lub wywożone, o ile działa za zgodą właściciela.
  2. b) Wyłącznie osoba, na którą towary są przywożone lub wywożone, ewentualnie jej przedstawiciel działający w jej imieniu i na jej rzecz, z wyłączeniem innych osób mogących przedstawić towary organowi celnemu.
  3. c) Osoba mogąca dostarczyć wszystkie informacje wymagane dla danej procedury oraz przedstawić towary lub spowodować ich przedstawienie organom celnym, mająca co do zasady siedzibę na obszarze celnym Unii. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgłoszenie celne może złożyć każda osoba, która jest w stanie dostarczyć wszystkie informacje wymagane do zastosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane, i która może przedstawić te towary lub spowodować ich przedstawienie organom celnym. Zgłaszający ma co do zasady siedzibę na obszarze celnym Unii, a odstępstwa dotyczą między innymi zgłoszeń do tranzytu i odprawy czasowej oraz zgłoszeń okazjonalnych. Wariant zawężający krąg zgłaszających wyłącznie do osoby, na którą towary są przywożone lub wywożone, jest błędny. Błędny jest także wariant dopuszczający każdą osobę faktycznie władającą towarami, która nie jest w stanie przedstawić ich organowi celnemu.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (unijny kodeks celny), art. 170 ust. 1-3 oraz art. 5 pkt 15

Pułapka: Pomylenie pojęcia „osoby uprawnionej do rozporządzania towarami” z kręgiem podmiotów uprawnionych do dokonania zgłoszenia.

Który z poniższych podmiotów może uzyskać status upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) na podstawie unijnego kodeksu celnego?

  1. a) Każda osoba fizyczna lub prawna, również bez siedziby na obszarze celnym Unii, jeżeli złoży wniosek i wykaże zdolność do czynności prawnych.
  2. b) Podmiot gospodarczy mający siedzibę na obszarze celnym Unii, który spełnia kryteria z art. 39 UKC, w tym zgodność z przepisami i stabilność finansową. poprawna
  3. c) Wyłącznie importer lub eksporter z siedzibą na obszarze celnym Unii, jeżeli ma ważne pozwolenie na działalność gospodarczą i dokonuje regularnych zgłoszeń celnych.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Status AEO mogą uzyskać podmioty gospodarcze, które mają siedzibę na obszarze celnym Unii i spełniają kryteria z art. 39 UKC. Kryteria te obejmują między innymi przestrzeganie przepisów celnych i podatkowych, odpowiedni system zarządzania ewidencją handlową i transportową, stabilność finansową, a w zależności od rodzaju upoważnienia także praktyczne standardy kompetencji lub kwalifikacji zawodowych oraz odpowiednie standardy bezpieczeństwa i ochrony. Wariant dopuszczający każdą osobę, także bez siedziby na obszarze celnym Unii, jest błędny, ponieważ wymóg siedziby na tym obszarze jest co do zasady obligatoryjny. Wariant ograniczający status do importerów i eksporterów jest błędny, bo status ten przysługuje szerzej rozumianym podmiotom gospodarczym, a nie tylko tym dwóm kategoriom uczestników obrotu.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny, art. 38-39

Pułapka: Łatwo pomylić wymóg siedziby z możliwością uzyskania AEO przez podmiot spoza Unii.

Który z poniższych przypadków nie stanowi podstawy zniesienia wolnego obszaru celnego z urzędu?

  1. a) Brak działalności przez 24 miesiące od utworzenia
  2. b) Zmiana zarządzającego wolnym obszarem celnym poprawna
  3. c) Wymóg zobowiązań międzynarodowych RP
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Ustawa - Prawo celne wymienia trzy przypadki zniesienia wolnego obszaru celnego z urzędu: wymóg zobowiązań międzynarodowych, rażące naruszenie przepisów podatkowych lub celnych oraz niepodjęcie działalności gospodarczej w terminie 24 miesięcy od utworzenia. Zmiana zarządzającego nie jest podstawą zniesienia.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 26 ust. 6

Pułapka: Pytanie sprawdza znajomość zamkniętego katalogu; zmiana zarządzającego jest czynnością dopuszczalną, a nie przesłanką likwidacji.

Który z poniższych warunków nie jest wymagany do utworzenia wolnego obszaru celnego na terytorium kraju?

  1. a) Przedstawienie uzasadnienia gospodarczego potrzeby utworzenia wolnego obszaru celnego
  2. b) Wskazanie miejsca zamieszkanego jako terenu objętego skutecznym dozorem celnym poprawna
  3. c) Złożenie wniosku przez podmiot mający prawo własności albo użytkowania wieczystego terenu
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Ustawa - Prawo celne wymaga, aby wolne obszary celne były tworzone w miejscach niezamieszkanych, umożliwiających sprawowanie skutecznego dozoru celnego, a nie w miejscach zamieszkałych. Wniosek, prawo własności lub użytkowania wieczystego, zapewnienie prawidłowej realizacji operacji oraz uzasadnienie gospodarcze to warunki ustawowe.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 26 ust. 1 i 2

Pułapka: Wariant lokalizacji w miejscu zamieszkanym jest odwróceniem wymogu ustawowego, który stanowi o miejscach niezamieszkanych.

Który z poniższych warunków NIE jest wymagany do uzyskania statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) w rozumieniu unijnego kodeksu celnego?

  1. a) Zapewnienie wysokiego poziomu kontroli operacji i przepływu towarów poprzez prowadzenie systemu zarządzania zapisami handlowymi i transportowymi.
  2. b) Posiadanie w Polsce stałego miejsca zamieszkania lub siedziby, a w przypadku osoby zagranicznej - posiadanie numeru PESEL lub NIP. poprawna
  3. c) Nienaganne przestrzeganie przepisów prawa celnego i podatkowego, w tym brak poważnych naruszeń tych przepisów.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Warunki uzyskania statusu AEO są określone w art. 39 unijnego kodeksu celnego i obejmują m.in. nienaganne przestrzeganie przepisów prawa celnego i podatkowego, odpowiedni system zarządzania zapisami handlowymi i transportowymi, stabilną sytuację finansową oraz praktyczne kompetencje lub kwalifikacje zawodowe. Wymóg posiadania w Polsce stałego miejsca zamieszkania lub siedziby nie jest warunkiem uzyskania statusu AEO - wystarczy, że przedsiębiorca ma siedzibę na obszarze celnym Unii. Posiadanie numeru PESEL lub NIP nie jest warunkiem statusu AEO, chociaż przedsiębiorca musi być zarejestrowany dla celów celnych (posiadać numer EORI).

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie (UE) nr 952/2013), art. 39

Pułapka: Łatwo pomylić warunek siedziby w Unii z wymogiem posiadania siedziby w Polsce.

Który z wymienionych rodzajów zabezpieczenia długu celnego jest dopuszczalny na podstawie unijnego kodeksu celnego?

  1. a) Gwarancja bankowa albo ubezpieczeniowa, bez możliwości złożenia depozytu gotówkowego.
  2. b) Depozyt gotówkowy, poręczenie albo zabezpieczenie rzeczowe uznane przez organ celny. poprawna
  3. c) Weksel własny dłużnika z podpisem notarialnie poświadczonym, jako jedyna forma.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zabezpieczenie długu celnego może być złożone w formie depozytu w gotówce, zobowiązania złożonego przez gwaranta albo w innej formie dającej równoważną pewność zapłaty, w tym w postaci zabezpieczenia rzeczowego uznanego przez organ celny, takiego jak hipoteka lub zastaw. Wariant ograniczający zabezpieczenie wyłącznie do gwarancji bankowej lub ubezpieczeniowej jest błędny, gdyż jest to tylko jedna z możliwych form. Wariant wskazujący weksel własny jako jedyną dopuszczalną formę jest błędny, gdyż weksel nie został wymieniony w przepisach jako forma zabezpieczenia długu celnego.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 92 ust. 1

Pułapka: Uznanie, że zabezpieczenie może być ustanowione wyłącznie w formie gwarancji bankowej, podczas gdy dopuszczalne są także inne formy.

Który z wymienionych towarów jest objęty zakazem lub ograniczeniem w przywozie, co stanowi przeszkodę do objęcia go procedurą celną?

  1. a) Towary do celów naukowych przywożone przez instytut badawczy
  2. b) Towary podrobione naruszające prawa własności intelektualnej poprawna
  3. c) Towary w bagażu podróżnym, mieszczące się w limicie zwolnienia
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Towary podrobione naruszające prawa własności intelektualnej podlegają zakazom lub ograniczeniom w przywozie, co stanowi przeszkodę do objęcia ich procedurą celną. Towary przeznaczone do celów naukowych mogą być przywożone, jeżeli spełniają określone warunki, ale nie są generalnie zakazane. Towary przywożone przez osoby fizyczne w bagażu podróżnym, o wartości nieprzekraczającej limitu zwolnienia, są dopuszczane do obrotu bez przeszkód, o ile nie naruszają innych przepisów. Zatem tylko towary podrobione są objęte zakazem, który uniemożliwia objęcie procedurą celną.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 608/2013 w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przez organy celne oraz unijny kodeks celny (rozporządzenie (UE) nr 952/2013), art. 201 ust. 2 lit. c

Pułapka: Należy odróżnić towary objęte zakazami od towarów, które wymagają jedynie spełnienia dodatkowych warunków lub są zwolnione z ceł.

Który z wymogów nie jest konieczny do uzyskania statusu upoważnionego przedsiębiorcy (AEO) w zakresie uproszczeń celnych?

  1. a) Przedstawienie zabezpieczenia celnego na kwotę co najmniej 10 000 euro na pokrycie potencjalnych długów celnych. poprawna
  2. b) Brak poważnych naruszeń prawa celnego i podatkowego oraz brak skazań związanych z działalnością gospodarczą.
  3. c) Odpowiedni system zarządzania dokumentacją handlową i transportową, umożliwiający właściwą kontrolę celną.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Status AEO można uzyskać, jeśli przedsiębiorca spełnia kryteria określone w art. 39 unijnego kodeksu celnego, takie jak brak poważnych naruszeń przepisów, odpowiedni system zarządzania dokumentacją oraz stabilna sytuacja finansowa. Przepisy nie wymagają jednak ustanowienia zabezpieczenia celnego o określonej minimalnej kwocie jako przesłanki uzyskania statusu AEO. Zabezpieczenie może być wymagane w innych sytuacjach, np. przy stosowaniu niektórych uproszczeń, ale nie jest to warunek nadania statusu. Pozostałe wskazane wymogi są zgodne z art. 39 unijnego kodeksu celnego.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny, art. 39

Pułapka: Warto odróżnić warunki uzyskania statusu AEO od wymogów dotyczących zabezpieczenia długu celnego w ramach poszczególnych procedur.

Naczelnik urzędu celno-skarbowego prowadzi w pierwszej instancji postępowania w sprawach celnych przewidzianych przepisami prawa celnego oraz w sprawach podatkowych związanych z przywozem lub wywozem towarów. Jaki akt prawny określa to zadanie naczelnika urzędu celno-skarbowego?

  1. a) Ustawa - Prawo celne, jako akt regulujący krajowe kwestie prawa celnego i obsługę obrotu towarowego z zagranicą.
  2. b) Ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej, jako akt określający zadania naczelnika urzędu celno-skarbowego. poprawna
  3. c) Unijny kodeks celny, jako akt ustanawiający wspólne dla UE reguły procedur, zgłoszeń i formalności celnych.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zadania naczelnika urzędu celno-skarbowego, w tym prowadzenie w pierwszej instancji postępowań w sprawach celnych przewidzianych przepisami prawa celnego oraz w sprawach podatkowych związanych z przywozem lub wywozem towarów, określa ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej. Ustawa - Prawo celne reguluje materię celną, ale nie jest aktem wskazanym jako podstawa tego zadania organu KAS. Unijny kodeks celny zawiera unijne przepisy dotyczące procedur celnych, ale nie określa zadań krajowego naczelnika urzędu celno-skarbowego.

Podstawa prawna: Ustawa o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. 2025 poz. 1131), art. 33 ust. 1 pkt 7

Pułapka: Pytanie sprawdza rozróżnienie między aktami prawnymi regulującymi zadania organów KAS a przepisami prawa celnego materialnego.

Obszar celny Unii Europejskiej obejmuje między innymi:

  1. a) Wyłącznie terytoria lądowe państw członkowskich UE, bez wód terytorialnych, wód wewnętrznych i przestrzeni powietrznej, z objęciem wszystkich terytoriów zamorskich.
  2. b) Terytoria państw członkowskich UE, w tym wody terytorialne, morskie wody wewnętrzne i przestrzeń powietrzną, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach unijnych. poprawna
  3. c) Terytoria państw członkowskich UE, w tym wody terytorialne, morskie wody wewnętrzne i przestrzeń powietrzną, oraz wszystkie terytoria zamorskie bez wyłączeń.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 4 unijnego kodeksu celnego obszar celny Unii obejmuje terytoria państw członkowskich, w tym ich wody terytorialne, morskie wody wewnętrzne i przestrzeń powietrzną, z wyjątkami przewidzianymi w przepisach unijnych. Niektóre terytoria zamorskie są objęte obszarem celnym Unii, a inne są z niego wyłączone na mocy odpowiednich postanowień. Odpowiedź uwzględniająca te wyłączenia jest prawidłowa, natomiast warianty pomijające wody i przestrzeń powietrzną albo zakładające brak jakichkolwiek wyjątków są błędne.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE nr 952/2013), art. 4

Pułapka: Częstym błędem jest myślenie, że obszar celny obejmuje tylko terytoria lądowe, lub że wszystkie terytoria zamorskie są włączone bez wyjątków.

Organ celny zajmuje towar, aby umożliwić podjęcie środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego. W jaki sposób następuje zajęcie towaru?

  1. a) W drodze czynności materialno-technicznej organu celnego, obejmującej fizyczne przejęcie towaru i protokół, bez wydawania decyzji
  2. b) W drodze postanowienia organu celnego wydawanego na podstawie przepisów egzekucyjnych o zajęciu ruchomości, bez odrębnej decyzji
  3. c) W drodze decyzji organu celnego, skutecznej także wobec praw osób trzecich oraz z pierwszeństwem przed obciążeniami i przywilejami poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zajęcie towaru w celu podjęcia środków, o których mowa w art. 198 unijnego kodeksu celnego, następuje w drodze decyzji organu celnego. Może być dokonane bez względu na prawa osób trzecich oraz z pierwszeństwem przed wszystkimi obciążeniami i przywilejami. Przepisy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji dotyczące zajęcia ruchomości stosuje się jedynie w zakresie nieuregulowanym w ustawie, nie stanowią więc one podstawy samego zajęcia. Sama czynność materialno-techniczna nie wystarcza, ponieważ ustawa wymaga wydania decyzji.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 30 ust. 1-3 i 5

Pułapka: Łatwo pomylić zajęcie celne z zajęciem w postępowaniu egzekucyjnym, ale tutaj ustawodawca przewidział odrębny tryb - decyzję.

Przedsiębiorca dokonał zgłoszenia celnego towarów do procedury dopuszczenia do obrotu. Organ celny przyjął zgłoszenie, ale przed zwolnieniem towarów stwierdził, że zgłoszenie zawiera błędy mające wpływ na wysokość należności celnych. Jakie skutki dla długu celnego ma ta sytuacja?

  1. a) Dług celny nie powstał przy przyjęciu zgłoszenia; powstanie dopiero po zwolnieniu towarów, a organ powinien wstrzymać określenie należności.
  2. b) Dług celny powstał dopiero przy zwolnieniu towarów, więc wcześniejsze błędy nie wpływają na jego kwotę.
  3. c) Dług celny powstał z chwilą przyjęcia zgłoszenia; przed zwolnieniem organ może je zweryfikować i określić prawidłowe należności. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny w przywozie powstaje z chwilą przyjęcia zgłoszenia celnego, niezależnie od późniejszego zwolnienia towarów. Jeżeli przed zwolnieniem towarów organ stwierdzi błędy mające wpływ na wysokość należności celnych, może zweryfikować zgłoszenie i określić należności w prawidłowej wysokości. Zgłoszenie może zostać sprostowane na podstawie art. 173 UKC. Odpowiedź o braku powstania długu jest błędna, gdyż dług powstał już w momencie przyjęcia zgłoszenia. Odpowiedź o powstaniu długu z chwilą zwolnienia jest błędna, gdyż zwolnienie nie jest momentem powstania długu.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 77 ust. 2 i art. 173

Pułapka: Ważne jest odróżnienie momentu przyjęcia zgłoszenia od momentu zwolnienia towarów - dług celny powstaje już przy przyjęciu.

Przedsiębiorca dokonuje przywozu towarów, dla których ustalono wartość celną wg metody wartości transakcyjnej. Który element nie wchodzi do wartości celnej towarów przywożonych?

  1. a) Koszty transportu i załadunku do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii
  2. b) Koszty transportu na terytorium Unii po dopuszczeniu towarów do obrotu poprawna
  3. c) Koszty ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z przepisami unijnymi dotyczącymi wartości celnej, do wartości transakcyjnej dolicza się m.in. koszty transportu i ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii. Koszty transportu poniesione po dopuszczeniu towarów do obrotu, czyli już na terytorium Unii, nie są elementem wartości celnej. Wskazanie kosztów transportu i załadunku do miejsca wprowadzenia oraz kosztów ubezpieczenia podczas transportu jako elementów wchodzących do wartości celnej jest zgodne z regulacją. Zatem tylko koszty transportu na terytorium Unii po dopuszczeniu do obrotu nie są doliczane do wartości celnej.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE 952/2013), art. 71 ust. 1 lit. e oraz art. 72 lit. a

Pułapka: Częstym błędem jest uznanie, że wszystkie koszty transportu wchodzą do wartości celnej, podczas gdy chodzi wyłącznie o koszty do momentu wprowadzenia towarów na obszar celny Unii.

Przedsiębiorca wywozi towary z terytorium kraju i musi udokumentować ich pochodzenie wobec kontrahenta. Który dokument potwierdza niepreferencyjne pochodzenie towarów wywożonych z terytorium kraju?

  1. a) Faktura handlowa wystawiona przez eksportera, zawierająca deklarację pochodzenia towarów, jest dokumentem handlowym, ale nie stanowi świadectwa pochodzenia w rozumieniu przepisów celnych.
  2. b) Świadectwo przewozowe EUR.1, wydawane przez organy celne na potrzeby eksportu, potwierdza preferencyjne pochodzenie towarów w ramach umów handlowych.
  3. c) Świadectwo pochodzenia wystawione przez organ celny na wniosek eksportera lub nadawcy, potwierdza niepreferencyjne pochodzenie towarów wywożonych z terytorium kraju. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z przepisami ustawy - Prawo celne, na wniosek eksportera lub nadawcy towaru świadectwa pochodzenia towarów wywożonych z terytorium kraju są wystawiane przez organy celne. Świadectwo EUR.1 potwierdza pochodzenie preferencyjne, a nie niepreferencyjne, a faktura handlowa nie jest dokumentem potwierdzającym pochodzenie w tym znaczeniu. Zatem wskazanie świadectwa wystawionego przez organ celny jest poprawne.

Podstawa prawna: Ustawa - Prawo celne (Dz.U. 2024 poz. 1373), art. 10 ust. 1 i 2

Pułapka: Łatwo pomylić świadectwo niepreferencyjne z preferencyjnym, np. EUR.1.

Przedsiębiorca dokonuje przywozu towarów z Norwegii. Towar został wyprodukowany w całości w Norwegii, ale przed wysyłką do Polski był czasowo składowany w magazynie w Niemczech. Jakie pochodzenie należy wskazać w zgłoszeniu celnym?

  1. a) Pochodzenie nieunijne, ponieważ wystarczy wskazać Norwegię jako państwo spoza UE
  2. b) Pochodzenie norweskie, ponieważ towar w całości uzyskano w Norwegii, a składowanie w Niemczech go nie zmienia poprawna
  3. c) Pochodzenie niemieckie, ponieważ decyduje ostatnie państwo pobytu towaru przed przywozem do Polski
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: O pochodzeniu towarów decyduje miejsce, w którym towary zostały w całości uzyskane lub poddane wystarczającej obróbce lub przetworzeniu. Czasowe składowanie towarów w magazynie w innym państwie nie stanowi wystarczającej obróbki ani przetworzenia i nie zmienia pochodzenia towarów. Zatem towar wyprodukowany w całości w Norwegii zachowuje pochodzenie norweskie, mimo że był czasowo składowany w Niemczech. Wskazanie pochodzenia niemieckiego byłoby błędne, gdyż magazynowanie nie nadaje pochodzenia. Określenie pochodzenia jako ogólnie nieunijne jest również nieprawidłowe, ponieważ w zgłoszeniu należy wskazać konkretne pochodzenie towaru wynikające z reguł pochodzenia. Norwegia jest państwem trzecim, ale pochodzenie tego towaru pozostaje norweskie.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny (rozporządzenie UE 952/2013), art. 59-60

Pułapka: Pomyłka polega na myleniu pojęcia pochodzenia z ostatnim miejscem składowania lub przynależnością państwa do Unii Europejskiej.

Przedsiębiorca dokonuje przywozu towarów z państwa trzeciego. W celu ustalenia wartości celnej importer poniósł koszty transportu towarów do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii oraz koszty ubezpieczenia. Które z tych kosztów, zgodnie z unijnym kodeksem celnym, dolicza się do wartości celnej?

  1. a) Dolicza się tylko koszty transportu do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii; ubezpieczenia się nie dolicza.
  2. b) Dolicza się koszty transportu i ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii, jeśli nie są już w cenie. poprawna
  3. c) Dolicza się tylko koszty ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia na obszar celny Unii; transportu się nie dolicza.
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Zgodnie z unijnym kodeksem celnym wartość celna towarów obejmuje, oprócz ceny faktycznie zapłaconej lub należnej, koszty transportu i ubezpieczenia do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii. Koszty te są elementem kalkulacyjnym wartości celnej, chyba że zostały już uwzględnione w cenie. Warianty pomijające koszty ubezpieczenia albo koszty transportu są niezgodne z tą zasadą, ponieważ oba rodzaje kosztów podlegają doliczeniu.

Podstawa prawna: Unijny kodeks celny, art. 71 ust. 1 lit. e

Pułapka: Częste błędne przekonanie, że do wartości celnej dolicza się tylko koszty transportu, a ubezpieczenie jest pomijane.

Przedsiębiorca posiada wiążącą informację taryfową (WIT) dla towaru X. Po jakim czasie od dnia wydania WIT organ celny może stwierdzić jej nieważność, jeśli okaże się, że była oparta na nieprawdziwych danych przedstawionych przez wnioskodawcę?

  1. a) Wyłącznie w okresie 3-letniej ważności WIT; później nie można stwierdzić nieważności z powodu danych wnioskodawcy.
  2. b) Wyłącznie w terminie 6 miesięcy od wydania WIT; później organ nie może powołać się na wadliwe dane wnioskodawcy.
  3. c) W każdym czasie, jeżeli WIT oparto na nieprawdziwych lub niekompletnych danych wnioskodawcy; przepis nie wyznacza terminu. poprawna
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Decyzję WIT unieważnia się, jeżeli opiera się na nieprawidłowych lub niekompletnych informacjach dostarczonych przez wnioskodawcę, a przepis nie wyznacza terminu na takie działanie organu. Wariant wprowadzający limit 3 lat jest błędny, ponieważ trzy lata to okres ważności decyzji WIT, a nie termin na jej unieważnienie. Wariant wprowadzający limit 6 miesięcy również nie ma oparcia w przepisach; sześć miesięcy to maksymalny okres przedłużonego użycia decyzji, która utraciła ważność lub została cofnięta.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 34 ust. 4

Pułapka: Pomylenie przesłanek unieważnienia z okresem ważności WIT.

Przedsiębiorca sprowadza z Chin towary o wartości celnej 100 000 zł. W trakcie kontroli celnej organ stwierdza, że zgłoszona wartość celna jest zaniżona o 20 000 zł, co skutkuje powstaniem długu celnego w kwocie wyższej niż pierwotnie obliczona. Jaką kwotę długu celnego powinien zapłacić przedsiębiorca?

  1. a) Dług celny powinien zostać obliczony od wartości celnej ustalonej przez organ, czyli od 120 000 zł poprawna
  2. b) Dług celny powinien zostać obliczony od wartości celnej pierwotnie zgłoszonej, czyli od 100 000 zł
  3. c) Dług celny powinien zostać obliczony od wartości celnej średniej między zgłoszoną a ustaloną przez organ, czyli od 110 000 zł
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: W razie stwierdzenia przez organ celny, że zgłoszona wartość celna jest nieprawidłowa, dług celny powstaje w wysokości wynikającej z prawidłowo ustalonej wartości celnej. Organ celny ma obowiązek określić wartość celną na podstawie przepisów unijnego kodeksu celnego, a różnica w cłach podlega dopłacie. Zaniżenie wartości celnej nie może skutkować obniżeniem należności celnych, dlatego dług celny należy obliczyć od wartości ustalonej przez organ, czyli od 120 000 zł. Warianty oparte na wartości pierwotnie zgłoszonej lub średniej nie znajdują oparcia w przepisach prawa celnego.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013, art. 70 ust. 1 i art. 101 ust. 1

Pułapka: Pomylenie wartości celnej z podstawą opodatkowania VAT lub przyjęcie wartości zgłoszonej jako wiążącej.

Przedsiębiorca z siedzibą w kraju trzecim zamierza dokonywać zgłoszeń celnych w Polsce. Zgodnie z unijnym kodeksem celnym, przedstawicielstwo celne w Unii może być wykonywane:

  1. a) przez osobę z siedzibą w państwie trzecim, w każdym przypadku gdy działa jako przedstawiciel bezpośredni i ma umocowanie zgłaszającego
  2. b) co do zasady przez osobę z siedzibą na obszarze celnym Unii, z wyjątkiem działania na rzecz osoby, która nie musi mieć tam siedziby poprawna
  3. c) przez każdą osobę z krajowym upoważnieniem do reprezentacji celnej, także wtedy, gdy jej siedziba pozostaje poza obszarem celnym Unii
Fiskusjusz wyjaśnia:

Dlaczego tak: Przedstawiciel celny musi co do zasady mieć siedzibę na obszarze celnym Unii. Obowiązek ten zostaje uchylony, jeżeli przepisy nie stanowią inaczej, gdy przedstawiciel celny występuje na rzecz osoby, która sama nie musi mieć siedziby na obszarze celnym Unii, na przykład przy zgłoszeniu do tranzytu lub odprawy czasowej. Nie ma natomiast reguły, która dopuszczałaby przedstawiciela z państwa trzeciego tylko dlatego, że działa w formie przedstawicielstwa bezpośredniego. Samo krajowe upoważnienie lub ustanowienie przedstawicielem nie wystarcza, jeżeli pominięto wymóg siedziby albo ustawowy wyjątek od tego wymogu.

Podstawa prawna: rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 (unijny kodeks celny), art. 18 ust. 2

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie warunku siedziby z warunkiem ustanowienia w danym państwie członkowskim - UKC wymaga, by przedstawiciel miał siedzibę w Unii, a nie tylko był ustanowiony.