Test tematyczny

Prawo dewizowe - zestaw 2

17 pytań w formacie części pisemnej: trzy warianty, jeden poprawny. Punktujemy tak jak Komisja: 2 punkty za trafienie, -1 punkt za pomyłkę, zero za pominięcie. Na egzaminie ze 120 punktów trzeba zebrać 96.

1. Pytanie 1 z 17

   Która z poniższych osób fizycznych jest rezydentem w rozumieniu ustawy - Prawo dewizowe?

   Warianty odpowiedzi

   a) Obywatel niemiecki przebywający w Polsce na podstawie karty pobytu czasowego ważnej 3 lata, który centrum interesów życiowych, rodzinnych i gospodarczych nadal zachował w Niemczech. b) Obywatel polski przebywający w Australii na podstawie wizy turystycznej, który wyjechał z Polski zarobkowo na 2 lata i nie uzyskał w Australii prawa stałego pobytu. c) Obywatel polski mieszkający od 5 lat w Wielkiej Brytanii, posiadający tam status rezydenta długoterminowego, centrum interesów życiowych i gospodarczych oraz brak kontaktów z Polską.
   Sprawdź Pomiń pytanie

   Fiskusjusz wyjaśnia:

   Rezydentem jest osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w kraju. Obywatel polski przebywający za granicą na podstawie wizy turystycznej, nawet w celach zarobkowych i na czas określony, ale bez prawa stałego pobytu za granicą, zachowuje miejsce zamieszkania w Polsce. Obywatel niemiecki z kartą pobytu czasowego nie ma w Polsce miejsca zamieszkania, skoro jego centrum interesów życiowych, rodzinnych i gospodarczych pozostaje w Niemczech. Obywatel polski z długoterminowym statusem rezydenta w Wielkiej Brytanii i centrum interesów poza Polską ma miejsce zamieszkania za granicą, więc jest nierezydentem.

   Podstawa prawna: Ustawa - Prawo dewizowe (Dz.U. 2024 poz. 1131), art. 2 ust. 1 pkt 1

   Więcej pytań z tej dziedziny

2. Pytanie 2 z 17

   Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Krakowie (rezydent) zamierza nabyć od nierezydenta z kraju trzeciego wierzytelność, której wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych. Zgodnie z ustawą - Prawo dewizowe, nabycie to:

   Warianty odpowiedzi

   a) Wymaga zezwolenia dewizowego, ponieważ rezydent nabywa wierzytelność zbywaną przez nierezydenta z kraju trzeciego. b) Nie wymaga zezwolenia dewizowego, jeżeli wierzytelność powstała w obrocie z rezydentami, mimo zbycia przez nierezydenta z kraju trzeciego. c) Nie wymaga zezwolenia dewizowego, ponieważ dotyczy wierzytelności pieniężnej, a nie bezpośredniego obrotu wartościami dewizowymi.
   Sprawdź Pomiń pytanie

   Fiskusjusz wyjaśnia:

   Nabywanie przez rezydentów wierzytelności i innych praw, których wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych, zbywanych przez nierezydentów z krajów trzecich, wymaga zezwolenia dewizowego, chyba że ustawa stanowi inaczej. Wyjątek dotyczący wierzytelności nabytych w kraju lub powstałych w obrocie z rezydentami nie obejmuje sytuacji, gdy zbywcą jest nierezydent z kraju trzeciego. Stwierdzenie, że czynność jest dozwolona bez zezwolenia tylko dlatego, że dotyczy wierzytelności, jest błędne, bo ograniczenia dewizowe obejmują także takie wierzytelności, jeżeli ich wykonywanie następuje poprzez dokonywanie rozliczeń pieniężnych.

   Podstawa prawna: Ustawa - Prawo dewizowe (Dz.U. 2024 poz. 1131), art. 9 pkt 7 lit. f

   Więcej pytań z tej dziedziny

3. Pytanie 3 z 17

   Które z poniższych stwierdzeń dotyczących wartości dewizowych jest prawidłowe?

   Warianty odpowiedzi

   a) Wartości dewizowe to zagraniczne środki płatnicze, złoto dewizowe i platyna dewizowa. b) Wartości dewizowe to waluty obce i dewizy, natomiast złoto dewizowe i platyna dewizowa nie należą do tej kategorii. c) Wartości dewizowe to także krajowe środki płatnicze, jeżeli występują w obrocie dewizowym z udziałem nierezydentów.
   Sprawdź Pomiń pytanie

   Fiskusjusz wyjaśnia:

   Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 8 ustawy - Prawo dewizowe wartościami dewizowymi są zagraniczne środki płatnicze, czyli waluty obce i dewizy, oraz złoto dewizowe i platyna dewizowa. Katalog ten jest zamknięty. Dlatego błędne jest stwierdzenie, że złoto dewizowe i platyna dewizowa nie należą do wartości dewizowych. Błędny jest także wariant zaliczający do wartości dewizowych krajowe środki płatnicze, ponieważ pozostają one odrębną kategorią również wtedy, gdy są przedmiotem obrotu z nierezydentami.

   Podstawa prawna: Ustawa - Prawo dewizowe (Dz.U. 2024 poz. 1131), art. 2 ust. 1 pkt 8

   Więcej pytań z tej dziedziny

4. Pytanie 4 z 17

   Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce (rezydent) zamierza nabyć od rezydenta jednostki uczestnictwa w funduszu zbiorowego inwestowania mającego siedzibę w kraju trzecim. Zgodnie z ustawą - Prawo dewizowe, czynność ta:

   Warianty odpowiedzi

   a) Nie wymaga zezwolenia dewizowego, jeżeli nabycie następuje za krajowe środki płatnicze. b) Jest zawsze dozwolona, gdyż dotyczy jednostek uczestnictwa, a nie udziałów lub akcji. c) Wymaga zezwolenia dewizowego, jeżeli jednostki są zbywane przez rezydenta.
   Sprawdź Pomiń pytanie

   Fiskusjusz wyjaśnia:

   Nabywanie przez rezydentów jednostek uczestnictwa w funduszach zbiorowego inwestowania mających siedzibę w krajach trzecich wymaga zezwolenia dewizowego, niezależnie od tego, od kogo są nabywane. Ograniczenie to obejmuje zarówno nabycie od rezydenta, jak i od nierezydenta. Wyjątek dotyczący nabycia za krajowe środki płatnicze nie istnieje, a sama okoliczność, że przedmiotem są jednostki uczestnictwa, nie zwalnia z obowiązku uzyskania zezwolenia.

   Podstawa prawna: Ustawa - Prawo dewizowe (Dz.U. 2024 poz. 1131), art. 9 pkt 7 lit. c

   Więcej pytań z tej dziedziny

5. Pytanie 5 z 17

   Która z poniższych osób jest nierezydentem w rozumieniu ustawy - Prawo dewizowe?

   Warianty odpowiedzi

   a) Osoba prawna mająca siedzibę w Polsce, której wszystkie udziały należą do podmiotu zagranicznego. b) Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w Polsce, która pracuje za granicą i przebywa tam dłużej niż 183 dni w roku. c) Osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania za granicą, która przebywa w Polsce czasowo i nie posiada karty pobytu.
   Sprawdź Pomiń pytanie

   Fiskusjusz wyjaśnia:

   Nierezydentem jest osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania za granicą. Osoba przebywająca w Polsce czasowo, bez karty pobytu, zachowuje miejsce zamieszkania za granicą, więc jest nierezydentem. Osoba prawna z siedzibą w Polsce jest rezydentem, nawet jeśli jej właścicielem jest podmiot zagraniczny. Osoba mająca miejsce zamieszkania w Polsce jest rezydentem, niezależnie od długości pobytu za granicą.

   Podstawa prawna: Ustawa - Prawo dewizowe (Dz.U. 2024 poz. 1131), art. 2 ust. 1 pkt 2

   Więcej pytań z tej dziedziny