- a) Tak, ale tylko wtedy, gdy czyn mieści się poniżej ustawowego progu, a sprawca zapłacił podatek z odsetkami, bez obowiązku dalszych wpłat na poczet grzywny i kosztów.
- b) Tak, jeżeli poza zapłatą należności spełni warunki z art. 17 k.k.s., w tym uiści co najmniej najniższą grzywnę i ryczałt kosztów, a zezwolenia udzieli sąd. poprawna
- c) Nie, ponieważ brak zawiadomienia wyłącza tę instytucję tak jak czynny żal, więc późniejszy wniosek organu do sądu nie może zastąpić tego wymogu.
Fiskusjusz wyjaśnia: Dlaczego tak: Sąd może udzielić zezwolenia na dobrowolne poddanie się odpowiedzialności, jeżeli wina sprawcy i okoliczności czynu nie budzą wątpliwości oraz łącznie: uiszczono w całości wymagalną należność publicznoprawną, sprawca uiścił kwotę odpowiadającą co najmniej najniższej karze grzywny grożącej za dany czyn, wyraził zgodę na przepadek przedmiotów co najmniej w zakresie obowiązkowym i uiścił co najmniej zryczałtowaną równowartość kosztów postępowania (art. 17 § 1). Zezwolenia udziela sąd wyrokiem, a finansowy organ postępowania przygotowawczego jedynie kieruje do sądu wniosek zamiast aktu oskarżenia (art. 145 § 1). Zawiadomienie o popełnieniu czynu jest przesłanką czynnego żalu, a nie dobrowolnego poddania się odpowiedzialności. Ustawowy próg przesądza o kwalifikacji czynu, nie o dopuszczalności tej instytucji.
Podstawa prawna: Ustawa - Kodeks karny skarbowy (Dz.U. 2025 poz. 633), art. 17 § 1, art. 145 § 1, art. 148 § 5
Pułapka: Często myli się dobrowolne poddanie się odpowiedzialności z czynnym żalem - dobrowolne poddanie się nie wymaga zawiadomienia, lecz spełnienia warunków finansowych.