- a) Koszt nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów, ale księga pozostaje wiarygodna, jeśli brak dowodu nie wpływa na możliwość określenia podstawy opodatkowania, a podatnik może wykazać poniesienie kosztu innymi środkami dowodowymi. poprawna
- b) Koszt nie może być uznany za koszt uzyskania przychodów, a księga staje się nierzetelna, co skutkuje oszacowaniem podstawy opodatkowania, jeżeli brak dowodu księgowego powoduje, że nie można ustalić wysokości podstawy opodatkowania.
- c) Koszt może być uznany za koszt uzyskania przychodów na podstawie innych dowodów, jeżeli podatnik udowodni jego poniesienie, a organ podatkowy nie ma podstaw do zakwestionowania księgi, gdyż brak dowodu księgowego nie przesądza o nierzetelności księgi.
Fiskusjusz wyjaśnia: Dlaczego tak: Brak dowodu księgowego oznacza, że wydatku nie można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów, bo zapisy w księdze muszą mieć oparcie w dowodach. Nie przesądza to jednak o nierzetelności księgi w rozumieniu art. 193 § 2 Ordynacji podatkowej: dopóki na podstawie księgi i pozostałych dowodów da się określić podstawę opodatkowania, organ nie sięga po oszacowanie (art. 23 § 2 pkt 2). Twierdzenie, że nieudokumentowany koszt można uznać bez zastrzeżeń, jest błędne, tak samo jak automatyczne wiązanie braku jednego dowodu z nierzetelnością całej księgi.
Podstawa prawna: Ustawa - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2026 poz. 622), art. 193 § 2 w związku z art. 23 § 2 pkt 2
Pułapka: Częstym błędem jest mylenie braku dowodu z nierzetelnością; nierzetelność dotyczy zaniżenia podstawy, a nie tylko braku dokumentacji.