Zgodnie z Konwencją MLI, w przypadku gdy umowa o unikaniu podwójnego opodatkowania nie zawiera postanowienia o klauzuli ograniczenia korzyści (LOB), a państwo - strona Konwencji nie dokonało zastrzeżenia, to Konwencja MLI:

Dlaczego tak: Minimalnym standardem przeciwdziałania nadużyciom w Konwencji MLI jest test głównego celu (PPT) z art. 7 ust. 1, a Polska oświadczyła, że przyjmuje sam PPT jako środek przejściowy. Uproszczona klauzula ograniczenia korzyści (LOB) z art. 7 ust. 8-13 jest opcją, którą państwo musi wybrać; sama Konwencja nie wprowadza jej do umowy automatycznie, gdy umowa takiej klauzuli nie zawiera. Zamiast tego nakazuje odmawiać korzyści umownych wtedy, gdy ich uzyskanie było jednym z głównych celów uzgodnienia lub transakcji, chyba że przyznanie korzyści byłoby zgodne z przedmiotem i celem odpowiednich postanowień umowy. Nie jest też potrzebne odrębne porozumienie ratyfikowane przez parlamenty - Konwencja działa na podstawie notyfikacji i zastrzeżeń składanych depozytariuszowi.

Podstawa prawna: Konwencja wielostronna implementująca środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku (Dz.U. 2018 poz. 1369), art. 7 ust. 1 oraz ust. 8-13

Pułapka: Łatwo pomylić test PPT z klauzulą LOB; Konwencja MLI preferuje PPT, a LOB jest opcjonalny.