Zasada rozstrzygania niedających się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego na korzyść podatnika, wyrażona w art. 2a Ordynacji podatkowej, ma zastosowanie, gdy:

Dlaczego tak: Art. 2a Ordynacji podatkowej nakazuje rozstrzygać na korzyść podatnika niedające się usunąć wątpliwości co do treści przepisów prawa podatkowego. Chodzi zatem o wątpliwości interpretacyjne, a nie o wątpliwości co do stanu faktycznego. Wątpliwości objęte art. 2a muszą pozostać po zastosowaniu dostępnych metod wykładni, w szczególności językowej, systemowej i funkcjonalnej. Wątpliwości co do stanu faktycznego, w postępowaniu wszczętym z urzędu, rozstrzyga się na korzyść strony na podstawie art. 122 § 2 Ordynacji podatkowej, ale z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie. Warianty dotyczące wątpliwości faktycznych, w tym sytuacji, gdy strona nie przedstawiła dowodów, nie są objęte zasadą z art. 2a. W takich sytuacjach mogą znaleźć zastosowanie przepisy o postępowaniu dowodowym i ciężarze dowodu.

Podstawa prawna: Ustawa - Ordynacja podatkowa (Dz.U. 2026 poz. 622), art. 2a

Pułapka: Częstym błędem jest mylenie zasady in dubio pro tributario (dotyczącej treści przepisu) z zasadą rozstrzygania wątpliwości co do stanu faktycznego na korzyść strony - to dwie odrębne instytucje.